«Δώδεκα, κι ούτε ένα τηλεφώνημα…» Απλώνει το χέρι. Πάλι. Βήχει λίγο. Ευτυχώς αυτοί τα έχουν μετρητά και ακριβώς. «Η απόδειξή σας. Καλό δρόμο». Έκανε μανικιούρ χτες. Το άτυπο dress code της δουλειάς. Χτιστά με ασπρογάλαζα σχεδιάκια. Το τραγούδι χάνεται μαζί με το τζάμι του αυτοκινήτου που κλείνει. Μακάρι να μπορούσε να κλείσει και το δικό της. Δεν παλεύεται η κάπνα σήμερα και ξέχασε το κολλύριό της στο σπίτι. Η μάνα της έπαιζε και ξανάπαιζε αυτό το τραγούδι τους τελευταίους μήνες πριν το διαζύγιο. Μετά δεν το ξανάκουσε ποτέ. Κι εκείνη ακόμα ντρέπεται κάθε φορά που ακούει τη φωνή της Βίσση…....