Πρόσφατα, το CNN δημοσίευσε ένα ρεπορτάζ σχετικά με μία διαδικτυακή «ακαδημία βιασμού» που λαμβάνει χώρα σε ιδιωτικά γκρουπ στο Telegram. Τα μέλη μιας συγκεκριμένης ομάδας, που έχει την ονομασία «Zzz», ανταλλάσσουν συμβουλές σχετικά με το πώς να ναρκώνουν τις συζύγους τους, να τις βιάζουν αναίσθητες και να τις βιντεοσκοπούν. Ορισμένοι προθυμοποιούνται με το κατάλληλο αντίτιμο να κάνουν livestream όπου ασελγούν σε ναρκωμένες γυναίκες, κυρίως στις συντρόφους τους, σε πραγματικό χρόνο, και προσφέρουν ο ένας στον άλλο καθοδήγηση ώστε να μη γίνουν αντιληπτοί. Μάρκες και κόστος υπνωτικών χαπιών, δοσολογία, και μέθοδοι κρυφής χορήγησης είναι κάποια από τα tips που δίνουν ο ένας στον άλλο. Μερικοί χρήστες πωλούν για 150 ευρώ άοσμα και άγευστα υγρά νάρκωσης και εγγυώνται πως «η γυναίκα σας δεν θα νιώσει και δεν θα θυμάται τίποτα».

Το ιδιωτικό γκρουπ «Zzz» στο Telegram έχει χιλιάδες μέλη, ενώ το αμερικάνικο πορνογραφικό σάιτ Motherless.com, το οποίο διαθέτει πορνογραφικό περιεχόμενο όπου γυναίκες κοιμούνται ή είναι ναρκωμένες, γνωστό και ως «sleep porn», είχε 62 εκατομμύρια επισκέψεις μονάχα το Φλεβάρη του 2026. Στο σάιτ αυτό, σύμφωνα πάντα με το CNN, βίντεο με το hashtag #eyecheck έχουν πάνω από 50.000 προβολές, ενώ έχει δημιουργηθεί μία διαδικτυακή κοινότητα γύρω από το εν λόγω περιεχόμενο. Το «eye check» είναι η κίνηση ανοίγματος των βλεφάρων γυναικών που κοιμούνται ή είναι ναρκωμένες, η οποία αποδεικνύει ότι είναι αναίσθητες.

Η πολύκροτη υπόθεση της Ζιζέλ Πελικό στη Γαλλία αποκάλυψε στο ευρύ κοινό ένα πολύ συγκεκριμένο είδος βίας κατά των γυναικών, αυτό της νάρκωσης, του βιασμού μιας αναίσθητης γυναίκας, και της βιντεοσκόπησης ή φωτογράφισης της κακοποίησης. Ακόμη κι αν η Ζιζέλ Πελικό βιάστηκε από δεκάδες άγνωστους στην ίδια άντρες, ο σύζυγός της Ντομινίκ ήταν ο κύριος αυτουργός της κακοποίησης, αφού εκείνος τη νάρκωνε, έβρισκε τους υποψήφιους πελάτες του μέσα από forum και τη βιντεοσκοπούσε. Κύριο πρόσωπο τέλεσης των συγκεκριμένων πράξεων παραμένει κάποιος που το θύμα γνωρίζει, συνήθως είναι μαζί για χρόνια, μοιράζεται τη ζωή της μαζί του και τον εμπιστεύεται αδιαβάθμητα.

Το modus operandi του συγκεκριμένου είδους σεξουαλικής βίας έχει μια ενδιαφέρουσα ιδιαιτερότητα, επειδή καθιστά το δημόσιο προέκταση του ιδιωτικού. Το σεξουαλικό έγκλημα παύει να είναι κάτι κρυφό που γίνεται πίσω από κλειστές πόρτες και όλοι πέφτουν από τα σύννεφα, και στη θέση του ο βιασμός πλέον καταγράφεται και προβάλλεται σε ζωντανή μετάδοση για είκοσι δολάρια ανά χρήστη. Όπως και στην εκδικητική πορνογραφία, η δημοσιότητα στο επονομαζόμενο «sleep porn» είναι κομβικής σημασίας για την τέλεση της παραβίασης. Το διαδίκτυο αποτελεί συστατικό στοιχείο αυτού του τρόπου παραβίασης, καθώς η δημοσιότητα δεν είναι απλώς η τέλεση μιας πράξης σε δημόσιο χώρο, όπου η πράξη δεν καταγράφεται, οι περαστικοί μπορεί να μη βλέπουν καθαρά το θύμα ή να το δουν απλώς φευγαλέα, να μη γνωρίζουν ποια είναι, ενώ μπορούν να παρέμβουν ή να φωτογραφίσουν οι ίδιοι τους δράστες. Μέσω του διαδικτύου, η δημοσιότητα του βιασμού αποκτά ανεξέλεγκτες διαστάσεις και αφήνει ψηφιακό αποτύπωμα, καθώς ένα βίντεο μπορεί να έχει «κατέβει» από έναν ιστότοπο, αλλά να έχει αναπαραχθεί από δεκάδες άλλους.

Το sleep porn ανήκει στο ίδιο σύμπαν με το revenge porn, και από κάποιες απόψεις αποτελεί προέκτασή του. Και τα δύο παρουσιάζονται ως πορνογραφία. Σε μια πρώτη ανάγνωση, καταλαβαίνουμε ότι με αυτό τον τρόπο η σεξουαλική κακοποίηση γίνεται αντιληπτή ως ένα θέμα απογυμνωμένο από την πολιτική του διάσταση, ως μία απλή απεικόνιση σεξουαλικών αναπαραστάσεων μεταξύ ενηλίκων. Έτσι, ο βιασμός ουδετεροποιείται, γίνεται μία ακόμη «κανονική» σεξουαλική αναπαράσταση χωρίς ηθική απαξία. Γίνεται θέμα γούστου, βίτσιου και επιφανειακής συναίνεσης. Αν πιάσουμε το νήμα από αυτή την ανάγνωση και το προχωρήσουμε λίγο περισσότερο βέβαια, μια κουλτούρα που μπορεί να εντάξει την παραβίαση στην έννοια της πορνογραφίας, ουσιαστικά παραδέχεται ότι δεν υπάρχει ουδέτερη πορνογραφία. Από αυτή την άποψη, είναι η παραβίαση και όχι η συναίνεση ο θεμέλιος λίθος της συλλογικής αντίληψης γύρω από την πορνογραφία.

Σε αυτό το συμπέρασμα καταλήγει και η Andrea Dworkin, όταν στο δοκίμιό της με τίτλο Πορνογραφία, γράφει πως η έννοια του πορνό πολιτισμικά και κυρίαρχα είναι μία και σημαίνει «την γραφική απεικόνιση των πιο χυδαίων πορνών. Οι πόρνες υπάρχουν για να υπηρετούν σεξουαλικά τους άντρες. Οι πόρνες υπάρχουν μόνο μέσα στο πλαίσιο της αντρικής κυριαρχίας. Πράγματι, έξω από αυτό το πλαίσιο, η έννοια της πόρνης θα ήταν παράλογη, και η χρησιμοποίηση των γυναικών ως πορνών θα ήταν αδύνατη. Η λέξη πόρνη είναι ακατανόητη αν δεν εντρυφήσει κανείς στο λεξιλόγιο της αντρικής κυριαρχίας. Η ίδια η πορνογραφία είναι αντικειμενική, πραγματική και βασική για το αντρικό σεξουαλικό σύστημα» (μτφ Λουκάς Θεοδωρακόπουλος).

Συνεχίζει το συλλογισμό της εξηγώντας ότι η βιομηχανία της πορνογραφίας όχι μόνο δεν αντικρούει την πατριαρχική αντίληψη της γυναικείας σεξουαλικότητας ως βρόμικης, αλλά βασίζει την κερδοφορία της στην προώθησή της. Αυτό που εκατομμύρια άντρες συνέρρεαν για να αγοράσουν, επί εποχές Dworkin, ή να δουν πλέον δωρεάν σε πορνογραφικές ιστοσελίδες ήταν και είναι «απεικονίσεις γυναικών ως χυδαίες πόρνες». Αυτή η φαντασίωση καταρρέει όταν οι γυναίκες απενοχοποιούν για τις ίδιες αυτές τις απεικονίσεις και έχουν τη δυνατότητα να κερδοφορήσουν απ’ αυτές, όταν δηλαδή η αυτοδιάθεση μπαίνει στη σέντρα. Σε μια εποχή που οι γυναίκες μπορούν να έχουν μεγαλύτερο έλεγχο του σεξουαλικού τους κεφαλαίου –πάντοτε με πατριαρχικά στάνταρ– και να εξασκούν με μεγαλύτερη ελευθερία τη συναίνεσή τους, αναδύονται μαζικές τάσεις ανδρών που παράγουν το δικό τους πορνό. Μας υπενθυμίζουν έτσι ότι με όσες φιοριτούρες κι αν τη ντύσουμε, η πορνογραφία δεν είναι απολαυστική για εκείνους χωρίς τη γυναικεία υποτίμηση και εκμετάλλευση, χωρίς μία σημαντική δόση παραβίασης και ενοχής. Ότι η «πόρνη» της πορνογραφίας δεν μπορεί να υπάρξει έξω από την ανδρική, τη δική τους, κυριαρχία.

Όσο το όριο της κατά Dworkin «χυδαιότητας» μετατοπίζεται εξαιτίας των πολιτικών ζυμώσεων, τόσο πιο αντιδραστικές θα είναι η συμπεριφορές των αντρών. Φαινόμενα όπως το revenge porn ή το sleep porn δεν αποτελούν απλώς έναν ακόμη τρόπο κακοποίησης των γυναικών, αλλά ευθεία απάντηση στις πενιχρές ελευθερίες που εκείνες κατακτούν. Αυτό επ’ ουδενί σημαίνει ότι η απελευθέρωση των γυναικών θα έρθει μέσα από τη δυνατότητα να ανοίξουμε όλες OnlyFans, καθώς τα εργαλεία του αφέντη δεν θα διαλύσουν ποτέ το σπίτι του αφέντη, όμως είναι τρομερά ενδεικτικό της αντίστασης που δέχονται οι γυναίκες όταν καταφέρνουν να σηκώσουν ακόμη και για μερικά χιλιοστά το κεφάλι απέναντι στην αντρική κυριαρχία.