Please ensure Javascript is enabled for purposes of website accessibility

Πώς Mιλάμε για το Πένθος της Αποβολής όταν Μαχητικά και Πλήρως Στηρίζουμε την Έκτρωση;

Add to My Favourites

No account yet? Register

Που λέτε. 

Υπάρχει ένα ζήτημα καθημερινό που προκαλεί βλάβη και δυσλειτουργία στη ζωή μας αλλά το αφήνουμε να υπάρχει γιατί είναι πράγματι δύσκολο να το κοιτάξουμε κατάματα και ν’ασχοληθούμε μαζί του. 

Αναφέρομαι στην απουσία της πολυπλοκότητας λόγω διαβίωσης σε ιδεολογικές πραγματικότητες που η στήριξη μίας και μόνο μαχητικής “αλήθειας” είναι για πολλές ομάδες ανθρώπων ζήτημα ζωής ή θανάτου. 

Ξεμπερδεύω το κουβάρι αμέσως. 

Ως Womanlandia κάναμε κάλεσμα σε σας, τις αναγνώστριές μας, να μας γράψετε τις εμπειρίες σας σχετικά με το ζήτημα της αποβολής. Το ζήτημα αυτό που για αρκετές γυναίκες είναι μια εμπειρία από δυσάρεστη ως τραυματική, χωράει μέσα του τόνους μισογυνισμού. Γιατί όταν ανοίξεις το θέμα της αποβολής, ανοίγεις το θέμα της “ψυχούλας” που χάνεται και τούτη η θεώρηση του εμβρύου προκαλεί αμηχανία όταν γίνεται μέσα σε χώρους που γνωρίζουν πάρα  πολύ καλά τις εγκληματικές συνέπειες της ταύτισης του εμβρύου με τον άνθρωπο. 

Σε μισογυνιστικούς, αντιαμβλωτικούς χώρους, προσωπικά έχω δει αρκετές καταθέσεις ψυχής γυναικών που σχετίζονται με αποβολή και τραύμα ως αιτιολόγηση της θέσης τους κατά του δικαιώματος των γυναικών στην αυτοδιάθεση. Το επιχείρημα πάει ως “προσπαθώ χρόνια να κάνω παιδί, έχω μείνει πολλές φορές έγκυος, δεν έχω καταφέρει να φτάσω στη γέννα, αν ήμουν στη θέση τους (των γυναικών που θέλουν να κάνουν έκτρωση) δεν θα μου πέρναγε απ’το μυαλό να σκοτώσω το παιδί, αρκετά έχω χάσει”. 

Η αποβολή, σαν τραυματική συνθήκη που εμπερικλείει πένθος, εργαλειοποιείται στο όνομα της αντιαμβλωτικής ρητορικής που χρησιμοποιεί τα αισθήματα των γυναικών απέναντι στην ιδέα του παιδιού που επιθυμούσαν και ήθελαν να γεννήσουν, για να υποστηρίξει την άψογη λογική του ότι “αφού το πενθεί είναι μωρό και αφού είναι μωρό έχει δικαίωμα στο να γεννηθεί”. 

Ένα προσωπικό συναίσθημα έρχεται να αξιώσει ταύτιση με νομική πραγματικότητα- αυτό είναι το διακύβευμα και το θέμα αυτού του κειμένου. 

Διαβάζω τις ιστορίες που δημοσιεύουμε, ομολογουμένως, με μια αμηχανία. Η αμηχανία μου προκύπτει απ’το γεγονός ότι γνωρίζω πως οι δημοσιεύσεις ενός φεμινιστικού μέσου όπως είναι η Womanlandia, θα αναδημοσιευτούν από δεξιούς χώρους ως “απόδειξη του ότι και οι ίδιες οι φεμινίστριες βλέπουν το έμβρυο σα μωρό, όλη η αλήθεια”. 

Φυσικά είναι μια αμηχανία πενιχρή χωρίς συνέπειες στην απόφαση του καλέσματος και της δημοσίευσης, ωστόσο η παρουσία της με κάνει να θεωρώ δεδομένο πως την μοιράζεστε κι άλλες μαζί μου. 

Προκύπτει απ’τις ειλικρινείς ιστορίες με τις οποίες μας τιμάτε; 

Όχι. Όχι βέβαια. Προκύπτει απ’τη γνώση του ότι βρισκόμαστε τόσο πίσω φεμινιστικά, βρισκόμαστε σε τέτοια εμβρυακά στάδια συλλογικής αντίληψης απέναντι στα δικαιώματα των γυναικών, που η πολυπλοκότητα της γυναικείας εμπειρίας είναι ευκολότερο να “ισιωθεί” μπας και η τραγωδία που βιώνουν οι γυναίκες σε χώρες όπως η Μάλτα, η Πολωνία, οι ΗΠΑ παύσει. 

Πρέπει να είμαστε ασπρόμαυρες για να έχουμε μισή ελπίδα. Και αυτό, σαν υπενθύμιση, μου προκαλεί έναν βαθύ εκνευρισμό. 

Μια γυναίκα υπέρ της έκτρωσης που έχει βιώσει αποβολή, έχει ενδεχομένως καταβληθεί συναισθηματικά από το αντικρουόμενο που περιλαμβάνει το βίωμά της. Γιατί ενώ ξέρει το διακύβευμα, ενώ υποστηρίζει το δικαίωμα, ενώ ξέρει ότι το έμβρυο δεν είναι άνθρωπος, εκείνη είχε φανταστεί το παιδί της. Ίσως το είχε ονομάσει, ίσως ήταν στο pinterest κι έβλεπε ρούχα, ίσως ήταν μια εγκυμοσύνη που προσπάθησε πολύ και αυτό που συνέβη την διέλυσε. Ίσως μετά δεν μπόρεσε να υλοποιήσει την επιυμία της τεκνοποιίας και αυτό το έμβρυο, με τις διαστάσεις που πήρε, να ήταν ό,τι πιο κοντά στη μητρότητα μπόρεσε να βιώσει. 

Και γι’αυτό, η μαχητικότητα με την οποία,  ας πούμε, εγώ, υποστηρίζω ότι το έμβρυο είναι ένα τίποτα, μια μάζα κυττάρων, αν είναι να τα βάλουμε στην παραγωγή αναπλαστικών κρεμών για το πρόσωπο να γίνουν και χρήσιμα, να της φαίνεται όχι απλώς σκληρή, όχι απλώς αποξενωτική, αλλά πραγματικά απάνθρωπη. 

Διαβάζοντας τα πράγματα που γράφετε και οργανώνοντας καθημερινά τα πράγματα που θα γραφτούν, μεταξύ των οποίων και η απόλυτη, αδιαπραγμάτευτη καταγγελία κάθε αντιεκτρωτικής πολιτικής σε κάθε χώρα, πιστεύω ότι χρειάζεται να ειπωθεί το εξής: είμαστε ένας χώρος μέσα στον οποίο το πολυπρόσωπο του γυναικείου βιώματος μπορεί να σταθεί με όλα του τα μάτια. 

Αυτό δεν ισχύει μόνο για το ζήτημα άμβλωση και έκτρωση. Είναι εκατοντάδες τα αντίστοιχα ζητήματα του φεμινισμού, όπως για παράδειγμα προγεννητικός έλεγχος και αναπηρικό κίνημα, πλαστικές επεμβάσεις/αυτοδιάθεση και καθυπόταξη σε πατριαρχικά στερεότυπα, αυτοπροσδιορισμός σε αντιδιαστολή με το βίωμα και την μίμηση, στάση “μπορώ να κάνω ό,τι ο άντρας” και ικανοτισμός. 

Και είναι δύσκολο, αρκετά δύσκολο, να μπορέσει κανείς να βλέπει τις πολλές πλευρές γιατί αυτά τα ζητήματα, για τις περισσότερες γυναίκες είναι ζητήματα ζωής ή θανάτου, είναι ζητήματα που ή έχεις άποψη και τη στηρίζεις μέχρι το τέλος ή θ’ανοίξεις τα μάτια σου και θα βρίσκεσαι μπροστά σε υποχρεωτική συνεπιμέλεια και απαγόρευση του δικαιώματός σου στην έκτρωση, τον ομόφυλο γάμο ή τη ψήφο. 

Ένας απ’τους σκοπούς της Womanlandia είναι να φέρει κοντά γυναίκες, τόσο ιδεολογικά συμπορευόμενες, που τέτοιες συζητήσεις έχουν χώρο να γίνουν. 

Το ότι ως φεμινίστριες μας εμπιστευτήκατε με το πένθος, την κακή ανάμνηση, την πικρή γεύση, το τραύμα της αποβολής, είναι για μένα μια δικαίωση. Μετά την παροδική αμηχανία της Λασκαρίνας, κατάκατσε η ηθική ικανοποίηση της φεμινίστριας. 

Οπότε, αρχικά σας ευχαριστούμε, και δευτερευόντως, σας καλώ να μοιραστείτε μαζί μας στα σχόλια (που θυμίζω ότι είναι ορατά μόνο στην κοινότητά μας επομένως έχουν μια ασφάλεια) τα δικά σας “απέναντι” του φεμινισμού. 

Με τη νέα σεζόν ορατή, θέλω να ξέρω τις σαν ενδιαφέρει να συζητήσουμε.  

17
2
5
1

Tα σχόλια είναι προσβάσιμα μόνο στα μέλη της Womanlandia. Για να γίνετε μέλος, πατήστε εδώ.