Θα μπω κατευθείαν στο ψητό. Μεγάλωσα σε μια οικογένεια με 2 γονείς να μη μιλάνε ποτέ μεταξύ τους, αλλά ούτε και με τα παιδιά τους. Δε βγαίναμε ποτέ με τους φίλους των γονιών μου, δεν ερχόταν ποτέ κανείς σπίτι για να γιορτάσουμε όλοι μαζί οικογενειακώς Χριστούγεννα, Πάσχα κλπ, δε πηγαίναμε για φαγητό σε ταβέρνες, δε κάναμε μικροεκδρομές, γενικά δε περνούσαμε χρόνο μαζί και νιώθω ότι υπάρχει ένα κενό κοινωνικοποίησης μου μέσα από την οικογένεια μου.

Αγαπητη Λενα και κοινοτητα, ειναι κοινη διαπιστωση πως αυτο που λεμε πραγματικα υγιεις,πραγματικα ισοτιμες(οχι δηλαδη να να χει και πεντε καλα στοιχεια ή συμπεριφορες που μας συγκινουν) σχεσεις ζευγαριου σπανιζουν. Μου εχει δημιουργηθει η εντυπωση ομως πως καποιες, ελαχιστες απο εσας τις ζειτε.

Αγαπητή Λένα και γουμανλαντερς, θέλω την γνώμη σας για μια κατάσταση στην δουλειά μου την οποία χειρίζομαι όπως νιώθω, αλλά από την άλλη σκέφτομαι ότι ίσως δεν είναι σωστή η συμπεριφορά μου. Εργάζομαι σε νοσοκομείο ως ειδικευόμενη σε ένα τμήμα που αγαπώ πολύ κ το βρίσκω τρομερά ενδιαφέρον.

Τελευταία πιάνω τον εαυτό μου να μην αντέχω άλλο να οδηγώ. Θυμάμαι και παλαιότερα είχε στείλει κάποιος μέλος παρόμοιο προβληματισμό, δε θυμαμαι τι είχε ειπωθεί αλλά εγώ έχω φτάσει στα μη περαιτέρω και θέλω τις εναλλακτικές σας.