Please ensure Javascript is enabled for purposes of website accessibility

Red flags για κακοποιητικές σχέσεις: Μου ασκούσαν έλεγχο και με πίεζαν να παρατήσω τη ζωή μου

Add to My Favourites

No account yet? Register

Στο πλαίσιο της Παγκόσμιας Ημέρας για την Εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών, δημοσιεύουμε τα κείμενά σας σχετικά με τα πρώτα σημάδια κακοποίησης.

Με την δημοσίευση των ιστοριών σας, έχουμε σκοπό να βοηθήσουμε άλλες γυναίκες που βιώνουν έμφυλη βία την οποία μεταφράζουν ως εκδηλώσεις αγάπης. Οι ιστορίες σας θα μείνουν ανώνυμες και ελπίζουμε να σταθούν οδηγοί προς αναγνώστριες που υποψιάζονται ότι είναι απλά υπερβολικές.

Λόγω της ημέρας, στις 25\11 το σαιτ και τα δημοσιεύματα για την έμφυλη βία, θα παραμείνουν ανοιχτά και προσβάσιμα και προς μη μέλη της Womanlandia.

Οι δικές μου εμπειρίες από κακοποιητικές σχέσεις ήταν σχετικά “ανώδυνες”, με την έννοια ότι με αυτά τα άτομα δεν μοιραζόμουν σπίτι ή οικογένεια κι έτσι μπορούσα να φύγω πολύ πιο εύκολα. Μου άφησαν βέβαια τραύματα τα οποία επεξεργάστηκα με κόπο αλλά και πολύτιμη εμπειρία ώστε να διακρίνω κακοποιητικές συμπεριφορές στις επόμενες σχέσεις μου.

Ο πρώτος ήταν εφηβικός έρωτας που ξαναβρεθήκαμε στα 22 σε μια σχέση εξ αποστάσεως. Χρησιμοποιώντας σαν μοχλό πίεσης την τεράστια αγάπη (;) που μου είχε από παλιά, προσπαθούσε αργά και σταδιακά να με κάνει να απαρνηθώ τη ζωή που είχα χτίσει όλα αυτά τα χρόνια και να παραδεχτώ ότι τίποτα δεν έχει σημασία εκτός από αυτόν. Μου έβαζε λόγια για όλους τους δικούς μου ανθρώπους, προσπαθούσε να με απομονώσει, ήθελε να με πείσει ακόμα κ να παρατήσω τη σχολή μου (!) με κύριο επιχείρημα ότι μόνο η σχέση μας έχει σημασία και πρέπει να του αποδείξω την αγάπη μου.

Μέσα σε λίγους μήνες είχα γίνει χάλια, σωματικά και ψυχολογικά. Χρωστούσα μαθήματα, ένιωθα άρρωστη, έκλαιγα συνεχώς, ένιωθα χαμένη. Μονίμως ήμουν υπόλογη, έφταιγα, έπρεπε να αποδείξω κάτι. Το κατάλαβαν οι γονείς μου και με πίεσαν πολύ να τον αφήσω. Ίσως όχι με τον σωστό τρόπο, αλλά τελικά με βοήθησαν.

Ο δεύτερος ήταν συνάδελφος στην αρχή της επαγγελματικής μας ζωής. Αυτός είχε άλλο επιχείρημα: ότι η σχέση μας είναι σοβαρή και έτσι με πίεζε να δεσμευτούμε, να συγκατοικήσουμε, να γίνω καλή νοικοκυρά, να συμπεριφέρομαι στη μαμά του υπάκουα γιατί έχει κάνει τόσες θυσίες γι’αυτον, να κάνουμε παιδί άμεσα και να αφήσω πίσω την επαγγελματική μου εξέλιξη (ίδια δουλειά κάναμε υπενθυμίζω). Θεωρούσε ότι επειδή μου έκανε τη χάρη να μου προσφέρει την προοπτική της δέσμευσης εγώ έπρεπε να αλλάξω τρόπο ζωής, χαρακτήρα, συμπεριφορά, σχέδια για το μέλλον, να μην κάνω άλλες παρέες, να μην έχω άλλη ζωή, να είμαι μόνο δική του.

Από αυτόν ξεμπέρδεψα πιο εύκολα, απλά επαναστάτησα και τον παράτησα.

Συνοψίζοντας, η πικρή μου εμπειρία μού έμαθε ότι πρέπει να τρέχω μακριά από τους άντρες που προσπαθούν να με ελέγξουν και να έχουν λόγο στο πώς ζω τη ζωή μου, τις σχέσεις μου, τη δουλειά μου, τα χόμπι μου. Δεν είμαι pet, δεν είμαι δούλα, δεν είμαι το προσωπικό πρότζεκτ του καθενός και η φαντασίωση μιας γυναίκας όπως την έχει στο μυαλό του. Μια σχέση πρέπει να είναι ανάλαφρη, ευχάριστη, να προσφέρει χαρά, στήριξη, να κάνει τη ζωή πιο όμορφη, να παίρνει το βάρος από πάνω μας, όχι να προσθέτει επιπλέον. Και να μας αφήνει να είμαστε ο εαυτός μας ελεύθερα και αβίαστα.

Είναι τόσο χιλιοειπωμένα που ακούγονται σαν κλισέ, κι όμως εγώ έπρεπε να το ζήσω για να το καταλάβω.

22

Tα σχόλια είναι προσβάσιμα μόνο στα μέλη της Womanlandia. Για να γίνετε μέλος, πατήστε εδώ.