Το πρωτόδικο δικαστήριο για το βιασμό και τη μαστροπεία εις βάρος της δωδεκάχρονης στον Κολωνό, με βασικό κατηγορούμενο τον Ηλία Μίχο και συγκατηγορούμενα άλλα δεκαέξι άτομα, έληξε με έντεκα καταδίκες. Από τους καταδικασθέντες, τέσσερις οδηγήθηκαν στη φυλακή, μεταξύ των οποίων και ο Ηλίας Μίχος, ένας ήταν φυγόδικος, και έξι αφέθηκαν ελεύθεροι με περιοριστικούς όρους, γιατί η ποινή τους αναστάλθηκε μέχρι την εκδίκαση της υπόθεσης από το Μικτό Ορκωτό Εφετείο Αθηνών. Η μητέρα της δωδεκάχρονης αθωώθηκε στο πρωτόδικο δικαστήριο και αποφυλακίστηκε έχοντας εκτίσει σχεδόν δεκαοκτώ μήνες προσωρινής κράτησης, όμως κατόπιν έφεσης από την Εισαγγελία Εφετών παραπέμφθηκε κι εκείνη στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο. Έχει χάσει την επιμέλεια των παιδιών της, την οποία έχουν αναλάβει η γιαγιά και η θεία τους μετά τη φιλοξενία των ανηλίκων σε δομή, όμως εξ όσων έχουν γίνει γνωστά δεν της έχει απαγορευθεί στη μητέρα η επικοινωνία με τα παιδιά της. Η ίδια σήμερα έχει βρει σταθερή δουλειά και προσπαθεί να πάρει πίσω την επιμέλεια των παιδιών της.

Η δευτεροβάθμια δίκη ξεκίνησε τυπικά τον Ιανουάριο του 2026, παίρνοντας αναβολή για τις 16 Νοεμβρίου του ίδιου έτους. Η δωδεκάχρονη, που σήμερα είναι περίπου δεκαέξι ετών, κατέφυγε σε συγγενικό της πρόσωπο στην επαρχία. Τον Ιανουάριο του 2023, η Δόμνα Μιχαηλίδου, τότε Υφυπουργός Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων, είχε αποκαλύψει δημόσια από το βήμα της Βουλής τα στοιχεία της καινούριας κατοικίας του κοριτσιού καθώς και το σχολείο στο οποίο φοιτούσε, ξεσηκώνοντας αντιδράσεις από τη δικηγόρο της οικογένειας και μέρος του πολιτικού κόσμου.

Η καταγγελία

Πριν από μερικές ημέρες, η Επιτροπή Αλληλεγγύης στη 12χρονη κατήγγειλε δημόσια ένα περιστατικό που για ακόμη μια φορά βάφει με μελανά χρώματα το ελληνικό σύστημα παιδικής προστασίας. Σύμφωνα με την καταγγελία, το μεσημέρι της Πέμπτης 17 Σεπτεμβρίου, καθώς η μητέρα επέστρεφε από το σχολείο με τα δύο ανήλικα παιδιά της, ένα αγόρι έντεκα ετών και ένα κορίτσι δώδεκα ετών, δύο άντρες με πολιτικά ρούχα προσπάθησαν να παρεμποδίσουν την είσοδό τους στο σπίτι τους. Ισχυρίστηκαν ότι είναι αστυνομικοί και πως έχουν εισαγγελική παραγγελία που διατάσσει την απομάκρυνση των παιδιών από τη μητέρα, τη συνοδεία τους στο ΑΤ Κολωνού, και στη συνέχεια την υποβολή τους σε ιατρική εξέταση για μεταδιδόμενα νοσήματα και ψυχιατρική εκτίμηση, με σκοπό να μεταφερθούν σε κάποια δομή. Οι δύο άντρες αρνήθηκαν να επιδείξουν στη μητέρα την υπηρεσιακή τους ταυτότητα ή την εισαγγελική παραγγελία με την επίφαση ότι εκείνη δεν έχει την επιμέλεια των δύο παιδιών. Τα παιδιά έκλαιγαν τρομαγμένα, ενώ τη διαδικασία μεταγωγής απέτρεψαν ο μεγάλος αδερφός τους και γείτονες που ενεπλάκησαν για να προστατεύσουν την οικογένεια.

Εκ των υστέρων, κατόπιν τηλεφωνικής επικοινωνίας με το διοικητή του ΑΤ Κολωνού επιβεβαιώθηκε ότι οι δύο άντρες ήταν αστυνομικοί και πως πράγματι υπάρχει εισαγγελική παραγγελία με το συγκεκριμένο διατακτικό, η οποία επιδόθηκε στην οικογένεια μετά το περιστατικό.

Η τραυματική εμπειρία των παιδιών με τις Αρχές

Καταγγέλλοντας με τη σειρά του το πρόσφατο περιστατικό, ο 22χρονος Κώστας, ο μεγάλος αδερφός των δύο παιδιών, εξηγεί την τραυματική προϊστορία που είχαν τα παιδιά με το Χαμόγελο του Παιδιού και την Αστυνομία.

Για το Χαμόγελο του Παιδιού, ο Κώστας σχολιάζει: «Κατά τη διάρκεια της φυλάκισης της μητέρας μου, την εποπτεία του 6χρονου τότε αδελφού μου ασκούσε, μεταξύ άλλων, μια κοινωνική λειτουργός από το ίδρυμα το Χαμόγελου. Έπειτα από μια παιδική αταξία, η συγκεκριμένη επαγγελματίας τον τιμώρησε κλείνοντάς τον σε ένα σκοτεινό δωμάτιο για αρκετή ώρα, αφήνοντάς τον να κλαίει έντονα. Επιπλέον, όταν η δωδεκάχρονη αδελφή μου πήγε να αυτοτραυματιστεί, οι ίδιοι οι επαγγελματίες που εκπροσωπούν το Χαμόγελο του Παιδιού ζήτησαν από τη 17χρονη αδελφή μου να αναλάβει να τη λογικέψει, αντί να επιτελέσουν το καθήκον τους. Είναι αδύνατον έχοντας ήδη τραυματιστεί σε ένα τέτοιο ίδρυμα, τα αδέλφια μου να επιστρέψουν εκεί».

Για την Αστυνομία, εξηγεί πως «σε παλαιότερη μεταφορά τους με αστυνομικό όχημα, που επέβαινε η δωδεκάχρονη αδελφή μου (αφού είχε καταθέσει στη ΓΑΔΑ) αλλά και ο αδελφός μου, το όχημα ανακόπηκε από βαριά οπλισμένους αστυνομικούς της ΟΠΚΕ. Οι αστυνομικοί κατέβασαν τα ανήλικα παιδιά με προτεταμένα τα αυτόματα όπλα. Οι συνοδοί αστυνομικοί δεν αντέδρασαν ούτε εξήγησαν τι συμβαίνει, αφήνοντας τα παιδιά να υποστούν βαρύτατο σοκ, νιώθοντας ότι απειλείται η ζωή τους». Τα παιδιά του τωρινού περιστατικού τότε ήταν έξι και εφτά ετών αντίστοιχα. Σε συνέντευξη που έδωσε μετά το περιστατικό στη δημοσιογράφο Μαρινίκη Αλεβιζοπούλου και το The Manifold, ο νεαρός σχολιάζει ότι στο ΑΤ Κολωνού συγκεκριμένα «ο Μίχος είχε πάρα πολλούς γνωστούς που εμπλεκόντουσαν κιόλας μέσα στην υπόθεση», με την επιστροφή των ανήλικων παιδιών στο συγκεκριμένο Τμήμα να είναι τουλάχιστον ειρωνική. Εξηγεί επίσης ότι, κατά την έφοδο των αστυνομικών στο σπίτι της οικογένειας, τα παιδιά παρακολούθησαν τους αστυνομικούς να κάνουν τα πάντα φύλλο και φτερό και στη συνέχεια να συλλαμβάνουν τη μητέρα τους.

Στη δημόσια καταγγελία του προσθέτει ότι, κατόπιν της δημοσιοποίησης της νέας κατοικίας της δωδεκάχρονης από τη Δόμνα Μιχαηλίδου, απειλήθηκε η ζωή του κοριτσιού: «Η Υπουργός Παιδείας, Δόμνα Μιχαηλίδου, προχώρησε στη δημόσια κοινοποίηση των στοιχείων της αδελφής μου στο Κοινοβούλιο, και σε αυτούς που λίγο αργότερα τα έβγαλαν στα κανάλια. Το χειρότερο είναι ότι η ζημιά δεν ήταν μόνο τα προσωπικά δεδομένα. Λίγο μετά από αυτή την αποκάλυψη, η αδελφή μου δέχτηκε δολοφονική επίθεση από άνθρωπο κουκουλωμένο με σακούλες στα πόδια και με μαχαίρι στα χέρια».

Γιατί τα παιδιά αντιμετωπίζονται σαν εγκληματίες;

Η διαδικασία απομάκρυνσης των παιδιών από την οικογένειά τους είναι ιδιαιτέρως καφκική. Άγνωστοι άντρες χωρίς οποιοδήποτε στοιχείο ταυτοποίησης ή νομιμοποιητικό έγγραφό προσπαθούν να βάλουν δύο ανήλικα παιδιά μέσα σε ένα ασφαλίτικο αυτοκίνητο, σε μία σκηνή που περισσότερο μοιάζει με απαγωγή παρά με μηχανισμό παιδικής προστασίας. Είναι άγνωστο αν χρειάζεται να ασκείς την επιμέλεια ενός παιδιού που έχεις υπό την εποπτεία σου για να θεωρείται αυτονόητο ότι δεν θα το παραδόσεις σε αγνώστους που προσπαθούν επίμονα να σου το αποσπάσουν, ενώ το αδερφάκι του αποδεδειγμένα έχει κακοποιηθεί από κύκλωμα μαστροπείας.

Από τη διαδικασία απουσιάζει οποιοδήποτε άλλο κρατικό πρόσωπο, όπως ψυχολόγος ή κοινωνικός λειτουργός, που θα μπορούσε να κάνει τη μεταγωγή των παιδιών πιο ομαλή και να προσφέρει διασφάλιση στη μητέρα για την προστασία των παιδιών της. Απουσιάζει, επίσης, οποιαδήποτε προειδοποίηση ή προετοιμασία της οικογένειας. Δεν είχε γίνει στην οικογένεια κάποια σύσταση σε σχέση με τις συνθήκες διαβίωσης και ανατροφής των παιδιών, ούτε είχε προηγηθεί οποιαδήποτε επίσκεψη κρατικού λειτουργού που να διαπιστώνει παραβίαση. Οι αστυνομικοί μάλιστα, όπως εξήγησε ο μεγάλος αδερφός της οικογένειας, κατά τη διάρκεια του περιστατικού απείλησαν ότι μπορούν να πάνε στο σχολείο των παιδιών και να τα πάρουν από εκεί, με αποτέλεσμα τα δύο ανήλικα να φοβούνται να επιστρέψουν στην τάξη τους.

Μέχρι στιγμής, ο κρατικός μηχανισμός έχει αντιμετωπίσει τα δύο παιδιά σαν εγκληματίες. Το κράτος «πετά» τα παιδιά σαν μπαλάκι από το ένα περιβάλλον στο άλλο, χωρίς να τους προσφέρει οποιαδήποτε αίσθηση σταθερότητας, αγνοεί τις καταστροφικές επιπτώσεις που έχουν επιφέρει στην ψυχική τους υγεία τόσο η υπόθεση όσο και η μετέπειτα διαχείριση των Αρχών, και τα εκφοβίζει απειλώντας τα, εκθέτοντάς τα σε βίαιες εικόνες και καταστάσεις, με τα όπλα των αστυνομικών της ΟΠΚΕ προτεταμένα μπροστά στα μάτια τους. Η αντιμετώπιση αυτή περισσότερο προσιδιάζει σε τιμωρία παρά σε θεσμική προστασία. Μετά τη δημοσιοποίηση της υπόθεσης της δωδεκάχρονης, τόσο η ίδια όσο και η οικογένειά της εκτίουν μια ατελείωτη ποινή επειδή τόλμησαν να φέρουν την αλήθεια στο φως. Όπως είχε σχολιάσει στη Womanlandia η τότε συνήγορος υποστήριξης κατηγορίας Αγγελική Ψαράκη μετά το πέρας της πρωτοβάθμιας δίκης, κατά την εκδίκαση της υπόθεσης «δεν κακοποιήθηκε μόνο η 12χρονη, αλλά και η ανηλικότητα με κάθε τρόπο και κάθε μέσο». Έκτοτε η κακοποίηση επαναλαμβάνεται ανεμπόδιστα από το ελληνικό κράτος.

Θα γίνει άραγε οποιαδήποτε εισαγγελική ή υπηρεσιακή έρευνα για τον απαράδεκτο τρόπο εκτέλεσης της εισαγγελικής παραγγελίας; Πώς γίνεται να επιτρέπει και να αποδέχεται τέτοιες συμπεριφορές η Εισαγγελία Ανηλίκων, που τόσο κόπτεται για την προστασία των δύο παιδιών σχεδόν ένα μήνα πριν από την εκ νέου εκδίκαση της υπόθεσης; Είναι δυνατόν αυτό το καθεστώς εκφοβισμού προς όλη την οικογένεια να μη λειτουργήσει αποτρεπτικά για όσα θύματα φοβούνται να μιλήσουν;

Ο Κώστας στην πρόσφατη συνέντευξή του το διατύπωσε με εξαιρετική μεστότητα: «Τώρα, με αυτό το μήνυμα που έχουνε δώσει, ποιο παιδί θα βγει και θα σου πει, “ναι, εμένα με βίασε ο Μίχος” ή όποιος άλλος από τη γειτονιά που έχει βιάσει και εμένα την αδελφή μου; Θα βγει αυτή τη στιγμή να σου πει αυτό το παιδί ή αυτή η μάνα ότι “έχει πειράξει το παιδί μου”, ή το παιδί να μιλήσει στη μάνα, “μαμά με έχει βιάσει”; Έχουνε δώσει αυτό το μήνυμα, με το οποίο σου λένε “μην τολμήσεις και μιλήσεις γιατί κοίτα τι έγινε στην οικογένεια της 12χρονης. Τα ίδια θα υποστείς και συ”. Είναι ξεκάθαρο το μήνυμα».