Στην καινούρια στήλη «Σχέσεις σε Μετάφραση» επιχειρώ να κατασκευάσω μια απλή και σύντομη αλληγορία η οποία θα περιγράφει όρους και συνθήκες (σχέσεων, φεμινισμού κ.ά.), που έχουμε συνηθίσει να διαβάζουμε σε άρθρα.

Στόχος είναι οι μεταφορές αυτές, πέρα από μια μικρή δόση λογοτεχνικότητας, να έχουν απλή γλώσσα και δομή ώστε να παραμένουν ουδέτερες ως παραδείγματα, μακριά από ηθικά επιμύθια και διάθεση καταγγελίας. Κάθε αλληγορία δεν είναι ο μοναδικός τρόπος ή η μοναδική πορεία για να εκφραστεί ένας όρος. Η σημερινή αλληγορία εξετάζει τον όρο «mental load».

Τα άρθρα της στήλης αυτής θα είναι με ανοιχτή πρόσβαση, για να μπορείτε να τα μοιραστείτε και να τα συζητήσετε με τις φίλες, τις παρέες και τα (πιθανά) ερωτικά σας ταίρια. Στείλτε μας στα σχόλια τους όρους που θα θέλατε να δείτε σε μορφή αλληγορίας!

Όταν η καθηγήτρια ανακοίνωσε ότι η εργασία θα γινόταν σε ζευγάρια, δεν με απασχόλησε ιδιαίτερα, ίσα ίσα, ήταν ευκαιρία να κάνω καινούριους φίλους. Ακόμα, επειδή θέλω καλό μέσο όρο, κάτι που χτίζεται σιγά και προσεκτικά, σκέφτηκα πως οι δύο άνθρωποι θα μοιράζονταν τον φόρτο και θα έφερναν περισσότερες ιδέες και ότι, στο τέλος, το αποτέλεσμα θα ήταν καλύτερο από ό,τι αν δούλευε ο καθένας μόνος του.

Την επόμενη κιόλας μέρα έστειλα το πρώτο μήνυμα: πρότεινα να κανονίσουμε μια συνάντηση, να δούμε τις οδηγίες και να χωρίσουμε τις ενότητες, να φτιάξουμε τον «σκελετό». Δεν πήρα απάντηση παρά αρκετές ώρες αργότερα, με ένα σύντομο «ό,τι νομίζεις». Α! Με εμπιστεύεται και είναι συζητήσιμο άτομο. Είδα το πρόγραμμα μου και το πρόγραμμα μαθημάτων του ζευγαριού μου και βρήκα μια ημερομηνία που να ταιριάζει και στους δυο μας. Πήρα τηλέφωνο στη γραμματεία της βιβλιοθήκη για να δω πως θα είναι ανοιχτά και θα έχουν χώρο. Μετά ετοίμασα μια λίστα με όσα έπρεπε να γίνουν για την εργασία, ώστε να συγκρίνουμε τις ιδέες μας. Έστειλα πάλι μήνυμα με όλα τα παραπάνω. Μου απάντησε «Οκ!»

Στη συνάντηση είχα διαβάσει την εκφώνηση, είχα εντοπίσει τις πηγές και είχα ετοιμάσει μια δομή για να προτείνω. Η συζήτηση κράτησε λίγο, γιατί οι περισσότερες αποφάσεις είχαν ουσιαστικά ήδη παρθεί. Δεν ήταν επειδή κάποιος τις επέβαλε· απλώς έπρεπε να παρθούν από κάποιον – τύχαινε να είμαι εγώ.

Από εκεί και πέρα, κάθε βήμα ξεκινούσε από εμένα. Έψαχνα βιβλιογραφία, διάβαζα άρθρα, κρατούσα σημειώσεις, αποφάσιζα ποιες πληροφορίες άξιζαν να μείνουν και ποιες όχι. Όταν έβρισκα κάτι που μπορούσε να αναλάβει το άλλο άτομο, το έσπαγα σε μικρότερα κομμάτια, εξηγούσα τι ακριβώς χρειαζόταν να γίνει, έδινα παραδείγματα και περίμενα να ολοκληρωθεί. Μάλιστα, είχα στείλει το «σώμα» της εργασίας ώστε να προσθέτει εκεί τα μέρη που αφορούσαν το άλλο άτομο, αλλά επέμενε να στέλνει τα μέρη ξέχωρα απατώντας στο mail που έστελνα με τις οδηγίες και τα παραδείγματα.

Εντάξει, πάντως δεν μπορούσα να πω κάτι, έκανε αυτό που έπρεπε. Άλλωστε, δεν είναι και καμία μεγάλη δουλεία να ενώσω εγώ τα μέρη, απλά κάθε φορά που ερχόταν πίσω ένα αρχείο, αναγκαστικά το διάβαζα ολόκληρο, διόρθωνα εκφράσεις, έψαχνα τις πηγές που έλειπαν και έλεγχα αν οι παραπομπές ήταν σωστές. Μετά, αφού το ένωνα με τα δικά μου μέρη έπρεπε να το διαβάσω πάλι από την αρχή, ώστε να δω εάν το ύφος ταίριαζε με το υπόλοιπο κείμενο (μη μοιάζει σα το τέρας του Φρανκενστάιν) και εάν υπήρχαν επαναλήψεις. Αυτό που μου την έσπαγε ήταν πως μερικές φορές ήταν πιο γρήγορο να ξαναγράψω μια παράγραφο εγώ παρά να εξηγήσω στο ζευγάρι μου τι χρειαζόταν να αλλάξει.

Παράλληλα, κρατούσα στο μυαλό μου όλες τις προθεσμίες γιατί ανησυχούσα πως το ζευγάρι δεν θα τις θυμάται, δηλαδή όντως, δεν τις θυμόταν. Υπολόγιζα πόσες μέρες απέμεναν, έστελνα υπενθυμίσεις όταν πλησίαζε κάποια ημερομηνία, ρωτούσα αν όλα προχωρούσαν καλά και φρόντιζα να μη δημιουργηθεί ένταση μεταξύ μας – αυτό θα ήταν καταστροφικό για την εργασία, αλλά και για μένα. Δεν αντέχω τις εντάσεις και τους τσακωμούς. Άσε που φοβόμουν μην έλεγε άσχημα λόγια για μένα και χαλάσει τη φήμη μου. Μάλιστα, όταν υπήρχε καθυστέρηση, άλλαζα το δικό μου πρόγραμμα για να καλύψω το κενό – δεν μου το ζήτησε κανείς, αλλά δεν έβγαινε διαφορετικά. Όταν κάτι δεν ήταν ξεκάθαρο, επικοινωνούσα με την καθηγήτρια. Όταν έπρεπε να ληφθεί μια απόφαση για το πώς θα προχωρήσουμε, την έπαιρνα αφού πρώτα είχα εξετάσει τις εναλλακτικές και οι συζητήσεις με το ταίρι, ακόμα κι όταν ήθελε να συνεισφέρει στο να βρούμε λύσεις δε βοηθούσαν γιατί πρότεινε κάτι που ήδη είχαμε (είχα) προσπαθήσει.

Στο τέλος συγκέντρωσα όλα τα επιμέρους αρχεία, τα ένωσα σε ένα ενιαίο κείμενο, έφτιαξα τη μορφοποίηση, τον πίνακα περιεχομένων, τις λεζάντες, τις παραπομπές, τη βιβλιογραφία και την παρουσίαση. Έκανα τις τελευταίες διορθώσεις και ανέβασα την εργασία στην πλατφόρμα της σχολής. Του προώθησα με email τα πάντα.

Όταν παρουσιάσαμε του είπα με ποια σειρά θα μιλήσουμε και τι θα αναπτύξει ο καθένας. Όσο παρουσίαζε, φαινόταν εδώ που τα λέμε λίγο χαζούλικο μιας και δεν ήξερε πολλά, αλλά ψυχαγώγησε το τμήμα, -κακά τα ψέματα- είναι πιο συμπαθές πλάσμα απ’ ότι εγώ. Εγώ έχω τόσο άγχος, ενώ εκείνο είναι τόσο χαλαρό άτομο. Μα πώς τα καταφέρνει;