Please ensure Javascript is enabled for purposes of website accessibility

Αγαπητή Λένα: Θέλουμε να κάνουμε κι άλλο παιδί αλλά δεν έχουμε δυνατότητες και υποστήριξη

Add to My Favourites

No account yet? Register

Αγαπημένη Λένα και υπέροχη κοινότητα της Womanlandia, σας χαιρετώ. Ήρθε η ώρα να στείλω κι εγώ την ερώτηση μου, αν και για να είμαι απόλυτα ειλικρινής τον πόνο μου θέλω να πω.Και ρωτάω, λοιπόν, στην Ελλάδα του σήμερα ποσο εύκολο είναι να αποκτήσει καποιος παιδιά χωρίς υποστηρικτικο δίκτυο (παππουδογιαγιαδες); εννοειται αναφέρομαι σε ανθρώπους που δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να πληρώνουν νταντάδες. Η δική μου ιστορία είναι η εξής: με τον άντρα μου έχουμε ένα παιδάκι, 7 χρόνων, και θα θέλαμε να αποκτήσουμε ένα ακόμα. Όμως, αλήθεια, αδυνατούμε. Η δική μου δουλειά προσφερει μόνο συμπληρωματικο εισόδημα και είναι εντελώς επισφαλής. Δηλαδή σε περίπτωση εγκυμοσύνης, ειδικά αν είναι και επαπειλουμμενη όπως ήταν η πρώτη μου, έχω χάσει και αυτό το λιγο εισόδημα. (δεν είμαι υπάλληλος με ένσημα, δεν με καλύπτει κανένας νόμος, προσπαθώ εδώ και καιρό για κάτι καλύτερο αλλά μια ο κορονοιος, μια κάτι άλλες ατυχίες έχει πάει πίσω το θέμα βελτίωσης της εργασίας μου). Και ο μισθός του άντρα μου δεν θα φτάνει για να καλύψει 4 ατομα. Και συνεχίζω, αντε και στριμωχτηκαμε όσο δεν πάει, που δεν πάει, αλλά λέμε τώρα.. Όταν με το καλό θα έρθει και το άλλο μέλος στη ζωή, και έστω ότι εγώ συνεχίζω τη δουλειά, ποιος θα κρατάει τα παιδιά από τη στιγμή που δεν υπάρχουν παππουδογιαγιαδες; έχουν πεθάνει και οι τέσσερις. Θα με ρωτήσετε αυτός που κρατούσε και το πρώτο παιδί. Στο πρώτο παιδί, ήμουν εγώ σπίτι για ένα χρόνο, ήμουν άνεργη και φυσικά δυσκολεύτηκαμε πάρα πολύ οικονομικά και μετά βρήκα μια απογευματινή απασχόληση και τα βολεψαμε. Όταν πήγε το παιδί σχολειο τα είδαμε όλα από τις άρρωστιες. Άλλαξε και πόστο ο άντρας μου, όχι από επιλογή, και έπρεπε να κάνει και αυτός απογευματινές βάρδιες με αποτέλεσμα η δική μου απογευματινή εργασία να κρατιέται με νύχια και με δόντια. Και τώρα έρχεται ο πόνος μου, κάθε φορά που δέχομαι την ερώτηση πως και δεν κάνουμε κι άλλο παιδί, συνήθως δεν απαντάω αλλά και όταν με παίρνει το παράπονο και λέω γιατί δεν γίνεται με τις συνθήκες που υπάρχουν στη ζωή μας και εξηγώ τι και πως με κοιτάνε λες και είμαι εξωγήινος. Αλήθεια, δεν υπερβάλλω. Πιστεύω ότι σε πολλούς ανθρώπους έχει περάσει ότι όπως είναι νόμος της φύσης το σπερματοζωαριο να ενωθει με το ωάριο για να παραχθεί ζωή, έτσι και στο μεγάλωμα των παιδιών είναι απαραίτητη η στήριξη των παππουδογιαγιαδων. Και εμείς που δεν έχουμε ανήκουμε σε κάποιο άλλο είδος. Ξέρω, τα λέω λίγο δραματικά αλλά δεν είναι μια και δυο οι περιπτώσεις και γενικά αυτό που παρατηρώ ειδικά από όταν πήγε το παιδί μου σχολειο, γιαγιάδες να φέρνουν το παιδί σχολείο και να το παίρνουν. Παππούδες να το πηγαίνουν για ποδόσφαιρο και γενικά καταλάβατε τι εννοώ.. Και λέω; έτσι είναι; και θίγω και κάτι άλλο.. Πολλοί συνάδελφοι του άντρα μου έχουν 2-3 παιδιά χωρίς να δουλεύει η γυναίκα τους.. Και με τον άντρα μου αναρωτιομαστε. έχουμε κάνει καποιο λάθος; σίγουρα από κάπου θα υπάρχει στήριξη γιατί ο μισθός του άντρα μου να θρέψει 4-5 άτομα αποκλείεται. Αλλά και πάλι αυτό είναι; είναι τόσο απλό και εγώ προσπαθώ να βρω δράκους εκεί που δεν υπάρχουν για να απαλυνω τον πόνο μου. Αυτά είχα να πω και ήταν αρκετά.. Σας ευχαριστώ και παρακαλώ συνεχίστε την τόσο καλή δουλειά που κάνετε. Είστε πολύτιμες.

Μια ξεκάθαρα overthinker

 

Ποιοι είναι οι δράκοι; Πόσο απλό είναι τι; Προφανώς αυτοί που έχουν δυο και τρία παιδιά έχουν λεφτά και εισοδήματα ή δωρεάν υπηρεσίες από άλλους, ποια άλλη εξήγηση να υπάρχει;

Ναι, έτσι είναι – στην Ελλάδα. Όλη η χώρα στηρίζεται στο πορτοφόλι και στις υπηρεσίες των παππουδογιαγιάδων. Εκεί στηρίζεται όλη η οικονομία. Γιατί λες είναι οι συντάξεις πάντα και παντού πρώτο θέμα στις ειδήσεις; Γιατί αφορά τους πάντες, νέους και γέρους. Ό,τι αδυνατεί να δώσει το κράτος, δηλαδή παιδεία, περίθαλψη, ασφάλεια, το δίνει με μορφή σύνταξης από δάνεια που παίρνει η χώρα (πιο εύκολο από καινούρια χάραξη πορείας της χώρας) και από εκεί μοιράζεται το χρήμα μεταφραζόμενο στην στήριξη που δίνουν οι παππουδογιαγιάδες σε παιδιά και εγγόνια.

Ε, αν δεν υπάρχουν παππουδογιαγιάδες… όποιος δεν έχει, την πάτησε. Οι πιο πολλοί έχουν, γι’αυτό σε κοιτάνε με τόση απορία.

Είναι νόμος, όπως η βαρύτητα, ότι τα παιδιά θέλουν λεφτά για να μεγαλώσουν, και ότι τα λεφτά τελειώνουν. Αν αυτά δεν συνδυάζονται, όχι δυο παιδιά δεν μπορείς να κάνεις, αλλά ούτε ένα. Υπάρχουν πολλά ζευγάρια που ζορίζονται και για ένα, και γυναίκες χωρίς άντρα, που θέλουν πολύ να κάνουν μόνες τους αλλά δεν τους φτάνουν τα λεφτά. Οπότε, δεν θέλω να πω ότι υπάρχουν και χειρότερα, αλλά δεν είναι αυτονόητο ότι τα λεφτά παίζουν ρόλο σε τέτοιες αποφάσεις; Θα μπορούσατε να έχετε παππούδες που όχι μόνο δεν έχουν λεφτά ή χρόνο, αλλά είναι άρρωστοι και χρειάζονται και αυτοί χρήματα. Και δεν το λέω ούτε αυτό σε στυλ «υπάρχουν και χειρότερα» αλλά «αν δεν έχεις παππούδες με χρήμα ή/και χρόνο, η απόκτηση παιδιών είναι πολύ δύσκολη υπόθεση με την οικονομική κατάσταση της Ελλάδας αυτή τη στιγμή». Φακτ.

Όσο για τις ερωτήσεις που σου κάνουν, οπλίσου λίγο με θάρρος και δύναμη γιατί δεν είναι δυνατόν να καταρρέεις κάθε φορά που ένας άσχετος σου κάνει μια εντελώς προσωπική και παραβιαστική ερώτηση. Αντί να μαζεύεσαι, γιατί δεν επιτίθεσαι; Νομίζεις ότι ενδιαφέρεται για την απάντηση ο άλλος; Ή δεν μπορείς, ή δεν σου φτάνουν, αυτοί είναι οι λόγοι για όποιον ρωτάει, οπότε γιατί ρωτάει; Για να σε δει να ιδρώνεις και να ζορίζεσαι, για να πάρει άγρια χαρά που είχε την εξουσία να σε κάνει να νιώσεις άσχημα με κάτι που είπε. Ξέρεις πόσες απαντήσεις στα ίσια μπορείς να δώσεις, αντί να νιώθεις καημένη που απέτυχες ξερωγώ σε κάτι;

Να μην σε παίρνει το παράπονο με ανθρώπους που σου επιτίθενται έτσι. Μην δίνεις προσωπικές πληροφορίες σε ανθρώπους που σου κάνουν κακό. Πες δεν θέλουμε άλλο παιδί, είμαστε τέλεια, και άστους να λένε τα δικά τους, παγερό χαμόγελο, είμαστε μια χαρά, πολύ καλά με τη ζωή μας, εσείς; Ένα ίσον κανένα, χαχα ναι τα λέγανε αυτά παλιά ε; πολύ παλιά, τώρα έχουν αλλάξει τα πράγματα, χαχα, είμαστε πολύ καλά οι τρεις μας, πολύ καλά, μην ξεχνάς το παγερό χαμόγελο. Κι έξω από την πόρτα. Σιγά μην δίνουμε αναφορά και σιγά μην χαλιόμαστε για τον κάθε έναν.

 

21
21
5

Tα σχόλια είναι προσβάσιμα μόνο στα μέλη της Womanlandia. Για να γίνετε μέλος, πατήστε εδώ.