Please ensure Javascript is enabled for purposes of website accessibility

Ψυχολόγοι απαντούν για τον γυναικείο οργασμό: Να ανακαλύψουμε τη δική μας απόλαυση, απαλλαγμένοι από την ενοχή και τη ντροπή στην οποία βαφτιστήκαμε

Add to My Favourites

No account yet? Register

Γράφει η Χριστίνα Φραγκιαδάκη , Ψυχολόγος BSc (Hons), Συστημική-Οικογενειακή Ψυχοθεραπεύτρια, Δραματοθεραπεύτρια / Ηθοποιός.

Ξεκινώ από μια κοινότυπη παραδοχή, με την οποία νομίζω θα συμφωνήσουν αρκετ@ εξ’ ημών. Η σεξουαλική μας ζωή (που περιλαμβάνει και την ασεξουαλικότητα ως σεξουαλική ταυτότητα) είναι παράγοντας σωματικής και ψυχικής υγείας και θα έπρεπε να προωθείται και να προστατεύεται ως τέτοιος.

Βέβαια το σε ποιο σημείο του πλανήτη ζούμε και τι ελευθερίες και προνόμια διαθέτουμε, επιδρά στην προσπάθειά μας να ορίσουμε τη σεξουαλικότητά μας μερικώς ή και ολοκληρωτικά.

Από την άλλη πάλι, σε όποιο μέρος του κόσμου αυτού και αν ζούμε, θα πρέπει να συμφωνήσουμε ότι η σεξουαλικότητα, ιστορικά, περνάει και ορίζεται μέσα από την αντρική ματιά και ως τέτοια μας επιστρέφεται. Από τις αντρικές ορολογίες για τα γεννητικά όργανα των γυναικών, π.χ. τον παρθενικό υμένα, μέχρι την αναπαράσταση της γυναίκας με το δίπολο παρθένα – πόρνη, οι σχέσεις εξουσίας που είχαν διαμορφωθεί μέσα από την πατριαρχία, είχαν ορίσει σεξουαλικά τη θέση της γυναίκας στην ανηδονία και στην υπηρεσία της αντρικής απόλαυσης και της αναπαραγωγικής διαδικασίας.

Γυναίκα στην υπηρεσία του άνδρα. Συζυγική υποχρέωση ή γυναίκα πόρνη. 

Η γυναίκα μέχρι τώρα έχει μάθει να μην προβάλλει την σεξουαλικότητά της, ιδανικά να την απορρίπτει καθώς, διαφορετικά, εμπίπτει στην κατηγορία πόρνη και σίγουρα να μην μιλάει γι’ αυτήν. Αλλά και η σεξουαλική επιθυμία είναι επίσης μια κοινωνική κατασκευή. Πώς «πρέπει» να επιθυμεί η γυναίκα και πώς ο άντρας, με ποιον, πότε έχει δικαίωμα να νοιώθει μια γυναίκα σεξουαλική, στα πόσα κιλά, μέχρι ποια ηλικία, πόσο αρτιμελής; 

Από τη δεκαετία του ’60 και ’70 και με τη βοήθεια του φεμινιστικού κινήματος, η γυναίκα διεκδικεί το δικαίωμα στην ηδονή, έξω και ανεξάρτητα από την αναπαραγωγική διαδικασία, κάτι που μέχρι τότε ήταν αδιανόητο και απαγορευμένο. Το ότι βέβαια έχει ξεκινήσει αυτή η προσπάθεια, δε σημαίνει καθόλου ότι έχει φτάσει να γίνει το αυτονόητο, βίωμα γυναικών και ανδρών. 

Στο ψυχοθεραπευτικό μου γραφείο, η αλήθεια είναι ότι ο οργασμός είναι ένα δύσκολο θέμα που δεν έρχεται εύκολα στη συζήτηση και συνήθως προκύπτει ως θέμα μιλώντας για άλλα, κοντινά θέματα όπως η δυσλειτουργία σε μια σχέση.

Νομίζω πως δεν έχουμε μάθει να αποτελεί θέμα προς εσωτερική ή εξωτερική συζήτηση. Στατιστικά θα έλεγα ότι το θέμα τίθεται κυρίως από μικρότερες σε ηλικία γυναίκες και αυτό φαίνεται κάπως αισιόδοξο για το μέλλον.

Συναντώ στο γραφείο μου, αρκετά συχνά, περιστατικά θεραπευόμενών μου που μου επικοινωνούν ότι εκείνες και οι σύντροφοί τους έχουν σεξουαλικό πρόβλημα γιατί η στύση των συντρόφων τους συνήθως δεν είναι καλή και δυσκολεύονται με το σεξ. Διερευνώντας το, αντιλαμβανόμαστε ότι οι σύντροφοί τους μπορεί όντως να αντιμετώπιζουν κάποια στυτική δυσλειτουργία, αλλά η σεξουαλικότητα του ζευγαριού περιστρεφέται μόνο γύρω από αυτό.

Στην ερώτηση εάν ο δικός τους οργασμός υπήρξε ποτέ θέμα συζήτησης μέσα στο ζευγάρι, συνήθως συναντώ ένα σάστισμα που το ακολουθεί η απάντηση ότι δεν είχαν καν σκεφτεί ποτέ κάτι τέτοιο.

Δεν είχε τεθεί ποτέ το θέμα της δικής τους «στύσης», δηλαδή της δικής τους σεξουαλικής διέγερσης και τι μπορεί να κάνουν με αυτήν, και αυτό όχι μόνο στις τωρινές τους σχέσεις αλλά και με όποιον σύντροφο και αν είχαν στο παρελθόν. Τα πάντα περιστρέφονται στις σχέσεις τους, γύρω από την αντρική διάθεση και προσπάθεια για απόλαυση, αφήνοντας τις ίδιες απ΄ έξω και ρίχνοντας όλο το βάρος (αλλά και την πίεση) στην απόδοση του συντρόφου.

Παρατηρώ στις ιστορίες αυτές -ακόμα και νέων ζευγαριών- πόσο έχουν μάθει, ασυναίσθητα, να αντιλαμβάνονται το σεξ κυρίως ως θέμα της απόδοσης και της απόλαυσης  του άντρα.

Από την άλλη μεριά, αντιλαμβάνομαι συχνά και τη διαστρεβλωμένη εικόνα που έχουμε, άντρες αλλά και γυναίκες, για το τι «πρέπει» να είναι απόλαυση για μια γυναίκα. Η εικόνα που έχουμε για τη γυναικεία απόλαυση, έρχεται κυρίως από το πορνό, όπου ο γυναικείος οργασμός προκύπτει κολπικά μέσα από την διείσδυση, με δυνατές φωνές και λειτουργεί κυρίως ως επιβράβευση για τις ικανότητες του άντρα.

Έτσι λοιπόν, σε κάποια νέα ζευγάρια που έβλεπα στο γραφείο, τέθηκε αυτό το θέμα από τους άντρες, λέγοντας ότι οι γυναίκες τους δε μπορούσαν να έρθουν σε οργασμό κολπικά παρόλο που εκείνοι προσπαθούσαν για αυτό. Κάποιοι έλεγαν ότι ήταν η πρώτη φορά που τους συμβαίνει κάτι τέτοιο καθώς πάντα οι σύντροφοι με τις οποίες ήταν μαζί στο παρελθόν μπορούσαν να τελειώνουν κολπικά και, με τη σειρά τους, αρκετές γυναίκες συμπλήρωναν, πολύ ενοχικά, ότι ήταν μια δική τους ανικανότητα για την οποία αισθάνονταν πολύ άσχημα που δε μπορούσαν να τους το προσφέρουν! Χρειάστηκε πολλή δουλειά και χρόνος γι’ αυτά τα ζευγάρια προκειμένου να εξερευνήσουν από την αρχή τη σεξουαλικότητά τους και να μπορέσουμε να την επανακαθορίσουμε απαλλαγμένη, όσο γίνεται, από τα κοινωνικά αυτά στερεότυπα. 

Τίθενται όμως και άλλα, βασικά θέματα στη θεραπεία, όπως το να ενδυναμωθούμε οι γυναίκες, καθώς και όλες οι θηλυκότητες, ώστε να μπορούμε να πούμε όχι χωρίς ενοχές, αλλά και να μπορέσουμε να διεκδικήσουμε τα «ναι» μας.

Μεγαλώνοντας όλ@ μας σε αυτήν την κοινωνία, μάθαμε νωρίς τι είναι αποδεκτό και τι όχι. Το να είσαι, ας πούμε, ΛΟΑΤΚΙ άτομο στην Ελλάδα δεν είναι ακόμα εντελώς αποδεκτό. Συχνά, είναι απλά ανεκτό. Όμως υπάρχει ένας  συναισθηματικός και σωματικός αντίκτυπος σε αυτό. 

Η ντροπή, η ενοχή, το αίσθημα ανεπάρκειας, η αίσθηση ότι “κάτι δεν πάει καλά με εμένα”, αποτυπώνεται στο σώμα, το «κλειδώνει» και δυσκολεύεται συχνά να διεκδικήσει και να δεχτεί απόλαυση ως κάτι φυσιολογικό που είναι απλά δικαίωμα όλων μας.

Επίσης είναι και για μένα δύσκολο όταν κάποια θηλυκότητα συμβεί να συνειδητοποιήσει στη θεραπεία ότι αυτό που είχε καταχωρήσει ως μια «φυσιολογική αντρική πίεση», ήταν τελικά κακοποίηση και συχνά βιασμός και δυστυχώς τέτοιες συνειδητοποιήσεις γίνονται αρκετά συχνά στο γραφείο μου. Εκεί, το τραύμα που ήδη υπάρχει καλυμμένο με πολλές στρώσεις ενοχής, σύγχυσης και προσπάθειας εκλογίκευσης, νοηματοδοτείται, κάπως τακτοποιείται και εκεί χρειάζεται πολλή στήριξη, ενδυνάμωση και χρόνο.

Εν κατακλείδι, το ερώτημα που τίθεται είναι πώς θα μπορέσουμε να μπούμε σε μια διαδικασία να ανακαλύψουμε το δικό μας σώμα και τη δική μας απόλαυση, απαλλαγμένοι από την ενοχή και τη ντροπή στην οποία βαφτιστήκαμε.

Σχέδιο: Ευαγγελία Βουρνά, @evourna

Αυτό που παρατηρώ, είναι ότι η ενημέρωση και η επικοινωνία γύρω από φεμινιστικά θέματα, θέματα ισότητας και διεκδικήσεων, συνεισφέρουν σημαντικά στο να δουλευτούν γρηγορότερα και σε περισσότερο βάθος όλα αυτά, επιτρέποντας να αρχίσουμε ευκολότερα την εσωτερική διεργασία μας στο θέμα της απόλαυσής και της διεκδίκησής της, που σίγουρα είναι διαφορετική στο κάθε έν@ από εμάς.

Χριστίνα Φραγκιαδάκη , Ψυχολόγος BSc (Hons), Συστημική-Οικογενειακή Ψυχοθεραπεύτρια, Δραματοθεραπεύτρια / Ηθοποιός.
E-mail: [email protected] 
Site: www.christinafragiadaki.com
Τηλ. +30 6932.489743
5
1

Tα σχόλια είναι προσβάσιμα μόνο στα μέλη της Womanlandia. Για να γίνετε μέλος, πατήστε εδώ.