Εν τω μεταξύ για σύντροφο δεν θα τον ήθελα σίγουρα, ειναι το εντελώς αντίθετο από αυτό που θα επελεγα για ανθρωπο δίπλα μου, από το στυλ του στυλιστικά, μέχρι τις παρεες του, τον τρόπο διασκέδασης του, την καθημερινότητα του.

Η μικρή μου είναι 2 ετών και κάθε μα κάθε φορά που παίζει με ένα γνωστό μας παιδάκι ή έστω πηγαίνουμε στη παιδική χαρά, θα υπάρξει τουλάχιστον ένα περιστατικό που θα θέλουν τα παιδάκια να της αρπάξουν ένα παιχνιδάκι που έχει στο χέρι της.

Τι κάνουμε με την αδιαφορία;

Καταλαβαίνω όμως και τη δική της ανάγκη να μιλήσει με κάποιον. Συνήθως της απαντάω αλλά κάπως απλά, δεν θα αναλύσω ή προσφέρω σε αυτά που λέει.

Επιπλεον τον νεο τυπο μπορω να τον φανταστω και συντροφο μου για παντα, εχουμε μεγαλη συμβατοτητα, νιωθω οτι τον ξερω χρονια ενω γνωριζομαστε μηνες.

Τι ότι ο φίλος μου θα νομίζει ότι δεν είναι σημαντικός για μένα (ούτε καν), τι ότι κάποιο πρόβλημα θα έχει η σχέση μου με την μαμά μου, τι ότι είναι αδιανόητο στην ηλικία μου να μην φέρομαι σαν ενήλικας και να τον κρύβω.

Ήταν ωραίος άντρας.