Αυτό το "μην το πεις μέχρι να τελειώσει, για να μην σε γρουσουζέψουν" και το "Δεν χρειάζεται οι άλλοι να ξέρουν τι κάνεις". Με τρώει αυτό το γιατί. Είναι ντροπή να το παραδεχτεί κάποιος όταν βρίσκεται σε μια καλή φάση στη ζωή του; Πρέπει μόνο να κλαιγόμαστε για να είμαστε αποδεκτοί;