Νιώθω κάπως παρόμοια με τη γράφουσα, δηλαδή μου προκαλεί και εμένα αμηχανία η συναναστροφή με άγνωστα παιδάκια.

Οπότε είπα να ρωτήσω: τι κάνετε εσείς στον ελεύθερό σας χρόνο;

Τι κάνω σε αυτήν την περίπτωση!; δεν έχω κάποια απόδειξη ότι το δικηγορικό μου επιβεβαίωσε ότι δεν θα υπάρξουν νομικά έξοδα, πέρα από το λεκτικό όσο ήμουν στο γραφείο τους!

Γειά σε όλες, στέλνω γιατί θέλω να ρωτήσω πως αντιμετωπίζετε τη θλίψη του να βλέπεις τους γονείς σας να μεγαλώνουν και να αποκτούν προβλήματα υγείας; Και μάλιστα όταν μένεις σε άλλη χώρα;

Ζω με τον σύντροφό μου σε χώρα της Σκανδιναβίας εδώ και δύο χρόνια. Δεν εργάζομαι, μαθαίνω τη γλώσσα, βλέπω ότι κάτι θα γίνει σύντομα και με δουλειά.

Και ερωτώ, είμαστε καθόλου με τα καλά μας; Έχει υπάρξει πιο άστοχη ελληνική καμπάνια; Μπορούμε να δώσουμε ένα μικρό βραβείο;