Please ensure Javascript is enabled for purposes of website accessibility

Η Γραφική Φεμινίστρια και η Διάλυση της Ελληνικής Κοινωνίας

Add to My Favourites

No account yet? Register

Η Γραφική Φεμινίστρια είναι το τριχωτό πλάσμα με τη μεγάλη γλώσσα που βρωμίζει το σαλόνι.

Είναι εκείνη η γυναίκα που δεν κοντρολάρει τα νευράκια της, τη γλωσσίτσα της, το στοματάκι της. Εκείνη που φωνάζει πολύ, γκρινιάζει πολύ, τα πρήζει πολύ.

Η Γραφική Φεμινίστρια είναι ένα πλάσμα με αφόρητη ορατότητα. Γι’αυτό δεν έχει παράπονο.

Γιατί μπορεί να γίνεται μια γυναικοκτονία τη βδομάδα, γυναίκες να πεθαίνουν απο άντρες που κρατάνε μαχαίρια ή απλώς χέρια και το αίμα τους να ποτίζει τα παπούτσια των παιδιών τους που τις βρίσκουν στο πάτωμα, μπορεί η υποχρεωτική συνεπιμέλεια να πέρασε νύχτα, μπορεί μια γυναίκα να μην μπορεί να δουλέψει σερβιτόρα, δικηγόρος, αεροσυνοδός, νοσοκόμα χωρίς η σεξουαλική παρενόχληση να είναι κομμάτι της καθημερινότητας της, αλλά με έναν τρόπο, η Γραφική Φεμινίστρια είναι πολύ πιο μεγάλο πρόβλημα απ’αυτά.

Είναι ένα στόμα που δεν κλείνει, μακάρι να μπορούσε απλώς να σκάσει.

Η Γραφική Φεμινίστρια είναι ένας μεγάλος φόβος αρκετών γυναικών.

Υπάρχει η Αποδεκτή Φεμινίστρια και η Γραφική Φεμινίστρια.

Η Αποδεκτή Φεμινίστρια θέλει να πληρώνεται -ενίοτε. Ζητάει και καλύτερους βρεφονηπιακούς. Τσοντάρει και τα μισά και παραπάνω στο σπίτι. Της επιτρέπουν να ψελλίζει για δικαιώματα σε οικογενειακά τραπέζια, αρκεί να σηκωθεί να μαζέψει τα πιάτα. Της επιτρέπουν να σπουδάσει, να κάνει μεταπτυχιακό, αρκεί να παντρευτεί στην ώρα της κάποιον του επιπέδου της. Της επιτρέπουν και το γυμναστήριο, αρκεί να μην κάνει βάρη και χαλάσει το σώμα της, να σφίξει λίγο πρέπει. Αυτό επιτρέπεται. Μπορεί επίσης και να πάει σε ανδροκρατούμενες καριέρες πριν ερωτευτεί το αφεντικό και διαπιστώσει ότι η ευτυχία είναι αλλού. Αυτό είναι για την πατριαρχία το είδος της “Αποδεκτής Φεμινίστριας”. Η “κανονική”. Η κοπέλα της διπλανής πόρτας με λίγο πάθος παραπάνω που θα στρώσει με το γάμο.

Οτιδήποτε είναι πέρα απ’αυτό, εντάσσεται στη “Γραφική Φεμινίστρια”.

Και ποια γυναίκα θα’θελε τέτοια τραγωδία;

Όταν ενταχθείς σ’αυτή την κατηγορία, τέλειωσε. Είσαι αυτό που κοροϊδεύουν σε meme σελίδες. Είσαι ευνουχίστρια, υπεύθυνη για τη διάλυση των αντρών και τα ποσοστά αυτοκτονίας τους, υπεύθυνη για την μαλθακότητα των παιδιών, υπεύθυνη για το ότι ο στρατός δεν “προστατεύει”, υπεύθυνη για την υποβάθμιση της αστυνομίας (οι πόροι του κράτους πάνε σε βίγκαν βρεφονηπιακούς), υπεύθυνη για τις πλείστες στυτικές δυσλειτουργίες (επειδή αναγκάζεται κανείς να καταναλώσει ώρες πορνογραφίας πριν κάνει τον κάματο του να πλαγιάσει μαζί σου).

Πρέπει να προσέχεις, όταν είσαι Γραφική Φεμινίστρια. Τι γράφεις αρχικά, αν τυχόν έχεις social. Δεν θες να τρομάξεις πιθανούς συντρόφους. Δεν θες να τρομάξεις πιθανούς εργοδότες. Φαντάζεσαι να μπει εργοδότης στα social σου και να δει “it’not pro life, it’s anti women”; Είναι ποτέ δυνατόν εθελούσια κι ενσυνείδητα να προκαλέσει κανείς τέτοιο μπελά στην επιχείρησή του; Αν πιστεύεις ότι οι γυναίκες έχουν δικαιώματα, μπορεί να πιστεύεις το ίδιο και για τις εργαζόμενες, πόσο γραφικό είναι αυτό;

H Γραφική Φεμινίστρια είναι το πλάσμα εκείνο που σφουγγίζει με μπαμπάκι το αίμα νεκρών που τις μαχαίρωσαν οι άντρες τους και της λένε ότι “είναι υπερβολικές, ήθελε να του πάρει το παιδί”.

Είναι το πλάσμα εκείνο που κάνει τους άλλους να νιώθουν άβολα σε μια παρέα επειδή θέλει μισθολογική, οργασμική, έγγαμη και επαγγελματική ισότητα. Παραείναι ρηξικέλευθο. Παραείναι ριζοσπαστικό. Δεν είμαστε δα και εξτρεμιστές.

Η Μέση Μη Φεμινίστρια πιστεύει ότι χρειάζονται πολλά για να θεωρηθεί Γραφική Φεμινίστρια. Και μια μέρα, μετά την τέταρτη σεξουαλική παρενόχληση της εβδομάδας, πάει στο αφεντικό, λέει τι παίζει κι ακούει την ατάκα “μη φοβάσαι, να σε μυρίσει θέλει”. Επιμένει θρυψαλλιασμένα και ακούει το “έλα μωρέ τώρα, τον ξέρεις, μην είσαι υπερβολική”. Κι έτσι, από φυσιολογική γυναίκα, με μια ατάκα, μετατρέπεται σε Γραφική Φεμινίστρια που θέλει να δουλέψει χωρίς τα “μάνα μου, τρίψτον μου λίγο, έλα ρε τον πάγκο της κουζίνας εννοώ χαχα”.

Ή ίσως, έχει stalker, ίσως είναι άγνωστος ή ο πρώην σύζυγός της και επιμείνει αρκετά στο τμήμα να κάνουν κάτι, να τη βοηθήσουν. “Μα δε γίνεται να είναι νόμιμο” λέει. “Ε, τώρα κι εσείς, αγνοήστε τον και θα φύγει”. Οι σκέψεις που κάνει από εκεί και πέρα, η συνειδητοποίηση που τη βαράει στο κεφάλι για το πόσο νομικά αβοήθητη είναι, είναι η αρχή της ζύμωσης της Γραφικής Φεμινίστριας.

Δεν χρειάζεται να κάνεις πολλά για να μπεις στο κλαμπ. Αρκεί να κοιτάξεις τον πεθερό σου στα μάτια και να πεις “μα γιατί καλέ, ο γιος σας πλένει τα πιάτα στο σπίτι”. Αρκεί να σπουδάσεις αεροναυπηγική και να θες κάποιον να σε στηρίξει στο διδακτορικό σου μεγαλώνοντας το παιδί. Αρκεί να μεταναστεύσεις για καλύτερη δουλειά και να’ρθει μαζί σου ο σύντροφός σου. Φυσικά, αρκεί να μην ξυρίζεις τα πόδια σου, αυτό είναι το βαρύτερο έγκλημα.

Πατριαρχία είναι εκείνη η φάση που μπαίνουν δέκα άντρες σ’ένα δωμάτιο με δέκα δολοφονημένες και μια ζωντανή και σχολιάζουν ότι η ζωντανή έχει μουστάκι. Και λένε “ρε μπρο δεν ψηφίζουμε και μια υποχρεωτική συνεπιμέλεια, κοίτα τι ωραία ήσυχες που είναι νεκρές”.

Πατριαρχία είναι να γράφεις την φράση “μπαίνουν δέκα άντρες σε” και να πετάγεται κάποια να λέει “μα και οι γυναίκες είναι μισογύνισσες”.

Πατριαρχία δεν είναι καν η βία, ο θάνατος, οι γυναικοκτονίες. Είναι και αυτά αλλά δεν είναι ο πυρήνας της. Πατριαρχία είναι η μόνιμη, επιτηδευμένη αλλαγή θέματος. Είναι το μην μένουμε ποτέ σ’αυτό που έχει ουσία. Είναι το να ακούς ειδήσεις για βιασμένο 11χρονο και να λες ότι ξεπετάγονται νωρίς. Είναι το ν’ακούς για δολοφονημένη με εκατό μαχαιριές και να λες “τι ρομαντικό που τους έθαψαν μαζί”. Είναι το ν’ακούς για πατέρα που σκότωσε κόρη και να λες “μερικές φορές φεύγει το μυαλό, ποιος ξέρει τι του έκανε”.

Η πατριαρχία είναι ένα συγκλονιστικά ενδιαφέρον πράγμα γιατί είναι μια παράλογη συνθήκη από άντρες που ηδονίζονται με τη φαντασίωση ότι κατέχουν τα σκήπτρα της λογικής. Μιλούν για Χέγκελ ή Μαρξ ή Νίτσε και δεν διαθέτουν την συλλογιστική ικανότητα που απαιτεί η κατανόηση της ιδέας της έμφυλης βίας. Πατριαρχία είναι ένας προπονητής που έχει βιάσει ανήλικη και πιστεύει ότι κάνει επίκληση στη λογική όταν λέει ότι “μα θα την παντρευόμουν”.

Από άποψη αποτελεσματικότητας κάπου ίσως εκτιμώ την πατριαρχία. Μου φαίνεται αξιοσημείωτο ένα σύστημα τόσο πετυχημένο που έχει κάνει τα πιο λογικά μέλη της κοινωνίας στην οποία εφαρμόζεται να νιώθουν μόνιμα, καθημερινά και διαρκώς παράλογα.

Υπερβολικές, συναισθηματικές, γκρινιάρες, υπέρ το δέον, περισσευματικές, χυμένες, περιττές.

Γραφικές Φεμινίστριες.

Γυναίκες.

 

 

 

 

 

47
7

Tα σχόλια είναι προσβάσιμα μόνο στα μέλη της Womanlandia. Για να γίνετε μέλος, πατήστε εδώ.