Οι υπόλοιποι συνάδελφοι έχουν δυσαρεστηθεί και έχει δημιουργηθεί ένα εχθρικό περιβάλλον για μένα. Όχι ανοιχτά εχθρικό, αλλά με έχουν απομονώσει, όταν μπαίνω σε ένα γραφείο πέφτει σιωπή, δεν με συμπεριλαμβάνουν σε καμία συζήτηση.

Με κουράζει πάρα πολύ το διαβασμα της κόρης μου!!!! Πηγαίνει δ δημοτικού και διαβάζει μόνη της, αλλά εγώ κάνω σε καθημερινή βάση τον έλεγχο της ορθογραφίας, της ανάγνωσης και της ιστορίας.

Όταν ήμουν γύρω στα 30, έβλεπα τους περισσότερους γύρω μου να σταθεροποιούνται—να συγκατοικούν με τον σύντροφό τους, να αγοράζουν το δικό τους σπίτι, να αφήνουν πίσω τους τη συγκατοίκηση σαν κάτι προσωρινό, σαν κάτι που κάποτε τελειώνει.

Λένα, το αναφέρεις συχνά σε απαντήσεις σου ότι πρέπει ο σύντροφος ή εμείς ως προς τον σύντροφο να παίρνουμε πάντα το μέρος του.

Αγαπητή Λένα και Womanlanders, πώς διαχειρίζεστε την πραγματικότητα ότι στη ζωή είμαστε ουσιαστικά μόνες μας? Κάνω χρόνια θεραπεία κ το δουλεύω αλλά σε φάσεις που χρειάζομαι βοήθεια (πχ ασθένειες, απώλειες) κ δεν τη λαμβάνω με πληγώνει πολύ.

Λένα γεια χαρά! Στέλνω γιατί έχω παρατηρήσει κάτι στην παρέα που με ενοχλεί τελευταία. Που λέτε, δυο από τα μέλη της παρέας (είμααστε 5 άτομα σύνολο) είναι ο Φ. και η Κ.