Αγαπητοί άντρες,

Ας υποθέσουμε ότι είστε μεγάλοι φαν του αφεψήματος κόκα-κόλα. Είναι ένα ρόφημα δροσιστικό, χωνευτικό, ό,τι πρέπει για όταν θέλεις να πιεις κάτι παγωμένο που να μην είναι πολύ γλυκό, αλλά και να μην έχει γεύση καφέ.

Αν είχατε στα χέρια σας μια εξάδα με κόκα-κόλες και κάποιος σας έλεγε ότι ένας σημαντικός αριθμός από αυτές ήταν ήταν πειραγμένος, με αποτέλεσμα κάποιες να μπορούν να σας προξενήσουν μικρά προβλήματα στο πεπτικό, άλλες να μπορούν να σας ρίξουν στο κρεβάτι με αφόρητους πόνους για μέρες και άλλες να μπορούν να σας σκοτώσουν προκαλώντας σας δηλητηρίαση, θα σας παρηγορούσε στ’ αλήθεια η σκέψη ότι μερικές, άγνωστο ποιες, από τις κόκα-κόλες είναι μια χαρά; Αν κάποιος σας έλεγε ότι διστάζει ή δεν θέλει να πιει από την εξάδα, θα τον χαρακτηρίζατε υπερβολικό; Αν πάλι κάποιος έπινε μία από τις κόκα-κόλες και δεν πάθαινε τίποτα απολύτως, θα ήταν αυτός επαρκής λόγος για να γυρίσετε προς το μέρος εκείνου που διστάζει να πιει και να του πείτε «σου τα ‘λεγα»;

Αναγνωρίζουμε βεβαίως ότι οι ανθρώπινες σχέσεις είναι λίγο πιο περίπλοκες, ότι οι άνθρωποι δεν είναι αντικείμενα ή τρόφιμα με μοναδική αποστολή να εξυπηρετήσουν εμάς – έτσι σκέφτονται όσοι από εσάς παρομοιάζουν γυναίκες με αντικείμενα για να δικαιολογήσουν μισογύνικες συμπεριφορές.

Μέσα από μια πλειάδα, πλέον, πηγών, οι γυναίκες έχουν στη διάθεσή τους μαρτυρίες που συμπληρώνουν το ψηφιδωτό όσων μέχρι πρότινος απλώς παρατηρούσαν ή πίστευαν ότι έβλεπαν στον περίγυρό τους μόνο οι ίδιες. Δεν έχει αλλάξει μόνο το πλαίσιο, το πώς δηλαδή αναλύουμε συγκεκριμένα αφηγήματα και καταστάσεις, αλλά και ο αριθμός των περιστατικών, των εξομολογήσεων και των ιστοριών έμφυλης ανισότητας και γυναικείας καταπίεσης. Η πλειοψηφία των γυναικών, αν δεν έχει από πρώτο χέρι τέτοιες εμπειρίες, ξέρει τουλάχιστον μία γυναίκα που την έχουν παρενοχλήσει στο δρόμο, στο λεωφορείο, στη δουλειά, στη σχολή, στο ίδιο της το σπίτι. Πολλές από εμάς σεξουαλικοποιούμαστε στο δρόμο από τα δώδεκα. Αρκετές έχουμε ακούσει γυναίκες να μιλούν σιγανά για την έκτρωση που χρειάστηκε να κάνουν όταν ήταν νεότερες ή έχουμε με φρίκη διαπιστώσει πως η γιαγιά ή μαμά μας είναι επιζώσα ενδοοικογενειακής βίας από έναν άνθρωπο που αγαπάμε. Έχουμε στον περίγυρό μας γυναίκες που έχουν κακοποιηθεί σεξουαλικά ως παιδιά ή βιαστεί ως ενήλικες.

Αν το μισό κομμάτι του πληθυσμού στη Δύση έχει τόσες άσχημες εμπειρίες από διαφορετικούς άντρες, αυτό με μαθηματική ακρίβεια σημαίνει ότι μεγάλο μέρος του άλλου μισού παρενοχλεί, κακοποιεί και βιάζει, αυτό είναι το girl math που κάνουμε υποσυνείδητα εδώ και αιώνες, με εσάς να βρίσκετε το αποτέλεσμα πάντα λάθος, να ζητάτε επαλήθευση ή να αλλάζετε τους αριθμούς ελπίζοντας σε κάτι διαφορετικό. Δεν θα νιώσουμε περισσότερο ασφαλείς με το να μας πείτε ότι ο καταγεγραμμένος και αποδεδειγμένος κίνδυνος που γνωρίζουμε στο πετσί μας δεν υπάρχει και να μας βγάλετε τρελές, θα νιώσουμε ασφαλείς όταν αρχίσετε να συμπεριφέρεστε με τρόπο που έμπρακτα θα μας κάνει να μπορούμε να σας εμπιστευτούμε.

Αντί να εξαντλείτε την ενέργειά σας ενοχοποιώντας τις γυναίκες για την εύλογη καχυποψία τους, μπορείτε να ξεβολευτείτε και να εξηγήσετε στους άντρες του κύκλου σας με ποιον τρόπο συμπεριφέρονται σεξιστικά. Γιατί το αστείο είναι πως αν εμείς γνωρίζουμε από μία γυναίκα που έχει με κάποιον τρόπο παρενοχληθεί, τότε με την ίδια μαθηματική βεβαιότητα κι εσείς γνωρίζετε έναν άντρα που έχει –στην καλύτερη– παρενοχλήσει.

Αν δεν είχατε ποτέ νιώσει την ανάγκη μέχρι τώρα να τους εντοπίσετε αυτούς τους άντρες του κύκλου σας, υπάρχει λόγος. Πίσω από την ενσυνείδητη και πλήρως ενεργητική άγνοια των #NotAllMen και των Καλών Παιδιών κρύβεται βολικά η ρίζα του προβλήματός σας: δεν μπορείτε να ανήκετε στη «σωστή» πλευρά χωρίς να υφίσταται η «λάθος». Όπως έχει ήδη ειπωθεί: «Όλοι οι άντρες επωφελούνται από τις πράξεις των βίαιων αντρών. Αυτές κρατούν τις γυναίκες υπό έλεγχο και επιτρέπουν στους άντρες να κάνουν το ελάχιστο δυνατό και να αισθάνονται καλά με τον εαυτό τους. Η ύπαρξη των βίαιων ανδρών απονέμει στους ‘καλούς’ άντρες βραβεία στοιχειώδους ευπρέπειας…».

Αν μια γυναίκα σκίζει τα ιμάτια της καταπίεσής της, μιλά απαξιωτικά για τους ρόλους που αναμένονται από αυτή λόγω της «γυναικείας της φύσης», όπως ο γάμος ή η μητρότητα, και υιοθετεί μια στάση προκατειλημμένη απέναντι στους άντρες, τα #NotAllMen που θα σπεύσετε να της πείτε δεν θα την πείσει για το αντίθετο, γιατί γνωρίζει πολύ καλά τι είναι αυτό που ζει καθημερινά. Ο μισογυνισμός για εμάς δεν είναι μονάχα μια θεωρητική διανοητική άσκηση, μια υπόθεση εργασίας, μια ενδιαφέρουσα συζήτηση σε μια παρέα – είναι η πραγματικότητα. Το μόνο που κάνετε με αυτές τις αντιδράσεις είναι να φανερώνετε πως η επίγνωση της γυναικείας καταπίεσης που ίσως διαθέτετε είναι πλήρως επιφανειακή, πως κατά βάθος σας ενοχλεί που δεν βάζουμε στην άκρη τη συνθήκη της ανδρικής κυριαρχίας ως κάτι που μαγικά μπορούμε να αγνοήσουμε, πως ίσως κουβαλάτε μια ενοχικότητα που ίσως σας υπενθυμίζει ότι μάλλον μπορείτε και πολύ καλύτερα.

Κάποιες γυναίκες θα σας δώσουν κουλουράκι επιβράβευσης επειδή απλώς προσπαθείτε, επειδή δεν είστε ο μέσος μισογύνης που χαίρεται με το slut shaming ή την κακοποίηση που υπέστη κάποια. Άλλες, καλώς ή κακώς, σας σέβονται λίγο περισσότερο και προσδοκούν από εσάς όχι απλώς να πατήσετε πάνω στη γραμμή του ανθρώπου, αλλά να την ξεπεράσετε κιόλας.

Κάθε φορά που μας πετάτε ένα θεόσταλτο #NotAllMen, πιστέψτε με, κατά πάσα πιθανότητα σκεφτόμαστε ότι εσείς συγκεκριμένα είστε ένας από αυτούς τους άντρες που ισχυρίζεστε ότι δεν είναι όλοι οι άντρες. Κι ας μη σας το πούμε.

Φιλικά,
Εύα