Please ensure Javascript is enabled for purposes of website accessibility

Silent treatment: το όπλο του πατέρα μου

Add to My Favourites

No account yet? Register

Καταλαβαίνω ότι η επίμονη σιωπή ως έκφραση θυμού ή δυσαρέσκειας έχει μάλλον συνδεθεί με passive-aggressive τύπους ανθρώπων, παρόλα αυτά η δική μου εμπειρία αφορά κάποιον που υπήρξε κατά βάση ενεργητικά βίαιος.

Δεν είναι όμως και η σιωπή απέναντι στον οικείο μία πολύ ενεργητική πράξη, όπως οποιοδήποτε έγκλημα του οποίου η τέλεση τυποποιείται δια παραλείψεως;

Ο πατέρας μου φώναζε, έβριζε, προσέβαλλε, απειλούσε και χτυπούσε αντικείμενα ίσως και κάθε μέρα, όσο θυμάμαι τον εαυτό μου να μένει μαζί τους. Καθώς τα θύματά του, η μητέρα μου και εγώ, ήμαστε οικονομικά εξαρτημένες, αλλά και υφιστάμενές του στα πλαίσια μιας ιεραρχίας που ο ίδος επινόησε εμπνευσμένος από την παράδοση της πατριαρχίας, υπομέναμε τη βία σαν να ήταν η μοίρα μας.

Θυμάμαι κάποιες φορές την τρομοκρατία της έντασης να διαδέχεται η σιωπή απέναντι στο παιδί του, δηλαδή σε εμένα, που έπρεπε κανονικά να τρέφει με ενδιαφέρον και προσοχή. Συνήθως τα ‘μούτρα’, όπως τα λέγαμε τότε, ήταν τα μεθεόρτια κάποιου μεγάλου ξεσπάσματος, το οποίο οφειλόταν σε άγνωστες ή ευτελείς αιτίες λ.χ. χρησιμοποίησα το walkman μου περισσότερη ώρα, έφαγα μεγαλύτερη ποσότητα, κοιμήθηκα αργότερα, παραβίασα τέλος πάντων κάποιον αυθαίρετο και απρόβλεπτο κανόνα που ετίθετο σε ισχύ ακριβώς τη στιγμή που τον παρέβαινα.

Όσες ημέρες ή εβδομάδες διαρκούσε αυτή η περιφρόνηση, ένιωθα εν μέρει μια ανακούφιση, γιατί ήξερα ότι προστατεύομαι από την πατροπαράδοτη βία και τις εκφοβιστικές συμπεριφορές που όλοι αναγνώριζαν ως τέτοιες.

Για τη σιωπή όμως, υπήρχε ένα κενό στην κουλτούρα- ειρωνικά ένα κενό σιωπής- και κανείς δεν αντιστοιχούσε την πράξη του να σε αγνοεί κάποιος επιδεικτικά, με μια πράξη επίθεσης.

Επειδή η ανακούφιση ήταν πλασματική και προερχόταν από αδυναμία ανάγνωσης των γεγονότων (ή από την έλλειψη μιας λέξης που να βαφτίζει αυτό που μου έκανε ως κακό), δεν ήταν κυρίαρχη μέσα μου. Αντιθέτως στις περιόδους του silent treatment ήμουν σε βαθιά θλίψη και ένιωθα ξεκάθαρα δέκτρια βίας και απόρριψης, αλλά και της αίσθησης ότι στον αέρα πλανώνταν μία υπόνοια απειλής και μία δήλωση εξουσίας.

Το να συμπεριφέρεται κανείς σαν να μην υπάρχεις και να σε αποκλείει από την επικοινωνία, την έκφραση ή την επίλυση του προβλήματός σας είναι αρχικά μια πράξη ευθείας επίθεσης και κατόπιν φίμωσης του αποδέκτη της.

Είναι ένα τέχνασμα που αντλεί τη δυναμική του από τη γενική αδυναμία της κοινωνίας να αφομοιώσει οτιδήποτε υπονοείται, όπως π.χ. οι μορφές αόρατης βίας.

Διαβάζοντας την πρόσφατη σχετική συνέντευξη εδώ, κατέληξα στο ότι η βία δεν είναι υποκειμενική, και όπως οποιαδήποτε δύναμη που ασκείται, είναι γεννημένη από κάποιον και είναι υπαρκτή. Ο αποδέκτης δυσανασχετεί γιατί η δύναμη που ασκείται εις βάρος του είναι επιδραστική λόγω αντικειμενικών συνθηκών που δεν οφείλονται στον ίδιο, όπως της αξερίζωτης ανάγκης μας να μας αγαπάνε όσοι σχετίζονται μαζί μας, άρα να μην χρησιμοποιούν εναντίον μας μέσα που στην ανθρώπινη γλώσσα επικοινωνίας σημαίνουν περιφρόνηση.

15
4
16
1

Tα σχόλια είναι προσβάσιμα μόνο στα μέλη της Womanlandia. Για να γίνετε μέλος, πατήστε εδώ.