Please ensure Javascript is enabled for purposes of website accessibility

Skinny is in again: η επιστροφή του “thinspo” είναι γεγονός και φαίνεται και στη λογοτεχνία

Add to My Favourites

No account yet? Register

Sneak Peek από το newsletter τηε εβδομάδας✨

Για να μη χάνεις καμία womanlandia εξέλιξη, γράψου τώρα στο newsletter μας που έρχεται στην πόρτα σου κάθε Πέμπτη

 

Tw:διατροφικές διαταραχές

Είμαι κολλημένη μ’ένα λογοτεχνικό είδος που θα το πούμε “20χρονες πολιτικοποιημένες kinda φεμινίστριες στα πρόθυρα νευρικής κρίσης άνευ λόγου και αιτίας αλλά με πολλούς λόγους και αιτίες που υπεραναλύουν κάθε πράγμα που συμβαίνει μέσα τους ή γύρω τους πιστεύοντας με όλη τους την ύπαρξη ότι είναι αποκλειστικά θύματα και μη διαπιστώνοντας ποτέ μέσα στην υπερανάλυσή τους τα προνόμιά τους ή συνειδητοποιώντας τα μόνο για να τα εντάξουν στην αυτοεπιβεβλημένη τραγικότητά τους”.

Μου αρέσει η Sally Rooney.

Ευτυχώς για μένα, ο πλανήτης όλος είναι κολλημένος μ’αυτό το είδος πρωταγωνιστριών που τις βρίσκει κανείς ενσωματωμένες σε πλοκές φθηνές, ακριβές, μπανάλ, πρωτότυπες, ευφυείς, περιττές. Και, ω, το TikTok τις λατρεύει, οι εκδοτικοί οίκοι τις λατρεύουν, οι αναγνώστριες του Goodreads τις λατρεύουν, ποιος το περίμενε ότι λευκές νεαρές γυναίκες αρέσκονται στο να διαβάζουν για τις όμοιές τους.

Είχα ένα αναγνωστικό υπερφαγικό επεισόδιο πρόσφατα με το “Exciting Times”, το “Αcts Of Desperation”, το “My Year Of Rest and Relaxation”. Βιβλία για την “Very Young Millennial Woman” ή την “Πρόσφατα Ενηλικιωμένη GenZ”.

Και παρατήρησα κάτι, κάτι που κολλάει άψογα με μια γενικότερη αίσθηση που έχω τελευταία, κάτι που μ’επιβεβαίωσε, με τρόμαξε κάπως και μ’έκανε να κουραστώ προκαταβολικά.

Σ’αυτά τα βιβλία και σ’άλλα πολλά αυτού του είδους, ασχέτως χώρας καταγωγής της συγγραφέα, οι πρωταγωνίστριες δεν έχουν ως κοινό μονάχα την ελαφρά νεύρωση, την ηλικία και την υπερανάλυση.

Είναι όλες, εντυπωσιακά, αξιοσημείωτα, ασυνήθιστα λεπτές.

Είναι λεπτές και είναι πόλος έλξης, είναι λεπτές κι αυτή τους η λεπτότητα, χωρίς να το λένε κάπου ευθέως είναι ένας απ’τους λόγους της αξίας τους. Συμβάλλει στην αυτοεικόνα τους, είναι μια αισθητική επιλογή που εντάσσεται στην αφήγηση του χαρακτήρα τους. Το σώμα τους, απ’όλα όσα θα μπορούσε να είναι, απ’όλους τους συμβολισμούς που θα μπορούσε να έχει, είναι κυρίως υπογράμμιση της έλξης που ασκούν στους άλλους. Υπάρχει ένα αίσθημα “μπορεί να είμαι βαρετή, ανιαρή, κουραστική,φτωχή αλλά τουλάχιστον είμαι λεπτή”.

Το λεπτό κορμί τους, όχι απλώς λεπτό αλλά οστεώδες, έρχεται να λειτουργήσει σχεδόν σαν ηθική εξιλέωση. Μπορεί να είναι φορείς ελαττωμάτων αλλά, κάπως, κάπου στο βάθος, τα λεπτεπίλεπτα οστά που εξέχουν είναι μια συγγνώμη και μια συγχώρεση μαζί.

Τα βιβλία αυτά υπάρχουν μέσα σε μια συνθήκη που τα τροφοδοτεί και τροφοδοτείται απ’αυτά. Θα σημειώσω το εξής. Παλιά, ας πούμε δεκατρία χρόνια πριν, στο ίντερνετ, κυρίως σε φόρουμ στην αρχή κι αργότερα στο tumblr, ξεπήδησε το “anaspo”, το “bonespo”, το “thinspo”. Κάποιες από σας ίσως θυμάστε. Αποστεωμένα κορμιά με εξέχοντα κόκαλα, κάλτσες ψηλές ως το γόνατο, ώμους που σκάλιζαν τοίχο με την αιχμή τους, στομάχια μονίμως τοποθετημένα προς τα μέσα και τα περίφημα “collarbones”, τις κλείδες να παίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο, ξεπηδώντας μέσα από φαρδιά μπλουζάκια υπογραμμίζοντας την τελειότητα, την ηθική ανωτερότητα των φορέων τους. Το αδύνατο κορμί εκείνες τις μέρες το έβρισκες ταυτόσημο του ελέγχου, της τελειότητας, της ολοκλήρωσης.

Αν δεν ξέρετε σε τι αναφέρομαι, μιλάμε για παγκόσμιο κοριτσίστικο πολιτισμικό φαινόμενο. “I might be useless but at least I’skinny”, “Ι cry everyday but at least I’m skinny”, “οnce you see results, it becomes an addiction”. “Ana is my best friend” αναφερόμενες στην ανορεξία, “Mia is always there for me” αναφερόμενες στην βουλιμία. Οι ενήλικες δεν είχαν πάρει μυρωδιά, το πιστεύω ακόμη. Όταν οι λέξεις αυτές απαγορεύτηκαν στην αναζήτηση του Pinterest και του Instagram ήταν ήδη αργά. Έτσι κι αλλιώς, όλ’αυτά τα κορίτσια είχαν φροντίσει εξ αρχής να μετακομίσουν στο Whatsapp, το Discord και το Kik όπου είχαν τις δικές τους κοινότητες, μετρούσαν θερμίδες μαζί, έδιναν τιπς εμετού, αντάλλασσαν συνταγές με παγάκια, αλάτι και λεμόνι για σνακ 0 θερμίδων, ενθάρρυναν η μία την άλλη να μη φάει άλλη μια μέρα, nothing tastes as good as skinny feels. Πολλά απ’τα blogs τους “έκλεισαν” και τέλος πάντων έγινε δύσκολο να τα βρεις, η κοινότητα έσπασε για λίγα χρόνια αφού κλείστηκαν σε πριβέ τσατ και το twitter αλλά μετά ήρθε το TikTok.

Θα μπορούσε να μείνει εκεί. Ποτέ δεν μένει εκεί.

Σε όλ’αυτά τα βιβλία, αν κάνετε μια αναζήτηση, θα δείτε τη λέξη “collarbone” ως ταυτόσημη της ομορφιάς. Οι συγγραφείς αυτών των βιβλίων ανήκουν στη γενιά που συνέβησαν όλ’αυτά κάτω απ’τη μύτη της ενηλικότητας. Ένας πόλεμος πάνω στα κοριτσίστικα κορμιά που ήθελαν να μικρύνουν όσο γίνεται, να είναι όσο τελειότερα γίνεται.

“Θα σταματήσω να τρώω μέχρι να μην αφήνω ίχνη στο χιόνι” έγραφε το wallpaper ενός εκ των πιο δυνατών blogs της εποχής.

Διαβάζω αυτά τα βιβλία, παρακολουθώ από κοντά τα trends τόσο στη μόδα όσο και στα κορμιά των celebrities, δεν χάνω trend στο TikTok και το ξέρω με όλη μου την ψυχή: το body positivity και η όποια δράση του θα φαντάζει λόξυγκας σε λίγο καιρό. Η ρομαντικοποίηση της διατροφικής διαταραχής επέστρεψε και θα πατήσει πάνω σε trends όπως το “that girl” και το intermittent fasting για να καθησυχάσει τους “μεγάλους”. Μάθαμε πια να ντύνουμε τη διαταραχή με όρους υγείας και η νευρική ανορεξία πλέον εξηγείται ως “raw vagan diet”, “zero carb keto”, “spiritual fasting”. Πλέον, η λογοτεχνία που διαβάζουμε εγκολπώνει τις εφηβικές μας φαντασιώσεις αφού οι γυναίκες που τη γράφουν είναι τα κορίτσια που αλληλεπιδρούσαν με όλη αυτή την κουλτούρα τότε.

Ελπίζω να μην ακούγεται σαν επίκριση, διαβάζω ό,τι γράφουν και θα συνεχίσω να το κάνω, καθότι σ’ένα μεγάλο βαθμό αποτυπώνουν με ειλικρίνεια προβληματισμούς και τα αδιέξοδα των καιρών μας. Όλες είμαστε παιδιά της εποχής μας και η εποχή που γέννησε τη δυτική πένα των νεαρών γυναικών συγγραφέων, ήταν η εποχή του “ana is my religion”. Ήταν εύλογο, αποφάσισα, όταν το καλοσκέφτηκα. Απλώς, χωμένη καθώς είμαι στο κομμάτι της κουλτούρας του body positivity και το body neutrality, είχα ξεχαστεί.

Στο booktok, τα βιβλία που βλέπω τις έφηβες να διαβάζουν και να προτείνουν είναι αυτά των οποίων οι πρωταγωνίστριες είναι οστεώδεις. Το ξέρω γιατί τα τσεκάρω όλα. Κάνω μια βόλτα στα best sellers και βλέπω το ίδιο. “Δεν πειράζει αν είμαι το τίποτα. Αρκεί να είμαι λεπτή”.

Δεν το λέει καμιά. Αλλά το λέει το βιβλίο. Αιωρείται η εικόνα της ισχνότητας σαν υπόσχεση επίλυσης. Ξανά μανά τα ίδια. Πάνω που ελπίζει κανείς ότι μάθαμε κάτι.

Ακόμη κι όταν οι περιγραφές είναι αρνητικές, όταν τα κόκαλα είναι μελανιασμένα γιατί “παραείναι αδύνατη”, όταν κρυώνει απίστευτα γιατί “παραείναι αδύνατη”, όταν φοβάται ότι θα της επιβληθούν γιατί “παραείναι αδύνατη” είναι προφανές ότι υπάρχει μια περηφάνια κρυμμένη στο βάθος. Την ξέρω αυτή την περηφάνια, την έχω διαβάσει σε blogs όταν έλεγαν ότι λιποθυμάνε από την έλλειψη φαγητού, ότι έχουν βγάλει τρίχες στα μάγουλα απ’την ανορεξία (lanugo λέγεται, τρομερές γνώσεις αποκομίζει κανείς) και ότι ζαλίζονται όταν σηκώνονται. Τι ευτυχία που προκαλούσαν αυτά. Μετάλλια αυτοελέγχου και πειθαρχίας. Έχω αρχίσει να τα ξαναβλέπω σε σχόλια στο TikTok.

“If you feel dizzy it means it’s working🎉 “

Προετοιμαστείτε για το νέο κύμα διατροφικών διαταραχών από Σεπτέμβρη, η Κιμ έχασε κιλά, το πιλάτες επέστρεψε δυναμικά στα trends, το cardio ανεβαίνει και τα low rise jeans είναι η δυστοπία του σήμερα.

Skinny is in again.

 

4
7
8

Tα σχόλια είναι προσβάσιμα μόνο στα μέλη της Womanlandia. Για να γίνετε μέλος, πατήστε εδώ.