Please ensure Javascript is enabled for purposes of website accessibility

Αγαπητή Λένα: Επέστρεψα στην Ελλάδα και κάθε φορά που σκέφτομαι τη χώρα που ζούσα, κλαίω

Add to My Favourites

No account yet? Register

Αγαπητή Λενα,
Ζουσαμε για 4 χρονια με τον αντρα μου στο εξωτερικο. Εχουμε και ενα 3χρονο παιδι που γεννηθηκε εκει. Γενικα είχαμε μια ροη στη ζωη, αλλα σκεφτόμασταν να αλλάξουμε χώρα πριν το παιδι ξεκινήσει σχολείο, διότι πολλά πράγματα στην ντόπια κουλτούρα μας ενοχλουσαν. Για παράδειγμα, δεν υπάρχουν παιδικοί σταθμοί και πληρώναμε ακραία πόσα σε νταντα, το συστημα υγειας ηταν απογοητευτικο, καθως υπηρχαν μεγαλες αναμονες και ελλειψη ιδιωτών, και δεν ειχαμε καταφερει να κανουμε κυκλο με ντοπιους, λογω διαφορετικων συνηθειών κυριως. Με την έναρξη του πολέμου στην Ουκρανία επιστρέψαμε στην Ελλαδα, διότι βρισκόμασταν σε περιοχή έκρυθμη. Νομίζαμε ότι θα είναι για 1-2 μήνες, αλλά τελικά η κατάσταση ξέφυγε χρονικά. Αποφασίσαμε να παραμείνουμε εδώ, φοβουμενοι τον κρύο χειμώνα και την έλλειψη εναλλακτικών πηγών ενέργειας, καθώς η χώρα αυτή είχε 100% εξάρτηση από Ρωσία και για ρεύμα και για αέριο.
Εδώ η ζωή ειναι καλύτερη σε μερικούς τομείς, όπως πχ βρήκα αμέσως παιδικο για το παιδι, ο,τι γιατρό θες μπορείς να τον επισκέπτεις, εστω ιδιωτικα, και από τα νοσοκομεία συνήθως δε σε διώχνουν λέγοντας σου να παρεις ντεπον όταν έχεις εμφανώς σοβαρό θέμα.
Παρολαυτα δεν μπορώ να προσαρμοστω. Έχουμε αποφασίσει ότι δεν θα επιστρέψουμε. Όταν ξεκαθάρισει σε 2 με 3 χρόνια το τοπίο, οικονομικά και ενεργειακά, θα ψάξουμε για νέο προορισμό, σε άλλη χώρα. Κάθε φορά που σκέφτομαι το μέρος που ζούσαμε, παρόλο που στην Ελλάδα η πρακτική μου καθημερινότητα ειναι εμφανώς καλύτερη, κλαίω και στεναχωριέμαι. Πρόσφατα μου εδείξε η μητερα μου φωτογραφίες από περισυ το καλοκαιρι που μας είχε επισκεφτεί και άρχισα να της φωνάζω, ότι και καλά για ποιο λόγο μου τις δείχνεις τώρα αυτές. Δεν μπορω να συνειδητοποίησω ότι τοσο ξαφνικά έπρεπε να αφήσω πίσω 4 χρονια ζωής και τόσες αναμνήσεις, να πακετάρω κουτιά με ο,τι χωρούσε και να δωρίσω τα έπιπλα και όλα όσα ήταν περιττά να μεταφέρουμε. (Πολλες φορά σκέφτομαι οτι οι πραγματικοί προσφυγες που έφυγαν από την εμπόλεμη ζώνη και κινδύνεψε η ζωή τους είναι σε χειρότερη μοίρα και νοιώθω καλύτερα, διότι εγώ είμαι τυχερή στην προκειμένη φάση, αλλά δεν μπορώ να μπλοκάρω τα συναισθήματα μου με την λογικη) Επίσης δεν μπορώ να συνηθίσω τις ελληνικές συνήθειες πχ με τα σκυλιά που γαβγίζουν στα μπαλκόνια πρωί μεσημέρι βραδυ, τα παπάκια που περνάνε με σπασμένες εξατμίσεις και πετάγομαι πάνω, τα σκουπίδια στους δρόμους, την ανευθυνότητα και την μη τήρηση/επιβολη των νόμων, την ζέστη, την μαυρίλα γενικα που έχουν οι πόλεις και την εγκατάλειψη. Μου λειπει αυτός ο ευρωπαϊκός αέρας και η τήρηση των τύπων, έστω και προσποιητα.
Τι προτείνεις να κάνω; Θα ήθελα κάποια συμβουλή, και από εσένα και από όσες έχουν επιστρέψει Ελλάδα από το εξωτερικό. Πώς διαχειριστηκατε αυτή την αλλαγή στη καθημερινοτητα. Δεν λέω ότι ειναι όλα μαύρα, σίγουρα έχω βελτιώσει κομμάτια της καθημερινότητας μου, αλλά δε γίνεται να κλαίω κάθε φορά που έρχεται στο μυαλό κου ο παλιός τόπος διαμονής μου ή κάθε φορά που βλέπω σκουπίδια στον δρομο.

Disclaimer: δεν θέλω να θειξω οσες ζουν στην Ελλαδα. Ειναι θεμα επιλογών και προτιμησεων. Πολλά πράγματα ειναι σε κακή κατάσταση σίγουρα στο εξωτερικό. Πουθενά δεν ειναι παράδεισος, το πιστεύω αυτό. Απλά στη δική μου ιδιοσυγκρασια ταιριάζει ο τρόπος ζωής πιο βορείων ευρωπαϊκων χωρών.

 

Αυτό που δεν καταλαβαίνω πολύ καλά είναι γιατί κλαις κάθε φορά που θυμάσαι την παλιά σου ζωή, αφού είχατε ήδη αποφασίσει να φύγετε.

Μάλλον κλαις για το παρόν σου. Ή, δεν ξέρω γιατί κλαις, αν δεν ξέρεις κι εσύ, και αν γενικώς δεν είσαι πολύ του κλάματος, ό,τι και να σου πουν όσες έχουν επιστρέψει, έχουν τους δικούς τους λόγους και δεν θα αλλάξει κάτι για σένα. Αν δυσκολεύεσαι πολύ να προσαρμοστείς, ο πιο ασφαλής τρόπος είναι η θεραπεία, πολύ περισσότερο από την ανταλλαγή απόψεων στο ίντερνετ. Εφόσον καταλαβαίνεις ότι υπάρχουν θετικά και αρνητικά σε κάθε απόφαση, πρέπει εσύ να κάνεις τον προσωπικό σου απολογισμό και να αποφασίσεις.

Επίσης, δεν καταλαβαίνω ακριβώς το κλάμα και την απελπισία, εφόσον υπάρχει σχέδιο. Έχετε πει ότι θα περιμένετε 1-2 χρόνια και θα πάτε σε άλλη χώρα. Δεν έχω καταλάβει γιατί περιμένετε εφόσον δεν σας αρέσει η Ελλάδα, σαν πολύ δεν τον υπολογίζεις αυτόν τον πόλεμο; Τα αποτελέσματα πλέον είναι απλωμένα σε όλη την Ευρώπη, δεν σας προστατεύει από κάτι η Ελλάδα ενεργειακά ή με άλλον τρόπο, γενικότερα. Όσο μεγαλώνει το παιδί, τόσο πιο δύσκολα θα προσαρμόζεται.

Επιστρέφουμε στο αρχικό όμως, αν κλαις εύκολα με πολλές αφορμές και αυτό είναι κάτι που δεν συνέβαινε πριν, πήγαινε σε ψυχολόγο. Μην βασανίζεσαι.

9
1

Tα σχόλια είναι προσβάσιμα μόνο στα μέλη της Womanlandia. Για να γίνετε μέλος, πατήστε εδώ.