Please ensure Javascript is enabled for purposes of website accessibility

Aγαπητή Λένα: Δυσκολεύομαι πολύ να συνηθίσω στις συνθήκες ζωής μετά το COVID

Add to My Favourites

No account yet? Register

Λένα, δυσκολεύομαι πολύ να συνηθίσω στις συνθήκες ζωής μετά το COVID. Οι φίλοι μου σε μεγάλο βαθμό φέρονται όπως πάνω-κάτω η πλειοψηφία, δηλαδή σαν να μη συνέβη ποτέ. Πάνε σε πάρτι, πάνε θέατρο, δεν φοράνε μάσκα σε μαζώξεις σε σπίτια, ούτε καν στη δουλειά. Εγώ έχω να πάω σε πάρτι, θέατρο ή σινεμά 3 χρόνια. Δουλεύω κι από το σπίτι και μου την έχει βαρέσει. Μου λείπει ελεεινά όλο αυτό, αλλά βλέπω ότι παρότι εμβολιαστήκαμε, ο ιός εδώ είναι ακόμη, υπάρχει ο κίνδυνος long Covid ή να μεταδώσεις σε κάποιον ευπαθή ή και εσύ ο ίδιος δεν ξέρεις πώς θα το περάσεις. Ακόμη κι αν φοράς τη μάσκα, σε κλειστό χώρο που δεν φοράνε οι περισσότεροι πάλι μπορεί να κολλήσεις.

Στο σπίτι όταν καλώ τους φίλους μου καθόμαστε στην αυλή με θερμάστρες και κουβέρτες. Δείχνουν κατανόηση αλλά έχουν αρχίσει να γκρινιάζουν που δεν ακολουθώ σε προτάσεις για κλειστούς χώρους, κι εδώ που τα λέμε κι εγώ έχω αρχίσει να κουράζομαι με τον εαυτό μου. Αλλά εκεί έχω μια κόντρα λογικής-παρόρμησης, δηλαδή επειδή κουράστηκα εγώ δεν σημαίνει ότι έπαψε να υπάρχει ο κορονοϊός. Και φτάνει και στο θέμα της ερωτικής ζωής όλο αυτό, γιατί είμαι μόνη μου και πώς στο καλό θα γνωρίσω άνθρωπο κλεισμένη στο σπίτι ή παίρνοντας τους δρόμους καταχείμωνο; Γενικά ζόρι.

Τι μπορώ να κάνω; Να αρχίσω να κάνω πάλι αυτές τις δραστηριότητες και να πάρω το ρίσκο; Δεν ξέρω και τι απάντηση θα μπορούσε να μου δώσει κανείς σε αυτό βέβαια, αλλά θα ήθελα να δω πώς το αντιμετωπίζουν και άλλ@ που νιώθουν παρόμοια μ’ εμένα. Έκανα υπομονή θεωρώντας ότι κάποια στιγμή θα άλλαζε η κατάσταση, αλλά πια δεν βλέπω κάποια ουσιώδη αλλαγή (και κρατιέμαι να μην ουρλιάζω ότι φταίει αυτή η συλλογική στάση τύπου “έλα μωρέ” αλλιώς μπορεί και να ‘χαμε ξεμπερδέψει). Και μέσα σ’ όλα νιώθω και γραφική εξωγήινη, γιατί πρέπει κάθε φορά να εξηγώ στους φίλους μου γιατί κάθομαι και προσέχω ακόμη ενώ για το συλλογικό ασυνείδητο είναι κάτι του παρελθόντος (χωρίς να ‘χει αλλάξει ουσιαστικά τίποτα, πέρα απ’ τα εμβόλια!). Σαν να θέλουν να μου κάνουν pat-pat, κατάλαβες. Εσείς τι κάνετε;

 

Μα έχει αλλάξει η κατάσταση. Έχει αλλάξει πάρα πολύ από την αρχή της πανδημίας.

Πώς ορίζεις το «να έχουμε ξεμπερδέψει;» Αν εννοείς να έχει εξαφανιστεί ο ιός, θα περιμένεις για πάντα – αυτό έχει φανεί ότι αποκλείεται να γίνει. Η Κίνα που έκανε/κάνει αυτό που λες, δηλαδή τον πλήρη αποκλεισμό για zero policy, έχει φτάσει τους ανθρώπους σε απόγνωση, να σπάνε αμάξια στους δρόμους. Ο ιός μεταλλάσσεται γρήγορα, το εμβόλιο δεν ήταν 100% αποτελεσματικό, πάει, χάθηκε το παιχνίδι στην αρχή, όταν υποτιμήθηκε η κατάσταση τους πρώτους μήνες, κι αυτό δεν γυρνάει πίσω.

Το ρίσκο δεν έχει εξαφανιστεί, ούτε και πρόκειται. Έχει μειωθεί, χωρίς να μηδενιστεί, και μειώνεται από λίγο, σιγά σιγά, με κάθε κύμα που περνάμε. Μπορείς να το δεχτείς; Ή μάλλον, πρέπει να το δεχτείς, αλλιώς θα υποφέρεις για πάντα. Δεν συμφωνώ με τον τρόπο που το βλέπεις, πάντως. Ουσιαστικά, ουσιαστικότατα, έχουν αλλάξει πολλά. Υπάρχει μια κάποια ανοσία στον πληθυσμό λόγω εμβολιασμών και όσων νόσησαν μονά και διπλά, ότι υπάρχει το εμβόλιο, ότι υπάρχουν κρεβάτια στα νοσοκομεία και πλέον οι γιατροί ξέρουν πολύ καλά τη νόσο. Και το πιο σημαντικό: ο ιός είναι πιο αδύναμος από τον αρχικό.

Έχεις λόγους να υποψιάζεσαι ότι είσαι από αυτούς που κινδυνεύουν με πολλές παρενέργειες; Αν δεν έχεις, τι να σου πω, δεν μπορώ να σου υποδείξω τι να κάνεις, αλλά να αισθανθείς πλήρως ασφαλής για να πας στο θέατρο, με τον τρόπο που το σκέφτεσαι, δεν υπάρχει καμία περίπτωση να γίνει. Το μόνο που θα μπορούσε να γίνει είναι να συνηθίσεις εσύ ότι πλέον στη ζωή μας, μέσα σε όλους τους ιούς που μπορεί να σε στείλουν αδιάβαστη, είναι και ο κορόνα.

Είναι ουτοπικό να περιμένεις ότι η ζωή θα σταματούσε και θα μέναμε όλοι με μάσκες εις τους αιώνες των αιώνων (μέχρι να γίνει τι; ) Έχουν αλλάξει ελάχιστα πράγματα, όπως ότι ο κόσμος πια με το συνάχι και τον βήχα δεν κυκλοφορεί το ίδιο άνετος παντού, οι μύξες είναι πώς να το πω, καθόλου κομ ιλ φο, ειδικά σε χώρους εργασίας, και ας πούμε ότι αυτό είναι μεγάλο κέρδος. Η περίοδος απομόνωσης όμως θέριεψε τον ιό της γρίπης και τον RSV στα παιδιά, οπότε τι να σου πω, ξαναρωτάω, τι περιμένεις να γίνει για να ξαναπάς στο θέατρο;

 

 

 

 

 

48
2

Tα σχόλια είναι προσβάσιμα μόνο στα μέλη της Womanlandia. Για να γίνετε μέλος, πατήστε εδώ.