Please ensure Javascript is enabled for purposes of website accessibility

Ιστορίες Αποβολής: οι Μοναχικές Επισκέψεις στη Λεκάνη για τις Οποίες Ένιωθα Υποχρεωμένη να Ντρέπομαι

Add to My Favourites

No account yet? Register

Η δίκη μου ιστορία δεν είναι τραγική. Είναι πολύ δυσάρεστη—ήταν μάλλον πολύ δυσάρεστη για μένα—αλλά έχω διαβάσει και έχω ακούσει και χειρότερες. Πολύ χειρότερες.

Τον Ιούνιο του 2020 είχα θετικό τεστ εγκυμοσύνης. Εκείνο το μήνα είχαμε ξεκινήσει με τον σύζυγο μου προσπάθειες. Όλοι μου έδωσαν συγχαρητήρια που έμεινα έγκυος αμέσως. «Έπιανα εύκολα».

Δεύτερη χοριακή μειωμένη στο μισό. 

Πήρα τα αποτελέσματα από το τηλέφωνο και σχεδόν έπαθα κρίση πανικού στο δρόμο. Φυσικά και δεν το περίμενα γιατί είχα ακολουθήσει το ουράνιο τόξο αυτής που «πιάνει εύκολα». Απέβαλλα μια εβδομάδα μετά με φυσικό τρόπο. Σαν περίοδο δηλαδή. Σαν…

Έτσι μου το σέρβιρε ο «γιατρός». Θα είναι σαν περίοδος, μου είπε. Φυσικά και δεν ήταν. Πονούσα φριχτά και έπεφταν κομμάτια στη λεκάνη. Πιο πολύ όμως με κάθε μπλουμ αίματος και κυττάρων ένιωθα πως λιγόστευα εγώ. Και τραβούσα το καζανάκι.

Πένθος.

Απλώς δεν ξέρω που ακριβώς να τοποθετήσω αυτό το πένθος, διότι δεν μπορώ να πω με βεβαιότητα για ποιον λόγο πενθούσα. Για τη μάζα κυττάρων που δεν θα γινόταν μωρό ή για τη χαμένη θέση στον κόσμο των «άξιων γυναικών» με τις «καλές μήτρες» που «έπιαναν εύκολα».

Τώρα που κοιτάζω πίσω, είμαι ευγνώμων για εκείνη την αποβολή. Γιατί μπήκα σε φόρουμ (ελληνικά και διεθνή) και διάβασα φριχτές ιστορίες γυναικών που απέβαλλαν αλλά και που δεν απέβαλλαν. Εκείνη η αποβολή άνοιξε για μένα έναν κόσμο άγνωστο. Έναν κόσμο πόνου και απίστευτης, απερίγραπτης μοναξιάς.

Έκλαιγα για μένα και για τις άλλες. Φυσικά διάβασα για Θεούς που θα φέρουν μωρά, για υπομονή, τη βοήθεια του Χριστού και της Παναγίας, και αλλά τέτοια. Αλλά στο βάθος όλων αυτών υπήρχαν γυναίκες με μια τεράστια αγωνία μήπως δεν γίνουν μητέρες και τι θα σημαίνει αυτό για τις ίδιες, για τη ζωή τους, για την ψυχή τους, για τη θέση τους στον κόσμο.

Ένα τεράστιο κοινωνικό βάρος για ένα ανθρώπινο σώμα. Περνώντας οι μέρες, ξέχασα γιατί έκλαιγα. Έκλαιγα για τα πάντα. Για αυτό το βάρος που το ένιωθα σαν πέτρα, σαν κοτρώνα μέσα στην επίπεδη κοιλιά μου που δεν θα φούσκωνε. 

Και φυσικά είχα ραντεβού για εξετάσεις. Όμως, ακόμα κι αυτό, οι «εξετάσεις» δηλαδή, ήταν σαν μια προειδοποίηση, σαν μια απειλή. «Για να δούμε τι δεν πάει καλά με σένα» να σε «διορθώσουμε», να «εκπληρώσεις το σκοπό σου».

Κατάλαβα πως είχα μπει στη ζώνη του λυκόφωτος. Μεγάλωσα απότομα. Νομίζω είχε μείνει μέσα μου μέχρι τότε κάτι ρομαντικό. Αλλά τελείωσε. Ο κόσμος γύρω μου αποκαλύφθηκε σε όλη του την εχθρότητα. Εχθρότητα για το σώμα μου που δεν απέδωσε το μοναδικό πράγμα για το οποίο πρέπει να είμαι ικανή.

Εκμηδενισμός. Αμφισβήτηση. Μίσος. 

Έχω επιλέξει πολύ καλά τον περίγυρο μου. Και γι’αυτο δεν άκουσα πολλές χοντράδες. Άκουσα όμως. Αλλά ξέρω πως στο μεγαλύτερο ποσοστό τους είναι πράγματα που μπορεί να έλεγα κι εγώ σε κάποια γυναίκα πριν από αυτήν την εμπειρία. Έκλαψα και γι’αυτό. Για το δικό μου το μίσος, δηλαδή.

Αυτή η αποβολή ήταν σαν προβολέας μέσα μου. Φώτισε ένα μεγάλο κομμάτι που μέχρι τότε δεν είχα εξερευνήσει.

Ένα μήνα μετά έμεινα έγκυος στην κόρη μου. Αλλά δεν ήταν το ίδιο. Εγώ είχα αλλάξει. Εντάξει, η εγκυμοσύνη είναι άλλο μεγάλο κεφάλαιο. Story for another day.

Στα χρόνια που θα ακολουθήσουν, εύχομαι να θυμάμαι την αποβολή μου και κυρίως, εκείνες τις μοναχικές επισκέψεις στην λεκάνη για τις οποίες ένιωθα υποχρεωμένη να ντρέπομαι.

Το λέω γιατί πολλές φορές ξεχνάω τις τεράστιες διαδρομές που κάνω για να εγκαταστήσω μέσα μου μια πραγματική εικόνα για τον εαυτό μου ξεριζώνοντας αυτή που έμαθα να έχω για το φύλο μου.

Τουλάχιστον, μένουν οι ιστορίες. Ευχαριστώ όλες σας γι’αυτό.

-Holly Molly

24
8
2

Tα σχόλια είναι προσβάσιμα μόνο στα μέλη της Womanlandia. Για να γίνετε μέλος, πατήστε εδώ.