Η ερώτηση μου, που μαλλον θα φανεί κάπως περίεργη, είναι εγώ το δαχτυλίδι πρέπει να το φοράω συνέχεια; Ξέρω πως τίποτα δεν "πρέπει", όμως σημαίνει κάτι αν δεν το κάνω; Ότι δεν του δίνω αρκετή "αξία";

Αγαπητή Λένα, αγόρασα μια μπλούζα από το φεμινιστικό φεστιβάλ που αναγράφει free Palestine. Με πιάνω όμως να φοβάμαι να την φορέσω σε εξωτερικούς χώρους, μήπως μου επιτεθεί κανείς.

Θελω να μοιραστω μια συνειδητοποιηση που μου ηρθε ξαφνικα. Ειμαι γυναικα στα 30 πλεον και γενικα θεωρουμαι ομορφη. Εχω καταλαβει λοιπον οτι απο κοριτσακι παλευω να προσπερασω το γεγονος οτι θεωρουμαι ομορφη και προσπαθω να κανω τους αλλους να δουν και πιο περα και να με παρουν στα σοβαρα.

Στη δουλειά μου επικοινωνούμε μέσω viber, επομένως κάθε φορά που έρχεται μήνυμα από τη δουλειά βλέπω τη φάτσα του αφεντικού μου. Εν τω μεταξύ είτε μου στέλνουν αυτοί (δεν το παρακάνουν, στέλνουν μόνο ενημερώσεις πολύ αραιά) ή που στέλνω εγώ για κάποια εξυπηρέτηση, αγριεύομαι να βλέπω τη φάτσα του.

Γιατί όλες αυτές οι προσλαμβάνουσες με κάνουν να νιώθω τύψεις για την παραμικρή μου επιλογή. Και δεν είναι μόνο η αποψάρα του κάθε τρίτου που απλώς θέλει να μου κάνει κριτική για το πού χαλάω τα λεφτά μου αλλά και όλη η περιρέουσα ατμόσφαιρα που με κάνει να νιώθω στη χειρότερη ότι ζω επικίνδυνα (όοοχι μη φας αλλαντικό αν σου το φέρουν με το κρασί, είναι καρκινογόνο με βάση τα όσα λέει ο ΠΟΥ) στην καλύτερη ότι είμαι μια ανάλγητη που δεν σκέφτεται τα ζώα, το περιβάλλον κ.λπ.

Θέμα φιλοξενία. Σε άλλο μέρος, από φίλη η φλερτ. Φέτος βίωσα μπακ του μπακ τα εξής σκηνικά. Φίλη με καλεί επιμόνως στον παραθεριστικό τόπο καταγωγής της. Πάω. Και μου φέρεται κάκιστα. Κακοποιητικα.