Παρά το συνεχόμενο βομβαρδισμό από τα περισσότερα συστημικά μέσα ενημέρωσης ότι η οργανωμένη πολιτεία καταβάλλει προσπάθειες για την αντιμετώπιση των γυναικοκτονιών, δυστυχώς η καθημερινότητα μας διαψεύδει.

Τα μέτρα που έχουν εξαγγελθεί προφανώς και είναι ελλιπέστατα. Η αστυνομία καταγράφει αύξηση των περιπτώσεων ενδοοικογενειακής βίας, αλλά δεν παρουσιάζονται στοιχεία ως προς τους θύτες. Και, για να γίνω πιο συγκεκριμένη, από τα περιστατικά που έχουν καταγγελθεί και καταγραφεί στα πλαίσια της ελληνικής γραφειοκρατίας, πόσα οδηγήθηκαν στην ελληνική δικαιοσύνη και πότε αυτά δικάστηκαν. Πόσοι θύτες καταδικάστηκαν μετά από πόσο καιρό; Ποια ήταν η ποινή τους; Αυτή οδήγησε σε εγκλεισμό σε σωφρονιστικό κατάστημα;  Ουσιαστικά δηλαδή εφαρμόζεται ελλιπώς το ισχύον νομοθετικό πλαίσιο ή είναι κενό γράμμα;

Μόνη η καταγραφή των περιστατικών δυστυχώς μπορεί να βοηθάει την στατιστική αλλά δεν βοηθάει τα θύματα, μόνο η πρόσκαιρη βοήθεια της πολιτείας την ημέρα του περιστατικού δεν βοηθάει τα θύματα, η έλλειψη ευαισθητοποίησης και επιμόρφωσης δεν βοηθούν τα θύματα, η ανελαστική εφαρμογή του ποινικού δικαίου με έμφαση στα δικαιώματα του κατηγορούμενου δεν βοηθάει τα θύματα αντίθετα εντείνει την γενικότερη αίσθηση ατιμωρησίας.

Σίγουρα η παιδεία και η αλλαγή νοοτροπίας είναι απαραίτητες προϋποθέσεις για την αντιμετώπιση των γυναικοκτονιών, πιστεύω όμως ότι καίριο ρόλο διαδραματίζει και ο παιδευτικός χαρακτήρας του ποινικού δικαίου στην παρούσα φάση. Θα πρέπει λοιπόν η νομοθετική εξουσία να καλέσει όλους τους αρμόδιους φορείς σε επίσημη και σοβαρή διαβούλευση προκειμένου να ενεργοποιηθούν τα νομικά εργαλεία εκείνα που θα περιορίσουν το φαινόμενα.

Ποια είναι αυτά; Ενδεικτικά:

1. Αναγνώριση της γυναικοκτονίας με συγκεκριμένο νομικό πλαίσιο,
2. επιτάχυνση της εκδίκασης των συγκεκριμένων ποινικών υποθέσεων,
3. απομάκρυνση του θύτη από την οικία και σοβαρό σύστημα προστασίας των θυμάτων από την αστυνομία μέχρι την εκδίκαση της υπόθεσης με συνδυασμό panic buttom και βραχιολάκι στο θύτη,
4. άμεση ακρόαση της παθούσας από τον αρμόδιο εισαγγελέα και όχι από το αστυνομικό όργανο,
5. λειτουργία περισσότερων γραμμών στήριξης,
6. αναστολή της επικοινωνίας του θύτη με ανήλικα τέκνα μέχρι την άμεση εκδίκαση της υπόθεσης,
7. δυνατότητα καταγγελίας από το νοσοκομείο χωρίς μετάβαση στο αστυνομικό τμήμα,
8. άμεση κατάσχεση όπλων του φερόμενου δράστη ,
9. οικονομική βοήθεια των θυμάτων,
10. δημιουργία περιφερειακών παρατηρητών της βίας κατά των γυναικών ανά περιφέρεια,
11. καθολική πρόσβαση στα καταφύγια,
12. διατομεακές επιτροπές αξιολόγησης κινδύνου έκαστης περίπτωσης σε υποθέσεις που δεν δικάζονται άμεσα (με τη συμμετοχή, δικαστή, εισαγγελέα και ειδικού ψυχικής υγείας).

Ήρθε το πλήρωμα του χρόνου να προχωρήσουμε από την απλή καταγραφή και την γραφειοκρατική προσέγγιση σε ουσιαστική αντιμετώπιση του προβλήματος πριν θρηνήσουμε και άλλα θύματα.