Ακόμα και μια φίλη μου που έχει δύο μικρά παιδιά, το ένα μωρό, δεν καταλαβαίνει πώς γίνεται να μην έχω ποτέ χρόνο να βρεθούμε και μου στέλνει θυμωμένα μηνύματα.

Έχω ένα θέμα ,δεν μπορώ να εστιάσω σε ένα πράγμα, μια ασχολία, δηλαδή εκεί που είναι να εμβαθύνω κάνω κάτι άλλο και επανέρχομαι ίσως αργότερα αυτό δεν με βοηθάει να είμαι πολύ καλή σε κάτι.

Εχει μεγαλη εκθεση στο κοινο και ειναι σιγουρα ευκαιρια, ειναι επισης αναγνωριση της δουλειας μου. Πλην ομως περισυ ειχα burn out η κατι παραπλησιο.

Οι περισσότεροι συμφοιτητές μου μου μιλάνε στον πληθυντικό όταν με συναντούν πρώτη φορά και αυτό με κάνει να αισθάνομαι πολύ άβολα.

Πάντα νιώθω ότι καλούμαι να την στηρίζω και ταυτόχρονα να αποδέχομαι ότι δεν με έχει προτεραιότητα και όλο αυτό έχει πλέον αρχίσει να με κουράζει.

Μέχρι και σήμερα που είμαι 30 όταν βλέπω γυναίκα με καμπύλες αισθάνομαι μειονεκτικά, ότι εκείνη είναι περισσότερο γυναίκα, ότι και να παχύνει λίγο το πάχος θα πάει στα "σωστά" σημεία, και γενικά ότι θα τη θέλουν περισσότερο.