Στη στήλη «Σχέσεις σε Μετάφραση» επιχειρώ να κατασκευάσω μια απλή και σύντομη αλληγορία η οποία θα περιγράφει όρους και συνθήκες (σχέσεων, φεμινισμού κ.ά.), που έχουμε συνηθίσει να διαβάζουμε σε άρθρα.

Στόχος είναι οι μεταφορές αυτές, πέρα από μια μικρή δόση λογοτεχνικότητας, να έχουν απλή γλώσσα και δομή ώστε να παραμένουν ουδέτερες ως παραδείγματα, μακριά από ηθικά επιμύθια και διάθεση καταγγελίας. Κάθε αλληγορία δεν είναι ο μοναδικός τρόπος ή η μοναδική πορεία για να εκφραστεί ένας όρος. Η σημερινή αλληγορία εξετάζει τον όρο « negging».

Τα άρθρα της στήλης αυτής θα είναι με ανοιχτή πρόσβαση, για να μπορείτε να τα μοιραστείτε και να τα συζητήσετε με τις φίλες, τις παρέες και τα (πιθανά) ερωτικά σας ταίρια. Στείλτε μας στα σχόλια τους όρους που θα θέλατε να δείτε σε μορφή αλληγορίας!

Σε κάποιους ίσως ακουστεί ψωνισμένο, αλλά δε χρειάζομαι οδηγό. Ταξιδεύω πολλά χρόνια τώρα χωρίς παρέα και ξέρω να βρίσκω τον δρόμο μου. Για την ακρίβεια μου αρέσει αυτή η ιδιαίτερη ελευθερία που έχει το να ταξιδεύεις χωρίς άλλους. Κάνω ό,τι θέλω την ώρα που το θέλω: περνάω όλη την ημέρα στον δρόμο, πηγαίνω σε μουσεία και κάθομαι μέχρι να κλείσουν, τρώω τα αγαπημένα μου street foods και δεν χρειάζεται να αγχώνομαι για τους άλλους.

Όπως μπορείτε να φανταστείτε μου ‘χουν συμβεί και περίεργα πράγματα μερικές φορές, κάποιες φορές είχα και άσχημες ή και τρομακτικές εμπειρίες. Στο τελευταίο μου ταξίδι συνέβη κάτι που δεν μου είχε ξανατύχει.

Διέσχιζα την έρημο, είχα μαζί μου και όλο τον απαραίτητο εξοπλισμό. Κοιτούσα την πυξίδα μου και φυσικά, ξέρω να διαβάζω τη βελόνα της. Μια μέρα συνάντησα έναν άλλον ταξιδιώτη, ο οποίος με πλησίασε και μου πε: «Ωραία πυξίδα». «Για φτηνή και στα τελευταία της, καλή είναι. Σχεδόν δείχνει σωστά τον Βορρά».

Τότε κοίταξα την πυξίδα και πράγματι, από το πουθενά η βελόνα της άρχισε να τρέμει. Με έζωσαν τα φίδια. Μήπως να μείνω μαζί του, ώστε να μη με ζώσουν τα φίδια κυριολεκτικά; Φαίνεται η δικιά του πυξίδα να είναι σε καλύτερη κατάσταση.

Ο ταξιδιώτης αυτός είναι περίεργος τύπος. Λέει κάτι άσχημο αλλά μου χαμογελάει. Μου λέει πως είμαι άσχημη αλλά προσπαθεί να με φιλήσει. Παραδέχεται πως τον εντυπωσιάζουν οι ταξιδιωτικές μου εμπειρίες αλλά μου βγαλε για πλάκα το παρατσούκλι «Το Χαμένο». Μάλλον είναι το χειρότερο πράγμα που μου χουν πει – πως είμαι χαμένο, μιας και αφιέρωσα τη ζωή μου στο να ξέρω πού είμαι στα ταξίδια, να απολαμβάνω τη φύση και τους πολιτισμούς με σεβασμό στους ντόπιους. Πώς έγινε και είμαι χαμένο;

Η έρημος είναι ατελείωτη κι εγώ έχω μείνει δίπλα στον Ταξιδιώτη επειδή ανησυχώ πως η πυξίδα μου είναι χαλασμένη. Μέρες τώρα όμως ανησυχώ πως κι εκείνος δεν έχει ιδέα που πάμε. Θα θελα να τον παρατήσω γιατί με εκνευρίζει, αλλά όποτε κοιτάω την πυξίδα μου η βελόνα της συνεχίζει και τρέμει σαν ατσάλινο χορταράκι. Πώς θα ταξιδέψω έτσι μόνη μου; Αλλά επίσης, το να τον ρωτάω όλη μέρα πού πάμε κι εάν πάμε καλά, με εξαντλεί και με αγχώνει – άσε που δεν μου αρέσει να βλέπω έτσι τον εαυτό μου – αυτό δεν είμαι εγώ. Που είναι επιτέλους ο Βορράς; Αυτή η έρημος μοιάζει μαγεμένη.

Χθες συνέβη κάτι παράξενο. Όσο αυτός περπατούσε μπροστά κι εγώ είχα ξεμείνει πίσω του («για έμπειρη ταξιδιώτισσα πολύ αργά πας», είπε), έριξα μια ματιά στην χαλασμένη πυξίδα μου και μου φάνηκε ολόσωστη. Να τος ο Βορράς. Πίσω μας. Πίσω μας;

Ο ταξιδιώτης με είδε να καθυστερώ και σταμάτησε να περπατάει, περίμενε να τον φτάσω – συνήθως όμως του αρέσει να είμαι πάντα λίγο πίσω του.

Όσο η απόστασή μας μίκραινε τόσο η πυξίδα μου τρελαινόταν πάλι και ο δείκτης έτρεμε.

Το βράδυ που ξαπλώσαμε αποφάσισα να λύσω το μυστήριο: έψαξα τις τσέπες του και βρήκα έναν μικρό μαγνήτη. Μάλλον τον μετακινούσε διακριτικά κι έκανε τη βελόνα μου να τρέμει, ώστε να αμφιβάλω για την ποιότητα της πυξίδας μου κα να νιώθω πως έχω ανάγκη τη δικιά του.

Ήμουν πολύ θυμωμένη. Πέταξα τον μαγνήτη του στο την άμμο, εξοπλίστηκα γερά και συνέχισα το ταξίδι μου, προς τον αληθινό Βορρά. Συμβουλευόμενη μόνο τη δικιά μου Πυξίδα.