Please ensure Javascript is enabled for purposes of website accessibility

Αγαπητή Εθνική Λεσβία: Aν κάνω Coming Out θα χάσω την Οικογένειά μου και θα Υποστώ Διακρίσεις

Add to My Favourites

No account yet? Register

Αγαπητή εθνική λεσβία,

Προσωπικά, το να αποδεχτώ ότι βλέπω ερωτικά τις γυναίκες δεν ήταν ποτέ δυσκολο, όμως το γεγονός ότι δεν με ελκυουν οι άντρες μου προκαλεί θλίψη. Είναι αρκετά τα πράγματα που με τρομάζουν: η , μεγάλη, πιθανοτητα να χρειαστεί να διακόψω επαφές με αρκετά μέλη της οικογένειας μου, η διακρίσεις τις οποίες μπορεί να αντιμετωπίσω. Δεν ξέρω αν θα είμαι ποτε αρκετά δυνατή για κάτι τέτοιο. Ποια είναι η γνώμη σου;

Φιλενάδα, σε νιώθει το κοκκαλάκι μου.

Κάποτε, χιλιετίες πριν, είχα μια φιλενάδα που είχε ρωτήσει τη γνώμη μου για το ίδιο ακριβώς πράγμα. Η γνώμη μου είναι η ίδια, χιλιετίες μετά. Το ότι βλέπεις ερωτικά τις γυναίκες δεν σημαίνει coming out. Μπορεί αυτή η στάση ζωής να μην ταιριάζει σε πολλές, το έχω όμως ξαναγράψει ότι ταιριάζει σε άλλες.

Έχουμε αυτό το τροπάρι του “να ζούμε την αλήθεια μας”. Όταν το λέμε αυτό, εννοούμε “να δηλώνουμε σεξουαλικότητα σε οικογένεια, κύκλο εργασίας, χόμπι”. Και έχουμε φτάσει στο να θεωρούμε απόλυτη απελευθέρωση το coming out η οποία οπωσδήποτε θα βελτιώσει τη ζωή κάποιας.

Η γνώμη μου είναι ότι το coming out είναι μονόδρομος για πάρα πολλές γυναίκες που στη ζυγαριά το να είναι ο εαυτός τους, να μη λένε ψέματα, να μπορούν να πουν “η κοπέλα μου, η γυναίκα μου, το κορίτσι μου”, το να τις αποδέχονται πλήρως κερδίζουν την ιδιωτικότητα, την αίσθηση ελέγχου και την (έστω ψεύτικη) καλή σχέση με τις οικογένειές τους. Για τις άλλες, επιμένω ότι το να τους πουν ότι η διαφάνεια είναι η λύση ενώ δεν είναι, μόνο κακό κάνει.

Πες ψέματα. Ό,τι ψέμα χρειαστεί ώστε να προστατεύσεις αυτά που είναι σημαντικά για εσένα χωρίς τα αδιάκριτα, κακεντρεχή βλέμματα να σου τρώνε το μεδούλι. Δεν χρειάζεται να πεις τίποτα στους δικούς σου. Όμως, αν κάποια στιγμή είσαι με μια γυναίκα και αγαπιέστε και δεν θες να τη χάσεις, ίσως σου ζητήσει μια ορατότητα. Προετοιμάσου μέσα σου γι’αυτή την πιθανότητα, να χρειαστεί να αποφασίσεις ανάμεσα στην ορατότητα και τη μη για τα μάτια κάποιας που δεν θέλει να ζει κρυμμένη.

Το ψέμα είναι το πρακτικό.

Πάω τώρα στο συναισθηματικό. Όταν ζεις δυο ζωές, μια μέρα ξυπνάς λουσμένη στον ιδρώτα ότι ο κύκλος ο λεσβιακός γνώρισε τον κύκλο τον στρέιτ. Η χριστιανοξαδέρφη είναι συνεργάτιδα της κολλητολεσβίας στη δουλειά απ’το πουθενά, η κοπέλα σου δουλεύει στο φούρνο που πάει το αφεντικό σου, η μάνα σου προσέλαβε μανικιουρίστ που επηδιόσαστο πριν τρία τέσσερα χρόνια και σε είδε φωτογραφία πρώτη μούρη σαλόνι δίπλα στ’ασημικά.

Το ψέμα, θέλω να πω, εγώ το υποστηρίζω και είναι σωτήριο, έχει όμως ψυχικό ταβάνι. Γιατί μια μέρα η Τασσιόπη, η φιλενάδα απ’το γυμνάσιο παντρεύεται τον Κοντοπάνη, το γκομενί απ’το δεύτερο έτος και τσιλιμπουρδίζουν στο μπάτσελορ ενώ εσύ είσαι πάλι μόνη ενώ η δικιά σου περιμένει σπίτι. Και είστε κοντά με την Τασσιόπη και σου λέει για κάνα παλληκάρι κι εσύ όλο κάτι μισόλογα. Κι έστω ότι το λες στην Τασσιόπη, μετά ανησυχείς ότι θα το πει στη Λοβερδίνα που η συμπεθέρα της είναι μπατζανάκισσα της μάνας σου.

Το θέμα ποιο είναι. Ότι άσχετα απ’τους λιγάκι new age λόγους που μυθοποιείται η πρακτική του coming out, έχει ένα πρακτικό καλό κι αυτό είναι ότι δεν χρειάζεται να σκίσεις τη ζωή σου στα δύο και να λες στην οικογένειά σου πόσο θες να βρεις έναν άντρακλα σαν τον Σον Κόνερυ ή τον Μπάρκουλη και μετά να τους έχεις να σου στήνουν ραντεβού με τον τριτοξάδερφο της καφετζούς που’χει τελειώσει προγραματιστής και τώρα όπου να’ναι διορίζεται στον οτε.

Απ’την άλλη, μερικές γυναίκες προτιμούν να σκίσουν τη ζωή τους απ’το να φάνε όλο αυτό που ξέρουν ότι θα φάνε απ’τις οικογένειές τους. Εκεί τα βάζεις κάτω. Και κάνεις αυτό που μπορείς κι αυτό που αντέχεις. Καμιά φορά σε κάνα κείμενο ίσως μου ξεφεύγει τίποτα υποτιμητικό για γυναίκες που ζουν κρυφά, μην με παίρνετε τοις μετρητοίς, αν το πω αναφέρομαι σ’εκείνες που είναι του στυλ “από δω ο σύζυγος, από δω το αίσθημά μου”. Φιλενάδες σαν εσένα δέχεστε κατανόηση απ’τις περισσότερες. Έτσι κι αλλιώς, λίγες είναι άουτ παντού. Πολλές είναι στην οικογένεια κι όχι στη δουλειά. Άλλες είναι μόνο στον πατέρα τους ή μόνο στη μάνα τους. Άλλες είναι στην οικογένεια αλλά όχι στις φίλες. Διαλέγεις.

Η εσωτερικευμένη ομοφοβία και η υποχρεωτική ετεροφυλοφιλία αλληλοδιαπλέκονται με την πραγματική υποτίμηση των λεσβιών στο κοινωνικό γίγνεσθαι και την ταύτισή τους με διεστραμμένα όντα. Το ξέρω, εγώ σάμπως δεν το ξέρω. Είναι αξεδιάλυτο το κουβάρι φιλενάδα, γι’αυτό πολλές θα δεις, δεν το λύνουν, το παίζουν γόρδιο δεσμό και στις σάλπιγγές τους, αράζουν όπου βρουν λιμάνι.

Πες ό,τι χρειάζεσαι για να νιώσεις ασφαλής.
Παράλληλα, διάβασε για τις δυο έννοιες που έγραψα (εσ.ομοφοβία και υποχρεωτική ετεροφυλοφιλία) και άρχισε να το καραμελώνεις στο μυαλό σου, ότι λες σε καμιά δικιά σου “είμαι λεσβία” (ή αν σου πέφτει βαριά η λέξη ότι ενίοτε σ’αρέσουν γυναίκες ή ότι προτιμάς γυναίκες ή ότι υπάρχει κάποια) και κόψε αντίδραση. Σκέψου να τολμήσεις να πας σε κάνα event στην Αθήνα με ποίηση να κόψεις λίγο κίνηση να δεις τις “άλλες” να δεις πώς είναι η κοινωνικοποίηση η σκέτη, χωρίς ερωτική συνδήλωση. Συζήτα αυτό που ρωτάς με λεσβίες. Ζωντανές εννοώ, να μπορείς ν’απαντήσεις κι εσύ.

Όσο γα τις διακρίσεις, θα σου πω ένα βιωματικό. Τότε που η Αθήνα ήταν ακόμη χωριό και είχε κατσίκια, είχα αναρωτηθεί τα ίδια ακριβώς με σένα. Ακριβώς τα ίδια. Και τότε, το είχα αφήσει στην άκρη, ένα ερώτημα που θ’απεύφευγα μέχρι το μη περαιτέρω. Όταν ήρθε, το’παιξα αλήτικα, Μεγάλη Αλεξάνδρα, σπαθί, γόρδιος, κι όποιον πάρει ο χάρος. Η καταστροφή που φανταζόμουν δεν ήρθε ποτέ. Τα συνηθισμένα, λίγο βρισίδι στο δρόμο, μερικές απειλές δεξιά κι αριστερά, λίγο φτύσιμο στα πόδια, μερικά βρωμολεσβία και μερικές αποχωρήσεις. Αλλά ξέρεις τι, μετά τα΄βαλα κάτω, και λέω καλέ Εθνική, και μόνο που είσαι γυναίκα δεν τα τρως στη μάπα αυτά; E, δεν θα σε πούνε καργιολάκι, θα σε πούνε βρωμολεσβία. Δεν θα σε κόψουν γιατί νομίζουν ότι τους λιμπίζεσαι τον γκόμενο, αλλά ότι λιμπίζεσαι τις ίδιες. Όσο για τα ραμολιά που έρχονται να σε κάνουν γυναίκα, ποια γυναίκα δεν το’χει ζήσει ότι είναι κρύα κι ανοργασμικιά επειδή δεν κάθεται στο κάθε φασολάκι; Απλώς οι λόγοι τεκμηρίωσης διαφέρουν. Δεν λέω ότι είναι επακριβώς το ίδιο. Αλλά βιωματικά, δεν είναι τόσο διαφορετικό.

Το γράφω γιατί ίσως νομίζεις ότι είναι τρελά διαφορετικό. Και πάλι γυναίκα είσαι και άρα από κάτω. Απλώς τώρα θα έχουν ένα έξτρα επιχείρημα να σε θίξουν. Για την οικογένειά σου δεν γράφω γιατί δεν ξέρω, για την κοινωνία όμως ξέρω και το βασικότερο που έχω να πω είναι ότι ομοφοβία και δη λεσβιοφοβία υπάρχει άπειρη, αλλά είναι τόση πολλή η έμφυλη βία κι ο μισογυνισμός που στο τέλος της ημέρας, το άθροισμα σ’έναν ψυχισμό είναι μάλλον πάνω κάτω το ίδιο. Τουλάχιστον έτσι το βλέπω εγώ, σίγουρα οι φιλενάδες στα σχόλια θα’χετε κι άλλες γνώμες (και δεν το βλέπω πάντα έτσι. Το βλέπω όμως συχνά)

Ανακεφαλαιώνοντας.

Εσύ αποφασίζεις. Δεν χρειάζεται να “είσαι έτοιμη” για το γκράντε άνοιγμα, δεν είσαι η Πέγκυ Καρά η γνωστή ηθοποιός να εμφανιστείς γυμνή στη σκηνή. Πάρτο βήμα βήμα, άτομο το άτομο -αν θες- και συζήτα το με λεσβίες που το έχουν περάσει ή που το περνάνε. Κάνε μια γύρα εδώ μέσα, θα βρεις σίγουρα αυτές που ψάχνεις.

Yγ: Δες το “Serving In Silence”. Eίναι σχετικό με το θέμα σου.

6
6
20

Tα σχόλια είναι προσβάσιμα μόνο στα μέλη της Womanlandia. Για να γίνετε μέλος, πατήστε εδώ.