Please ensure Javascript is enabled for purposes of website accessibility

Γράψε μας για την αποβολή σου: “Συγγνώμη που έχασα το μωρό μας”

Add to My Favourites

No account yet? Register

Με αφορμή την ερώτηση αυτή, αποφασίσαμε να μαζέψουμε εδώ στη Womanlandia ιστορίες αποβολής που μιλάνε ανοιχτά για το ταμπού αυτό ζήτημα της γυναικείας αναπαραγωγικής υγείας, προκειμένου να μπορέσουμε να ακούσουμε τις ιστορίες των γυναικών με ειλικρίνεια και ουδετερότητα και να συζητήσουμε τα βιώματα που συνδέονται με την εγκυμοσύνη με τη διαφάνεια, την πολυπλοκότητα και τη σημασία που θα έρπεπε να έχουν, καθώς και τις κοινωνικές προσδοκίες που τα συνοδεύουν.
Στείλτε μέιλ στο [email protected] για να δημοσιεύσουμε την ιστορία σας.

 

Χαρά, θετικό τεστ! Αγκαλιές φιλιά, χαρμόσυνα νέα! Σχέδια για το μέλλον, όνειρα.

Ήμουν επιτέλους έγκυος μετά από πολλούς μήνες προσπαθειών και πολλές απογοητεύσεις. Άραγε θα ήταν αγόρι ή κορίτσι, θα ήταν όμορφο; Θα ήμουν καλή μαμά; Σκέψεις και συναισθήματα χοροπηδούσαν στο κεφάλι μου. Ήμαστε ευτυχισμένοι με τον άντρα μου. Θα είχαμε το δικό μας μωρό! Χαρούμενοι και οι φίλοι για εμάς και οι γονείς και τα αδέρφια μας που ήξεραν πόσο πολύ το θέλαμε.

Ήταν Κυριακή βράδυ που άρχισα να νιώθω πόνο στην κοιλιά. Το κατάλαβα από την πρώτη στιγμή ότι θα αποβάλλω.

Ο άντρας μου δεν ήθελε να το πιστέψει. Θα πάρω το γιατρό μου λέει να πάμε να σε δει.” Μείνετε σπίτι σας μας είπε, και ελάτε αύριο το πρωί. Μείνε ακίνητη στο κρεβάτι.Πολλές φορές οι εγκυμοσύνες δεν καταλήγουν όπως θα θέλαμε. Δεν μπορούμε δυστυχώς να κάνουμε πολλά.”

Πήγα στην κλινική το επόμενο πρωί. Επιβεβαίωσε αυτό που ξέραμε και μου είπε ότι πρέπει να κάνω αποξεση. Μπήκα στο χειρουργείο κλαίγοντας. Όλοι ήταν υποστηρικτικοί. Ο αναισθησιολογος μου χάιδευε τα μαλλιά πατρικά, ο νοσοκόμος και η μαία μου σκούπισαν τα δάκρυα. Δε μιλούσε κανείς και όμως ένιωθα την υποστήριξη και το νοιάξιμο τους. Ξύπνησα στο δωμάτιο της κλινικής με τη φωνή του γιατρού. Άνοιξα τα μάτια μου και είδα τον άντρα μου.

“Συγνώμη που έχασα το μωρό μας”.

Αγκαλιά και κλάματα.

“Μην κλαίς, δεν θέλω να κλαίς, όλα θα πάνε καλά” μου λέει. Κλάμα μωρού στο διπλανό δωμάτιο.

Κάποια τα είχε “καταφέρει”.

Ήμουν σαν ρομπότ για πολλές μέρες. Δεν ήθελα να δω ούτε να ακούσω κανέναν. Έκλαιγα για το μωρό και για τα όνειρα που κάναμε και χάθηκαν.

Έκλαιγα γιατί αισθανομουν ανεπαρκής. Εγώ έφταιγα, ΕΓΩ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΣΑ. Και αν κάτι έκανα λάθος; Φανταστείτε να με κατηγορούσε και κανείς.

Ακολούθησα κατά γράμμα τις οδηγίες του γιατρού και μετά από λίγους μήνες έμεινα ξανά έγκυος. Φόβος, αγωνία. Και αν το ξαναχασω; Χτυπάει η καρδιά του. Την ακούμε στον υπέρηχο. “Οπότε έχεις το παραμικρό άγχος θα με παίρνεις τηλέφωνο και θα έρχεσαι να κάνουμε υπέρηχο να βλέπουμε ότι πάνε όλα καλά” μου λέει ο γιατρός. Το εννοούσε. Πήγα πολλές φορές που είχα πονακια και δεν δυσανασχέτησε ούτε μια.

Πέρασαν οι μήνες. Α’ επιπέδου τεστ, Β επιπέδου τέστ. Όλα καλά. Το νιώθω να κινείται. Ανακούφιση. Τώρα θα ξέρω ότι ζει.

Γέννησα, περίπου ένα χρόνο μετά την αποβολή, το γιο μου.

Άραγε αν γεννιόταν και το άλλο θα ήταν έτσι ομορφο; σκεφτόμουν (κουκουβάγια το ξέρω).

Πονάω ακόμα.

Και τώρα πονάω μετά από τόσα χρόνια και δύο παιδιά.

Και ας ξέρω ότι δεν θέλω άλλο.

Και ας ξέρω ότι αν έσπαγε ο διάολος το πόδι του και ξαναεμενα έγκυος μάλλον θα έκανα έκτρωση…

 

 

 

5
5
2

Tα σχόλια είναι προσβάσιμα μόνο στα μέλη της Womanlandia. Για να γίνετε μέλος, πατήστε εδώ.