Αυτές οι δύο συνθήκες, όχι απλώς δεν εξισώνονται, αλλά σε ανθρώπους που λένε “η βία είναι βία απ’όπου κι αν προέρχεται” εγώ προσωπικά δεν έχω να εξηγήσω τίποτα γιατί ζούμε σε άλλα σύμπαντα, άλλες πραγματικότητες, άλλα χωροχρονικά συνεχή. 

Η χθεσινή ντροπή που ένιωσα (να την πούμε εθνική;) πυροδότησε μια σειρά από σκέψεις περί Μεγάρου, παιδείας, πολιτισμού, δημόσιου χώρου, ακριβών εισιτηρίων, της εννοιοδότησης του δωρεάν, ιδίως υπό το πρίσμα των περιστατικών παράνοιας που ακούμε από τα σχολεία και πλήρους αδυναμίας επιβολής κάποιας τάξης. 

Eυτυχώς, ο περισσότερος κόσμος δουλεύει τόσο πολύ, σε τέτοιες συνθήκες που δεν θα έχει καν χρόνο να κάτσει να σκεφτεί το μέγεθος της κοροϊδίας που τρώει απ’τον άνθρωπο εκείνο, οι αποφάσεις, η στρατηγική και το όραμα του οποίου επηρεάζουν τόσο άμεσα τη ζωή του.

Είναι μηχανισμός συγκόλλησης και αποσυμπίεσης ταυτόχρονα, ένας ανάλαφρος τρόπος να μιλήσεις για πράγματα που σε προβληματίζουν και σε πονάνε χωρίς να βαρύνει το κλίμα. Είναι, δηλαδή, πολύ εξυπηρετικά.

-η αστυνομία δεν είναι φίλη. Η αστυνομία είναι επικίνδυνη. Δεν έχει σημασία ν’αγνοείς τα δημοσιεύματα για να νιώθεις ασφαλής. Όσο κι αν τ’αγνοήσεις, η πραγματικότητα αργά ή γρήγορα θα σου χτυπήσει την πόρτα. Η πραγματικότητα είναι ότι αν βιαστείς, αν βρεις το κουράγιο να το καταγγείλεις, μπορεί να σε διώξουν. Δεν θα σε διώξουν “για το καλό σου”.