Μας λέει πού έχει καλό φαγητό αλλά δεν κρατιέται και λέει στο τέλος “αλλά την καλύτερη γεύση ο μπακαλιάρος την έχει απ’τα χέρια του κοριτσιού σου”.

'Oταν τον γνώρισα ήμουν 18 χρονών. Πολύ μικρή και πολύ κλειστή σαν άνθρωπος, χωρίς εμπειρίες στη ζωή. Κόλλησε αμέσως πάνω μου, σαν βδέλλα, από τον πρώτο μήνα γνωριμίας. Τηλέφωνα με τις ώρες, μηνύματα όλη μέρα. Στην πρώτη εξεταστική μείναμε σε όλη τη διάρκειά της μαζί, και μετά ξανά μανά τηλέφωνα και μηνύματα όλη την ημέρα. Δε μου φαινόταν παράλογο, μου φαινόταν πολύ όμορφο. Κάποιος ασχολείται τόσο πολύ μαζί μου, κάποιος ενδιαφέρεται για εμένα, μου μιλάει όμορφα, μου λέει πως με αγαπάει. Δεν έβλεπα ότι είχε απορροφήσει όλο μου τον χρόνο. Πώς να το δω άλλωστε, όταν μου φερόταν τόσο καλά και με έκανε να αισθάνομαι τόσο σημαντική;

Η μητέρα μου είχε μια δύσκολη παιδική ηλικία. Γεννήθηκε στην Αυστρία λίγα χρόνια μετά τον πόλεμο αλλά πολύ σύντομα οι γονείς της αποφάσισαν να μετοικήσουν οικογενειακώς στην Ελβετία. Σε ηλικία πέντε χρονών, η μητέρα μου αρρώστησε από φυματίωση και οι δικοί της την έβαλαν σε ένα σανατόριο για να γίνει καλά. Όσο κράτησε η περίοδος θεραπείας και ανάρρωσής της (έξι μήνες, περίπου) δεν πήγαν να τη δουν ούτε μία φορά.

Η ενδομητρίωση δεν είναι εύκολη υπόθεση αλλά με έρωτα, καλή ψυχολογία, σύντροφο με κατανόηση και με το  γυναικολόγο κολλητό σου φίλο αντιμετωπίζονται όλα.

Υπάρχει λύση, μην απελπίζεσαι, μην κατηγορείς τον εαυτό σου, μη νιώθεις ενοχές, μοιράσου το, βρες τη λύση. Και θα απολαύσεις πάλι το σεξ και μαμά θα γίνεις-αν θέλεις- και θα είσαι ευτυχισμένη.