Στη στήλη «Σχέσεις σε Μετάφραση» επιχειρώ να κατασκευάσω μια απλή και σύντομη αλληγορία η οποία θα περιγράφει όρους και συνθήκες (σχέσεων, φεμινισμού κ.ά.), που έχουμε συνηθίσει να διαβάζουμε σε άρθρα.

Στόχος είναι οι μεταφορές αυτές, πέρα από μια μικρή δόση λογοτεχνικότητας, να έχουν απλή γλώσσα και δομή ώστε να παραμένουν ουδέτερες ως παραδείγματα, μακριά από ηθικά επιμύθια και διάθεση καταγγελίας. Κάθε αλληγορία δεν είναι ο μοναδικός τρόπος ή η μοναδική πορεία για να εκφραστεί ένας όρος. Η σημερινή αλληγορία εξετάζει τον όρο «friends with benefits».

Τα άρθρα της στήλης αυτής θα είναι με ανοιχτή πρόσβαση, για να μπορείτε να τα μοιραστείτε και να τα συζητήσετε με τις φίλες, τις παρέες και τα (πιθανά) ερωτικά σας ταίρια. Στείλτε μας στα σχόλια τους όρους που θα θέλατε να δείτε σε μορφή αλληγορίας!

Δύο φίλοι, μια πιανίστρια κι ένας σαξοφωνίστας, ανακάλυψαν ότι έπαιζαν εξαιρετικά μαζί.

Κανείς τους δεν ήθελε συγκρότημα. Δεν ήθελαν σταθερές πρόβες, περιοδείες, κοινούς λογαριασμούς, ούτε να πρέπει να ρωτήσουν ο ένας τον άλλον πριν παίξουν με κάποιον τρίτο.

– Όποτε έχουμε όρεξη, βρισκόμαστε και παίζουμε, του είπε. Σύμφωνοι; τον ρώτησε.
– Χωρίς δεσμεύσεις, της απάντησε.
– Μετά χαράς.

Κι έτσι έκαναν. Έπιναν ένα ποτό, έλεγαν τα νέα τους, έπαιζαν μέχρι να βαρεθούν ή να χτυπήσει ο γείτονας και να τους πει πως τον ενοχλούν και θα τους φωνάξει την αστυνομία. Μερικές βραδιές ήταν πραγματικά υπέροχες. Άλλες απλώς ευχάριστες. Δεν χρειαζόταν κάθε Τετάρτη να γράφουν ιστορία. Πάντως, όπως και να ‘χει, είχε εκπληρωθεί το όραμα της «μουσικής ελευθερίας» που ‘χαν και οι δύο.

Υπήρχε, όμως, ένα πρόβλημα που ο σαξοφωνίστας δεν είχε προβλέψει.

Η πιανίστρια πράγματι δεν ήθελε συγκρότημα.

Εκείνος είχε φανταστεί ότι, αργά ή γρήγορα, θα του πρότεινε να βρουν ένα όνομα, να κλείσουν μια εμφάνιση, να κάνουν τέλος πάντων κάτι που θα του επέτρεπε να της εξηγήσει πόσο αγαπούσε την ελευθερία του. Είχε σχεδόν ετοιμάσει τον λόγο. Εκείνη, όμως, μετά τις πρόβες του έλεγε «καληνύχτα» όλο ανεμελιά, κι έφευγε για το σπίτι της.

Αυτή η έλλειψη φιλοδοξίας εκ μέρους της άρχισε να του δίνει στα νεύρα, να του φαίνεται προσωπική προσβολή. Εκείνος είναι λογικό να μη θέλει συγκρότημα, εκείνη όμως, πώς σκατά τολμάει;

Αποφάσισε, λοιπόν, να διαπιστώσει πόσο χαλαρή ήταν στ’ αλήθεια. Η ανεμελιά της ήταν σίγουρα μασκάρεμα.

Της πρότεινε να παίξουν την Παρασκευή και μετά δεν απαντούσε όταν τον ρωτούσε τι ώρα. Όταν συναντιούνταν, παρέλειπε τα νέα και το ποτό που τελετουργικά έπιναν: δεν ήθελε, λέει, να δημιουργεί προσδοκίες. Μόλις ένα κομμάτι που έπαιζαν άρχιζε να πηγαίνει ιδιαίτερα ωραία, σταματούσε για να κοιτάξει το κινητό του.

Ήταν λες και ο σαξοφωνίστας περισσότερο απ’ όλα ήθελε να απορρίψει την πιανίστρια. Σαν αυτή η ιδέα να του άρεσε περισσότερο κι από τη μουσική. Βέβαια, όντως του άρεσε πολύ να παίζει μαζί της, αλλά το ‘χει φανταστεί αλλιώς.

Μετά από πολλές διακοπές απ’ τη δικιά του πλευρά, εκείνη δοκίμασε δυο-τρεις φορές να ξαναπιάσει τη μελωδία. Μετά σταμάτησε.

– Αν δεν έχεις όρεξη, ας το αφήσουμε, του είπε.
– Εγώ μια χαρά είμαι, της απάντησε αδιάφορα.
– Εγώ πάλι δεν περνάω καλά όταν κανονίζουμε να παίξουμε και κάνεις όλη την ώρα σα να προτιμούσες να μην είμαι καν εδώ.

Επιτέλους. Βαθιά ανάσα για τον σαξοφωνίστα.

Ακούμπησε το όργανο του κάτω με την ανακούφιση ανθρώπου που περίμενε πολλή ώρα μια τέτοια συζήτηση.

– Νομίζω ότι τελικά θέλουμε διαφορετικά πράγματα. Καταλαβαίνεις. Δεν θέλω να πληγωθείς.
– Δηλαδή;
– Ε τι δηλαδή. Κάνεις πως δεν καταλαβαίνεις. Εσύ έχεις αρχίσει να περιμένεις πράγματα από μένα.
– Να παίξεις σαξόφωνο, κυρίως.
– Ναι, αλλά σε ενοχλεί όταν δεν σου δίνω προσοχή. Είχαμε πει ότι δεν θα γίνουμε συγκρότημα.

Εκείνη τον κοίταξε για λίγο.

– Το να ακούς τον άλλον όταν παίζετε μαζί δεν σημαίνει πως είμαστε σε μπάντα μαζί.

Έκλεισε το καπάκι του πιάνου, φόρεσε το παλτό της και έφυγε.

Εκείνος αργότερα διηγήθηκε στους φίλους του ότι το είχε καταλάβει από την αρχή: εκείνη ήθελε περισσότερα. Πάντα έτσι δε γίνεται άλλωστε;
Και ήταν κρίμα που δεν μπορούσε να αναγνωρίσει τη δική του ευαίσθητη θέση. Αφού είχαν συμφωνήσει να μη γίνουν συγκρότημα.