Πριν από ένα χρόνο έκανα μια γυναικολογικη εγχείρηση και χρειάστηκα 40 μέρες περίπου να προσέχω μέχρι να αναρρώσω. Το παιδι μου έμεινε περίπου ένα μήνα στη γιαγιά στο χωριο, γιατι ήταν αδύνατο να το φροντίζω, να το πηγαίνω νηπιαγωγείο κτλ.

Όλα αυτά πάντα καταλήγουν στο να το σκεφτώ να πάω κι εγώ να μείνω στη Γαλλία γιατί θα αλλάξει η ζωή μου. Νιώθω λοιπόν κάπως άβολα να το πω, αμήχανα, σαν να μειώνουν πολύ τη ζωή που έχω.

Έχω κατά καιρούς κάνει αίτηση σε διάφορους οργανισμούς και ιδρύματα για εθελοντισμό και δεν με έχουν καλέσει ποτέ. Ξέρετε γιατί μπορεί να συμβαίνει αυτό ή ξέρετε κάποιον οργανισμό που μπορώ να συμμετέχω εθελοντικά που γίνεται πιο άμεσα ;Iδανικά θα ήθελα κάτι που να αφορά σε παιδάκια.

Αγαπητή Λένα, τραυματίστηκα σε τροχαίο ατύχημα και έμεινα κλεισμένη στο σπίτι για σχεδόν δύο μήνες και οι φίλοι μου ήταν κυριολεκτικά απόντες.

Επειδή η παρέα της womanlandia λειτουργεί για μένα κάπως σαν ψυχοθεραπεία ή σαν τον καφε με φίλες που δεν έχω το χρόνο να πάω, άσε που οι φίλες μου ζουν πλέον όλες στο εξωτερικό..