Please ensure Javascript is enabled for purposes of website accessibility

Ιστορίες αποβολών: Μπήκα την επόμενη μέρα για απόξεση, άυπνη και χωρίς να νιώθω τίποτα. Έκλαιγα ασταμάτητα για μήνες μετά.

Add to My Favourites

No account yet? Register

Θυμάμαι την πρώτη φορά που έμεινα έγκυος.

Το τεστ από το φαρμακείο εδειξε θετικό και μαζί με τον σύντροφο μου ήμασταν πανευτυχεις που θα αποκτουσαμε το πρώτο μας παιδί. 9 μήνες μετά γέννησα τον γιο μου. Η περίοδος της εγκυμοσύνης ήταν η καλύτερη της ζωής μου ήμουν συνεχώς σε καλή διάθεση και έβλεπα τα πάντα γύρω μου ροζ.

Ήταν όλα τόσο όμορφα για μένα που ήθελα να το ξαναζήσω και μάλιστα σκεφτόμουν και το ενδεχόμενο να γίνω παρένθετη μητέρα κάποια στιγμή.

Fast forward, οταν ο γιος μου ήταν περίπου 1μιση έτους έχοντας λίγες μέρες καθυστέρηση και θετικό τεστ πετάω από τη χαρά μου που θα κάνουμε δεύτερο παιδί. Ο γυναικολόγος του δημοσίου νοσοκομείου μου είπε ξερά και αδιάφορα ότι ο σάκος δεν δείχνει τίποτα. Πως δεν δείχνει τίποτα; Αφού είμαι 6 εβδομάδες! Δεν μου είπαν τίποτα παραπάνω μόνο επανέλεγχο σε 2 βδομάδες αλλά φαινόταν ότι δεν ήταν θετικοί. Την δεύτερη μέρα του καινούριου χρόνου μπήκα πρώτη φορά για αποξεση. Θυμάμαι ότι ήμουν σε σοκ, είχα μεγάλη θλίψη και έκλαιγα συνεχώς. Ο γιατρός τότε είπε ότι ήταν τυχαίο γεγονός ότι ήμουν πολύ νέα και να το αφήσω πίσω μου.

Πράγματι παρόλη τη στεναχώρια μου είπα μέσα μου ότι ήταν τυχαίο και η επόμενη φορά θα ήταν διαφορετική. 4 μηνες μετά είχα πάλι θετικό τεστ εγκυμοσύνης αλλά αυτή τη φορά με ανάμεικτα συναισθήματα. Θετικό τεστ μεν, αλλά πολυ άγχος για την κατάληξη. Η πρώτη και η δεύτερη χοριακη ήταν καλες, ο γιατρός μου είπε να μην ανησυχώ. Μέχρι που άρχισε η αιμορραγία. Ξάπλα στο κρεβάτι και να μην περνάνε οι μέρες για την εξέταση.

Στη δουλειά δεν έλεγα τίποτα και έβαλα κανονική άδεια όσες μέρες έλειψα.

Τελικά το έμβρυο αναπτύσσοταν καλά για τις εβδομάδες του και αμέσως το ηθικό μου αναπτερωθηκε!
Λίγο πριν κλείσουμε το πρώτο τρίμηνο ανακαλύψαμε ότι το μωρό δεν θα επιβιώνε εκτός μήτρας και έπρεπε να το ρίξουμε.
Ακόμα θυμάμαι την έκφραση του γυναικολόγου στον υπέρηχο που ξαφνικά φάνηκε μπερδεμένος και κοιτούσε καλύτερα την οθόνη με τη μαία.

Μπήκα την επόμενη μέρα για απόξεση, άυπνη και χωρίς να νιώθω τίποτα.

Αυτή τη φορά δεν έκλαιγα καθόλου μέσα στο μαιευτήριο. Έκλαιγα ασταμάτητα για μήνες μετά. Είχα αρχίσει να αγχώνομαι ότι κάτι έχω, ότι κάτι δεν πάει καλά με εμένα. Ο γιατρός μου να επιμένει ότι ήταν και τα 2 τυχαία γεγονότα, εγω να τρώγομαι μέσα μου και ο περίγυρος μου να μου λέει ότι φταίει το άγχος μου, η χειρωνακτικη δουλειά μου, ότι σκέφτομαι πολύ αντί να “αφηνομαι” και συμβαίνουν όλα αυτά. Εγώ έκλαιγα κρυφά όποτε μπορούσα γιατί μου προσέφερε μεγάλη ανακούφιση. Στο μεταξύ είχα αρχίσει να παραμελω το μεγάλο μου παιδί και να αποστασιοποιουμαι από τους γύρω μου. Ταυτόχρονα έτρωγα όσο λιγοτερο γινόταν μάλλον θέλοντας να τιμωρησω και να πονέσω τον εαυτό μου. Πονουσα ψυχικά και σωματικά και ώρες ώρες αυτο μου έδινε ικανοποίηση.

Παράξενο αλλά έτσι το ζούσα τότε.

3 μήνες αργότερα είχα πάλι θετικό τεστ αλλά αυτή τη φορά η χοριακη ήταν άσχημη από πολύ νωρίς χωρίς να μου αφήνει περιθώρια για ελπίδες. Καλύτερα είπα μέσα μου να μην επενδύσω συναισθηματικά. Σε αντίθεση με την προηγούμενη φορά ένιωθα άλλοτε θυμό και άλλοτε αναισθησία. Αρχισα να αλλάζω τον ένα γυναικολόγο μετα τον άλλο, να κάνω όλα τα πακέτα των εξετάσεων και να μην φαίνεται τίποτα. Όλες οι εξετάσεις ήταν καλές και εγώ να απελπιζομαι που δεν βρίσκουμε την αιτία. Σε αυτό το σημείο ένιωθα ότι έπεφτα σε τοίχο όχι μόνο στο θέμα του τι φταίει αλλά και στους γιατρούς και στον περίγυρό μου. Οι φίλοι μου μου έλεγαν ότι μόλις χαλαρώσω θα γίνει, γιατροί με έλεγαν έμμεσα διαταραγμένη και εγω ένιωθα πιο μόνη από ποτέ. Αποφάσισα να μην μπω για απόξεση αυτή τη φορά και να αποβάλλω στο σπίτι. Άλλη μια εμπειρία η οποία μπορώ να πω ότι ίσως λειτούργησε βοηθητικά γιατί είδα το σώμα μου να συσπάται και εν τέλει να αποβάλλει και σκέφτηκα ότι δεν ήταν τόσο άχρηστο όσο νόμιζα.

Τρεις μήνες αργότερα πάλι θετικό τεστ. Λίγες μέρες πριν κάνω το τεστ κατέληξα στον γυναικολόγο που μου ταίριαξε και για πρώτη φορά ένιωσα ότι υπάρχει κάποιος δίπλα μου που με καταλαβαίνει και που δεν προσπαθεί να μειώσει αυτό που συμβαίνει. Ήταν η πιο παρηγορητικη στιγμή που έζησα όσο κράτησαν οι αποβολές μου.

Και αυτή η εγκυμοσύνη κατέληξε σε αποβολή στο σπίτι. Πλέον είχα αποδεχτεί ότι δεν θα κάνω δεύτερο παιδί και είχα αρχίσει να συμφιλιωνομαι με αυτή την εκδοχή.

Ταυτόχρονα δυσκολευομουν να συνδεθώ με τους ανθρώπους γύρω μου, το θεωρούσα κιόλας άσκοπο αφού από παντού τα ίδια άκουγα ότι πρέπει απλά να “χαλαρώσω”. Επίσης τα προβλήματα τους μου φαίνονταν ασήμαντα μπροστά σε αυτό που περνούσα και δεν είχα κανένα ενδιαφέρον να τους ακούσω. Ήταν σαν να ήμουν παρατηρητής, σαν να έβλεπα τον κόσμο μέσα από ένα γυαλί και η ζωντάνια είχε φύγει από μέσα μου. Θυμόμουν πόσα πράγματα έκανα με το πρώτο μου παιδί όσο ήταν μικρουλης, πόση όρεξη είχα, πόσο αθώα φαινοντουσαν τότε όλα ενώ τώρα πια ένιωθα μαραζωμενη.

Πέρασε το καλοκαίρι και οι διακοπές και εγώ περίμενα την περίοδο μου. Ήμουν σίγουρη ότι αποκλείεται να ήμουν έγκυος καθώς ο γιατρος  μας είχε συστήσει να αφήσουμε ένα διάστημα 6 μηνων και θέλαμε και εμείς ένα διάλειμμα. Ότι έγινε ήταν εκτός γόνιμων ημερων και εγώ κοιμόμουν ήσυχη τα βράδια. Μετά από μια βδομάδα καθυστέρησης έκανα χοριακη η οποία βγήκε θετική. Σκέφτηκα ότι δεν αντέχω άλλο πια να το ζω αυτό στο repeat ότι δεν έχω πια ψυχικό απόθεμα να το διαχειριστώ. Οι πρώτες βδομάδες μέχρι να πάμε στο γιατρό πέρασαν βασανιστικά με κλάμα, άγχος, ελπίδες, μετά ξανά άγχος και απαισιοδοξία. Ο πρώτος υπέρηχος μας έδειξε καρδιακή λειτουργία. Το ίδιο και ο δεύτερος. Μέχρι την β’ επιπεδου ειχα μόνιμα άγχος οποτε ήταν να κάνω υπέρηχο.

Σκεφτόμουν ότι το μωρό μου θα έχει φύγει ή θα του βρουν κάποιο πρόβλημα.

Τελικά χρειάστηκαν 4 αποβολές για να κρατήσω την κόρη μου στα χέρια μου, σύνολο 6 εγκυμοσύνες.

Πραγματικά φευγει ένα μεγάλο βάρος όταν τελειώνει όλο αυτο. Ωρες ώρες μοιάζει σαν ένα κακό όνειρο αυτό που έζησα. Δεν θα ξεχάσω ποτέ όμως την απόγνωση και την μοναξιά που ένιωσα αποξενωμενη από τους γύρω μου κλεισμένη στον εαυτό μου. Κοιτάζω το μωρό μου και νιώθω απέραντη αγάπη και ευγνωμοσύνη! Παράλληλα κάποια βραδιά όταν δεν κοιμάμαι επανέρχονται στιγμές του παρελθόντος και πάντα καταλήγω στο συμπέρασμα ότι όλο αυτό το έζησα ολομόναχη.

Και τελικά, αυτό ήταν το πιο δύσκολο απ’όλα.

Αν θες να μας γράψεις τη δική σου εμπειρία σχετικά με το συγκεκριμένο ζήτημα, στείλε μας μέιλ στο [email protected]
9
6
1
1
2

Tα σχόλια είναι προσβάσιμα μόνο στα μέλη της Womanlandia. Για να γίνετε μέλος, πατήστε εδώ.