Please ensure Javascript is enabled for purposes of website accessibility

Δυσμηνόρροια: “Άσε μας που θες και νοσοκομείο για την περίοδό σου”

Add to My Favourites

No account yet? Register

Το κείμενο δημοσιεύεται στο πλαίσιο του θέματος του μήνα μας στη Δυσμηνόρροια.

Από τα 12 που αδιαθέτησα, είχα παρατηρήσει ότι πονούσα πάρα πολύ, αφύσικα πολύ σε σχέση με τις φίλες μου ας πούμε.

Η μαμά μου, μου είχε δώσει κάτι χαπάκια μικρά , τα ξέρετε οι περισσότερες, από τα 15 και μετά, αλλά για μένα ήταν απλά καραμέλες.
Τίποτα δεν με ανακούφιζε. Δεν ήταν σε όλους τους κύκλους το ίδιο βέβαια, απλώς είχα βιώσει τόσο πόνο που φαντάζομαι ότι κάποιες φορές που ο πόνος δε με γονάτιζε και μπορούσα να είμαι λειτουργική ένιωθα ότι είμαι καλά. Πέρασα όλη μου την εφηβεία με παυσίπονα, που ειλικρινά δεν ξέρω γιατί τα έπαιρνα (δε με βοηθούσαν σε τίποτα), κομπρέσες στην κοιλιά και ξάπλωνα σε σφιχτή εμβρυική στάση, που κατά διαστήματα στριφογυρνούσα σαν το κοκορέτσι νευρικά προσπαθώντας με μουγκρητά να διώξω τον πόνο. Μεγάλωσα σε επαρχία, εννοείται ότι η περίοδος ήταν ταμπού και για γιατρό ούτε λόγος. Η μάνα μου το αντιμετώπιζε κάπως “ε, τι να κάνουμε όλες έτσι το περνάμε” Όχι δεν το περνάνε όλες έτσι.

Μην τα πολυλογώ , όταν έφυγα και πήγα για σπουδές, ανακάλυψα τα mesulid. Με ανακούφιζαν. Όχι δεν εξαφάνιζαν τον πόνο, απλώς τον μαλάκωναν και δεν χρειαζόταν να είμαι για 2 μέρες όπως στην περιγραφή παραπάνω. Ήμουν κουτσά στραβά λειτουργική και μπορούσα να πάω για μάθημα, για καφέ κλπ. Ενώ πάντα ο κύκλος μου ήταν ρολόι, και πάντα φρόντιζα να έχω μαζί μου τα απαραίτητα, μια μέρα αδιαθέτησα στη σχολή και δεν είχα μαζί μου τίποτα. Δε θα ξεχάσω ποτέ πόσο αιώνας μου φάνηκε να φτάσω μέχρι το σπίτι, πόσο δε με ένοιαζε που είχα λερωθεί . Έβγαλα όλη τη μέρα στη ντουζιέρα με ζεστό νερό , γιατί ξέχασα να σας πω, εννοείται ότι πλημμύριζα. Τότε στο μυαλό μου αυτά τα 2 ήταν άρρηκτα συνδεδεμένα, ο πόνος και η υπερχείλιση. Μια φορά είχα ζητήσει από τον αδερφό μου να με πάει νοσοκομείο αλλά εκείνος το αντιμετώπισε “Άσε μας ρε Α. που θες νοσοκομείο για την περίοδο!”

Σταδιακά, είχα μάθει να ζω με τον πόνο. Μου φαινόταν απόλυτα φυσιολογικό να αισθάνομαι έτσι. Δεν μπήκα ποτέ στη διαδικασία να το ψάξω, να το αντιμετωπίσω διαφορετικά πέρα των τρόπων που είχα ανακαλύψει μόνη μου. Πίστευα ότι αυτό είναι φυσιολογικό και όλες κάπως το περνάμε και απλά έτυχε σε μένα να το βιώνω έτσι. Σε γιατρό δεν πήγα ποτέ για αυτό το λόγο. Όταν πήγαινα για ΠΑΠ και ελέγχους μια φορά νομίζω είχα αναφέρει για τους έντονους πόνους στη γιατρό που πήγαινα τότε και είχα ακούσει πρώτη φορά τον όρο. Δεν ξέρω αν ξέρετε την ιστορία με τον ελέφαντα που δεν σπάει την αλυσίδα ενώ ξεκάθαρα μπορεί. Όταν ήταν πιο μικρός δεν μπορούσε να τη σπάσει, οπότε και μετά που μεγάλωσε δεν προσπάθησε ποτέ, γιατί έτσι ήταν πάντα, είχε αποδεχτεί τη μοίρα του.

Κάπως έτσι κι εγώ.

Έμαθα από μικρή, ότι έτσι είμαστε οι γυναίκες, δυνατές, που πρέπει να αντέχουμε τον πόνο, γιατί είμαστε έτσι από κατασκευής μας και εντάξει κάποια στιγμή, θα κάνεις παιδιά και δε θα πονάς πια. Εν τω μεταξύ είχα αρχίσει να αποκαρδιώνομαι με τα φάρμακα και τα παυσίπονα. Έχω πάρει τόσα αντιφλεγμονώδη που πραγματικά πιστεύω ότι κάποια στιγμή κάτι θα μου βγει κάπου. Μου δημιουργήθηκε μια φυσική αποστροφή προς τα παυσίπονα (και όλα τα φάρμακα γενικά), ακόμα και σήμερα ,ακόμα κι αν χρειάζεται να πάρω ας πούμε ντεπόν , δε θα πάρω εύκολα.

Το συντρόφι μου δεν το καταλαβαίνει , μου λέει “Πάρε παιδί μου ένα ντεπόν, προτιμάς να πονάς?” Εκείνος(τότε στην αρχή της σχέσης) σε αντίθεση με τον αδερφό μου, πολύ συχνά επέμενε να πάμε στο νοσοκομείο γιατί δεν είναι φυσιολογικό να πονάς τόσο και σίγουρα θα υπάρχει τρόπος , δεν μπορεί κάτι θα υπάρχει που μπορείς να πάρεις. Εγώ το χαβά μου, όχι δε χρειάζεται μια χαρά είμαι. Χαπακωνόμουν, είχα μάθει πια να το κρύβω και να το υποβαθμίζω, είχα χρόνια εμπειρίας.

Μεγαλώνοντας δεν είμαι σίγουρη αν εξομαλύνθηκε στα αλήθεια ή αν το είχα συνηθίσει τόσο πολύ που πια δεν έδινα σημασία.

Τελοσπάντων κάποια στιγμή έμεινα έγκυος. Παιδιά ειλικρινά ήταν η πιο χαρούμενη περίοδος της ζωής μου. Όχι γιατί μεγάλωνε μέσα μου “ένα πλασματάκι-εμβρυάκι- το θαύμα της ζωής -πλέω σε πελάγη ευτυχίας …(πόσο cringe παναγία μου) αλλά γιατί ένιωθα ανάλαφρη, Ήταν η πιο εύκολη εγκυμοσύνη του κόσμου (και η επόμενη) . Εν τω μεταξύ αφού γέννησα, πήρε πάνω από ένα χρόνο να ξανάρθει η περίοδος . Ήμουν πραγματικά πολύ ευτυχισμένη. Σκαφτόμουν συχνά πυκνά, ότι έτσι και μου έρθει περίοδος σε αυτή τα φάση με την αϋπνία και την κόπωση δε θα αντέξω.

Όταν αδιαθέτησα , πονούσα πάλι άλλα δεν ήταν ανυπόφορο. Παρόλα αυτά ήμουν θυμωμένη. Είχα επιτελέσει το σκοπό μου. Και είχα ανεχτεί όση οδύνη μου αναλογούσε, τώρα δικαιούμαι pain-free περίοδο, γιατί η φύση με εκδικείται έτσι? Σύντομα ήρθε και η δεύτερη εγκυμοσύνη, αυτή απόλυτα προγραμματισμένη. Όλα κύλησαν με τον ίδιο τρόπο.

Μετά από χρόνια πόνου και οδύνης (αυτή είναι η σωστή λέξη) τελικά ανταμείφτηκα. Δεν συνέβη με τη μια, αλλά πλέον μου έρχεται η περίοδος και δεν το καταλαβαίνω καν.

Τώρα έχει συμβεί κάτι άλλο. Τώρα πια πονάω στην ωορρηξία. Επειδή δε είμαι και πολύ γόνιμη, μας έχει σώσει αυτό το καμπανάκι. Η γυναικολόγος λέει ότι συνδέεται ενδεχομένως με ευερέθιστο έντερο. Με βοηθάνε πολύ τα προβιοτικά και τα buscopan .

Επειδή έχω υπάρξει στην απέναντι πλευρά που απλά ξέραμε ότι κάποια στιγμή θα αδιαθετήσουμε, συζητάμε πολύ στο σπίτι με τα παιδιά για όλη τη διαδικασία της περιόδου, του σεξ, της αντισύλληψης. Η κόρη μου είναι 11 χρονών , δεν έχει αδιαθετήσει ακόμα Κατάλαβα ότι μπορεί και να υπάρχει κάποια κληρονομικότητα, οπότε θα είμαι έτοιμη εκεί, δίπλα της για ό,τι χρειαστεί. Δεν της έχω πει την αληθινή διάσταση της ιστορίας μου, δεν θέλω να την τρομάξω. Χαίρομαι όμως που είμαι δίπλα της , που με ρωτάει, ξέρει τι να περιμένει και που αισθάνεται ασφάλεια και το συζητάμε γιατί στο δικό μας το σπίτι αυτά δεν είναι ταμπού, όπως ήταν στο γονικό μου σπίτι. Θέλω να πιστεύω ότι πια, μαμάδες και μπαμπάδες τα συζητάνε ανοιχτά και είναι εκεί για γιους και κόρες.

5
13
9
1
1

Tα σχόλια είναι προσβάσιμα μόνο στα μέλη της Womanlandia. Για να γίνετε μέλος, πατήστε εδώ.