Η γραμματική προσπαθεί να βάλει σε μια τάξη τα γλωσσικά φαινόμενα που απέξω μας φαίνεται πως έχουν μια θαυμαστή αρμονία, μια εσωτερική σοφία, όταν όμως πάμε να τα κατηγοριοποιήσουμε συντάσσοντας γραμματικές, αντιλαμβανόμαστε ότι κανένα μοντέλο δεν μπορεί να περιγράψει επαρκώς και με τρόπο απλό και εύληπτο τα γλωσσικά φαινόμενα. Ότι, όσο έξυπνα και να διατυπώσουμε έναν κανόνα ή ακόμα κι έναν νόμο, οι εξαιρέσεις θα ξεγλιστρούν από παντού. Αυτή είναι και η διαφορά των φυσικών από τις τεχνητές γλώσσες.