Μήπως στον επόμενο κόσμο που δεν θα είμαστε γεμάτες ψυχολογικά κοινωνικά, θα βλέπουμε τους άντρες σαν οποιονδήποτε άλλο άνθρωπο, που θέλουμε ή δεν θέλουμε στη ζωή μας, αλλά θα αποφασίζουμε για εμάς τελικά;

Πως αντιμετωπίζετε τους αγενείς συνεντευξιαστες; Πρόσφατα πέρασα συνέντευξη για μια θέση που με ενδιαφέρε πολύ. Ο interviewer από τη στιγμή που μπηκε ήταν σαν να με είχε απορρίψει ήδη: στάση σώματος, εκφράσεις, τονος.

Εχω φτάσει σε ενα σημείο που νιώθω οτι απεχθάνομαι τους άντρες, νιώθω οτι σε όλους αυτούς αξίζει θανατική ποινή, οχι απλά φυλακή. Ούτε μια ακόμα αναπνοή δεν αξίζουν.

Από την άλλη ξέρω πως η κοινωνία το βλέπει ως τραγικό λάθος να φλερτάρεις , να κάνεις σεξ/σχέση με φίλο πρώην σου (σίγουρα ως γυναίκα θα έχω περισσότερες συνέπειες) ή και να είσαι ο φίλος παίρνεις τον τίτλο του μαλ@κα - μαλακισμένης.

Έχεις απαντήσει στο παρελθόν σε ερωτήσεις με παράπονα από φίλες γιατί δεν συζητάς το τάδε ή το δείνα μαζί της. Είναι όλα προς συζήτηση όμως άραγε; Έχω μια φίλη αρκετά χρόνια, ούτε κολλητή ούτε πολυ μακρινή, βρισκόμαστε μερικές φορές μέσα στη χρονιά.

Παντρεμένος με δύο παιδιά. 33 εγώ με περνά καμιά δεκαετία αυτός. Στην αρχή τον απορρίπτω, στη συνέχεια το δέχομαι. Δεν τον είχα δει ποτέ ερωτικά, τον είχα όμως σε μεγάλη εκτίμηση, θαυμασμό, περνούσα καλά μαζί του, μ έκανε να γελάω.