Το οικογενειακό δίκαιο θεωρητικά είναι προσανατολισμένο στην εξυπηρέτηση του συμφέροντος του τέκνου. Τα τελευταία χρόνια με τις τροποποιήσεις του οικογενειακού δικαίου και την καθιέρωση της συνεπιμέλειας παρατηρείται το ακόλουθο παράδοξο και εξοργιστικό φαινόμενο: Ο νομοθέτης έχει επιφέρει μια τεράστια ανισορροπία στο πλήγμα των διατάξεων του οικογενειακού δικαίου.

Και, για να γίνω πιο συγκεκριμένη, υπερπροστατεύεται το δικαίωμα επικοινωνίας του πατέρα με το ανήλικο τέκνο, ακόμα και σε περιπτώσεις ενδοοικογενειακής βίας, χωρίς όμως ταυτόχρονα να θεσπίζεται και αντίστοιχο ποινικό αδίκημα αν ο πατέρας δεν βλέπει το παιδί. Ταυτόχρονα η παρεμπόδιση του δικαιώματος επικοινωνίας του πατέρα από την μητέρα συνιστά ποινικό αδίκημα και δεν είναι λίγες οι φορές που αυτό χρησιμοποιείται εκδικητικά για προφανείς λόγους. Δηλαδή, από την ίδια απόφαση που ορίζει την επικοινωνία όταν παραβιάζεται από τον πατέρα αυτός δεν έχει νομικές συνέπειες λόγω παραβίασης δικαστικής απόφασης, ενώ η μητέρα έχει.

Το πρόβλημα γίνεται εντονότερο όταν έχει οριστεί εναλλασσόμενη κατοικία και ο πατέρας δεν την τηρεί και δίνει την διατροφή που έχει οριστεί επί τη βάσει αυτή. Δηλαδή ο νομοθέτης δίνει την δυνατότητα στον πατέρα να ζητήσει παραπάνω επικοινωνία, να μην την τηρεί, γιατί σύμφωνα με την κρατούσα άποψη η επικοινωνία είναι δικαίωμα και όχι υποχρέωση, και να ορίζεται η διατροφή με βάση την υποτιθέμενη επικοινωνία. Την ερμηνεία αυτή, η οποία κατά την άποψή μου είναι λανθασμένη, ακολουθεί το σύνολο σχεδόν της νομολογίας. Και αυτό πρέπει να αλλάξει γιατί σίγουρα αν ένας γονιός (πατέρας ή και μητέρα) δεν θέλει να έχει επικοινωνία με το παιδί του δεν είναι σωστό αυτή να επιβάλλεται από τον κρατικό μηχανισμό.

Ο γονιός όμως που εκκινεί δικαστικό αγώνα, διαρρηγνύει τα ιμάτιά του ότι θέλει να έχει την μέγιστη δυνατή επικοινωνία με το παιδί του και, αφού βγει η απόφαση με τυχόν (ή και όχι) μειωμένη διατροφή, δεν είναι ορθό ούτε λογικό να  μην έχει καμία επίπτωση αν δεν τηρεί την επικοινωνία που ο ίδιος έχει ζητήσει. Η επιλεκτική ποινικοποίηση όχι μόνο δεν προάγει το συμφέρον του τέκνου αντίθετα δεν λαμβάνει υπόψη την ματαίωση που το τέκνο νιώθει κάθε φορά που δεν εμφανίζεται ο πατέρας.

Νομίζω έχει έρθει το πλήρωμα του χρόνου η νομική κοινότητα να εξετάσει με σοβαρότητα το ζήτημα της αποδυνάμωσης του δικαιώματος επικοινωνίας του πατέρα (και του εκάστοτε γονιού που δεν ασκεί την επιμέλεια) εφόσον υπάρχει εύλογος χρόνος αδράνειας. Προς αυτή την κατεύθυνση δύναται να κινηθεί και η νομολογία και να αναγνωρίζει πως αν  δεν ασκηθεί το δικαίωμα επικοινωνίας για εύλογο χρονικό διάστημα, λόγου χάρη για ένα μήνα, τότε αυτό θα ατονεί.

Ο νομοθέτης πρέπει να είναι ουδέτερος και να έχει ως γνώμονα το συμφέρον του τέκνου και όχι το συμφέρον κοινωνικών ομάδων, πολλώ δε μάλλον στην Ελλάδα που το κοινωνικό κράτος είναι ανύπαρκτο και το βάρος εναποτίθεται τις περισσότερες φορές στην μητέρα που καλείται να ισορροπεί ανάμεσα σε συμπληγάδες πέτρες.